ΦΙΜΩΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

"…Στο κελί της φυλακής κατέληξε ο Έλληνας Περικλής Αντωνίου επειδή, κατά την πασχαλινή του επίσκεψη στην Αγγλία, φωτογράφησε στο μετρό του Λονδίνου ένα κοριτσάκι. Ο επί 25 χρόνια εραστής της καλλιτεχνικής φωτογραφίας οδηγήθηκε στο κελί, χωρίς παπούτσια και με καμία επικοινωνία με τους δικούς του ενώ ορίστηκε δικάσιμος για την υπόθεση του….” εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 5-5-2009


Χωρίς σχόλια…Η ηλιθιότητα και η ανεγκεφαλιά του σύγχρονου Αγγλικού κράτους στην ύστερη νέο-φιλελεύθερη μετά – Μπλέρ(=Μπούς) εποχή…. (Και μιλάμε για έναν διακεκριμένο και βραβευμένο φωτογράφο…). Σε λίγο θα μπορούμε να φωτογραφίζουμε μόνο μετά από …γραπτή αίτηση και με πρωτόκολλο… Για να προστατέψουμε, ταχα, την ελευθερία του άλλου. Οσον αφορά την ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας… Αυτή πήγε περίπατο… Χάθηκε, ισοπεδώθηκε μέσα στο κλίμα φόβου άγχους και καχυποψίας που γέννησε η αντιτρομοκρατική υστερία των Αγγλοσαξονικών χωρών, μετά τις 3-11... Πως μπορεί όμως να παραχθεί πολιτισμός χωρίς ελευθερία δημιουργίας και έκφρασης.. Μόνο από τα υπέρογκα κονδύλια που διατίθενται για την κάθε Modern Tate Gallery. Μόνο και μόνο για να συρρέουν τουρίστες. Αυτό είναι καταναλωτισμός, αγαπητοί φιλότεχνοι Εγγλέζοι, και όχι πολιτισμός… Αυτή την πολιτιστική Ευρώπη θέλουμε να φέρουμε και στην χώρα μας.. Να μας λείπει…

ΕΑΡΙΝΟΣ ΡΙΤΣΟΣ

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-πού μήτε εγώ δεν ξέρω τί σημαίνουν.
Αύτό πού δεν ξέρω ακόμη με κρατάει. Κι εσύ χεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.Δεν ξέρω σου λέω.
Δύο παράλληλα φώτα απ' το ιδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού που πέφτει τον χειμώνα, απο το ξεχειλισμένο λούκι.
Ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει από ενα τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο αργά-αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο σαν τον λυγμό ενος πουλιού.
Δεν ξέρωτί σημαίνει αυτος ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τα άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν τ' αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας. Κοιτούσαπως κοιμότανε,
το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι- Δεν ήταν μόνο ο ερωτας.
Αυτη η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν
εκείνο το ανεξήγητο
πουζήτησα, άσκοπα και πάλι,
να στο εξηγήσω.---

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - 'ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ'

ΠΕΡΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ (...σε 25 οπτικά μαθήματα...)

1. ΚΩΝ/ΠΟΛΗ

2. ΛΕΣΒΟΣ - ΜΟΛΥΒΟΣ

3. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

4. ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

5. ΛΙΜΕΝΑΡΙΑ ΘΑΣΟΥ (ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ)

6. ΠΡΑΓΑ

7. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

8. ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

9. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

10. ΓΡΙΒΑ - ΠΑΪΚΟ

11. ΚΑΣΤΟΡΙΑ

12. ΣΥΒΟΤΑ

13. ΠΡΕΒΕΖΑ

14. ΜΕΤΣΟΒΟ

15. ΕΛΑΤΗ

16. ΣΠΗΛΑΙΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

17. ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

18. ΠΑΤΡΑ

19. ΜΙΚΡΟ ΠΑΠΙΓΚΟ

20. ΠΑΡΓΑ

21. ΛΙΒΑΔΙ ΟΛΥΜΠΟΥ

22. ΚΕΡΚΥΡΑ

23. ΠΑΡΙΣΙ (ΜΕΤΡΟ)

24. ΛΙΣΣΑΒΟΝΑ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ)

25. ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΠΡΙΛΗΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ ! ! !.

ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ

‘ Ανοιξη; Λάθος κάνεις
Δε γράφει τίποτα τέτοιο εδώ η διαταγή.
Κάτω από την γλώσσα των επιθυμιών
για να μην πούν τα ονόματα’ να τα καταπιούν
αν τις βασανίσει η σύλληψή τους.
…..
Άνοιξη όχι. Απόδραση ξαφνιάσματος
Από αφύλακτη θύρα δευτερολέπτου
Όπως αποδρά η αστραπή
μέσα από ράγισμα κόκκινο θνησιγενές
του μαύρου θόλου….’
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ( ‘ΗΧΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ’

ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΑΠΟ ΠΡΑΓΑ

«.. Την χάραξι φρόντισε τεχνικά να γίνει.
Έκφρασις σοβαρή και μεγαλοπρεπής.
Το διάδημα καλύτερα μάλλον στενό,
Εκείνα τα φαρδιά των Πάρθων δεν με αρέσουν.
Η επιγραφή, ως σύνηθες , ελληνικά,
οχ’ υπερβολική, όχι πομπώδης –
μην τα παρεξηγήσει ο ανθύπατος
που όλο σκαλίζει και μηνά στη Ρώμη-
αλλ’ όμως βέβαια τιμητική.
Κάτι πολύ εκλεκτό από το άλλο μέρος
Κανένας δισκοβόλος έφηβος ωραίαος.
Προ πάντων σε συστήνω να κοιτάξεις
(Σιθάσπη, προς θεού, να μην λημονηθεί)
Μετά το Βασιλευ και το Σωτήρ,
να χαραχθεί με γράμματα κομψά, Φιλέλλην.
Και τώρα μη με αρχίζεις με ευφυολογίες,
τα ‘Πού οι Ελληνες’ και ΄Πού τα Ελληνικά’
πίσω από το Ζάγρο εδώ, από τα Φράατα πέρα’.
Τόσοι και τόσοι βαρβαρότεροί μας άλλοι
αφού το γράφουν, θα το γράψουμε κ’ εμείς…»
(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ : ‘ΦΙΛΕΛΛΗΝ’ (1912))

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

"............Τώρα γερτός και εγω, ξανά, μες τα μουγγά τα δειλινά,
θ' αναπολώ γλυκά - ποιός ξέρει,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι....."

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ (ΠΟΘΟΣ)

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

"..Θέλω να κουβεντιάσω σ'ένα καφενείο
που να' χει πόρτα ανοικτή
και να μην έχει θάλασσα...
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή...
να μπάινει ο ήλιος στο κονιάκ
και η σκονη μαζυ με τα τσιγάρα στα πνεμόνια μας..."

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ ( Από την συλλογη "ΙΔΙΩΝΥΜΟ")

ΜΟΝΑΞΙΑ

" ...Κάθε φορά που βρέχει μοναξια
φουσκώνουν της ποίησης ρυάκια.."
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Φυλαχτείτε απ' την πλημμύρα που έρχεται.......

ΚΕΦΑΛΙ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΣΕ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Είσαι καλός εσύ~ βλέπεις το παρελθόν κι ευχαριστιέσαι.
Κάθε μέρα το ίδιο παρελθόν: ένα κεφάλι μοναχό.
Ό, τι απέμεινε απ' το κορμί.
Σίγουρο παρελθόν.
Όμως εγώ μεγάλωσα, έχω πεθάνει πια
Κι ακόμα δεν απέκτησα κορμί.
Αυτό ποτέ σου δεν το είδες.
Είχα για λίγο μοναχά τις νύχτες που κοιμόσουν
Μα μου το σπάραξαν
Γυναίκες, άντρες και παιδιά
Ολόκληρες πατρίδες αυταπάτες
Θηρία πέρασαν
Τις νύχτες που εσύ κοιμόσουν
Μεσ' το δικό μου παρελθόν

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ
Από το blog του ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ ‘ΠΟΙΗΤΙΚΑ’

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

" ΝΕΡΟ - ΡΕΥΜΑΤΑ"

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ανακαινίστηκε, απόκτησε πιο μικρούς και πιο λειτουργικούς εκθεσιακούς χώρους και μας περιμένει, μεχρι τις 25 Μαρτίου στην μεγάλη διπλή ομαδική έκθεση με θέμα το νερό με τον τίτλο «ΝΕΡΟ – ΡΕΥΜΑΤΑ» . Το ένα μέρος αφορά τα φετινά βραβεία και τις συμμετοχές στον διεθνή διαγωνισμό PRIX PICTET που είχε θέμα το νερό, ενώ στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται έργα δημιουργών από την Ελλάδα και το εξωτερικό που επικεντρώνονται στο υδάτινο στοιχείο.
Αν και η διαφήμιση είναι κάτι που δεν συνάγει με τους σκοπούς και την ιδεολογία αυτού του blog είναι μια έκθεση που συνιστάται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της φωτογραφίας αυτής της πόλης, μίας πόλης που παρόλη την ύπαρξη του μοναδικού ελληνικού μουσείου φωτογραφίας, συνεχίζει να τρέφεται με τα εκθεσιακά ψίχουλα που αφήνουν τα ‘λουκούλεια’ εικαστικά φωτογραφικά γεύματα της Αθήνας…. (Αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη φωτογραφική ιστορία….).--

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Φτάσαμε αισίως τελικά και στο ιδιαίτερο εκείνο έτος που μερικές δεκαετίες πριν τραγούδαγε ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ σε εκείνο το αλησμόνητο ποπ τραγουδάκι. Μπήκε με χιόνια, εξεγέρσεις και …ανασχηματισμούς το 2009 και κανένας δεν ρώτησε τον κ. Τουρνά αν είναι όντως ‘…εξήντα χρονών…΄ και αν ελπίζει ότι η γυναίκα του θα ‘…φαίνεται νέα…’. Δεν μπορώ να πώ ότι είμαι αισιόδοξος… Και τα γεγονότα με επαληθεύουν καθημερινά. (Εκείνο το ηλίθιο Αμερικάνικο ευφυολόγημα ‘think positive’ εδώ μου κάθεται…). Απλά κάθομαι και αναλογίζομαι πόσοι από όλους εμάς που κάποτε πιτσιρικάδες σιγανομουρμουρίζαμε εκείνο το τραγουδάκι, κατάφεραν τελικά να σύρουν την ζωή τους ως εδώ… Μερικοί έμειναν στον δρόμο…κάποιο τροχαίο , κάποια αρρώστια και το νήμα κόβεται… Είμαστε από τους τυχερούς λοιπόν????? Και πόσες άλλες μελλοντικές ημερομηνίες θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε…Θα αντέξω άραγε να φτάσω μέχρι την χρονιά της αγαπημένης μου κινέζικης ταινίας με τον τίτλο «2046» ή ….θα είμαι στέρεος στα πόδια μου με την λήξη του πρωτοκόλλου για την κλιματική αλλαγή το 2025 ή … θα δω τον πρώτο α΄νθρωπο στον Αρη το 2033 ή…???? Θα ήταν άραγε σωστό να το ξέραμε εκ των προτέρων …ή όχι… Πάντως δεν έχει αλλαξει και πολύ ο κόσμος μας από την δεκαετία τοπυ 70 που γράφτηκε το τραγούδι. Τα ίδια λαμόγια, οι ίδιες αδικίες , ο ίδιος πόνος…. ο ίδιος γνωστός σκατόκοσμος. Μάταια ο Τουρνάς με την φορτισμένη φαντασία της εποχής προσπαθούσε να ανιχνεύσει έναν διαφορετικό μελλοντικό κόσμο. Το μόνο που αλλαζει είναι οι εικόνες της φύσης καθώς ντύνεται στα άσπρα και οι ομορφιές της ορεινής Ελλάδας που είναι ατελείωτες, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ λοιπόν, έστω και καθυστερημένα λογω εκδρομών και διακοπών σε μέρη που η blogόσφαιρα φαντάζει μακρινή και δεν πρέπει να κουβαλάς το παραμικρό laptop, καλή χρονιά σε όλους μας ακόμα και στους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας…..

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

‘ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ … ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝ’

Έχει αναλωθεί πολύ φαιά ουσία και λόγος, από σκεπτόμενους και ανεγκέφαλους, από δημόσια πρόσωπα και καθημερινούς τύπους, από ιθύνοντες και μη, με συζητήσεις επί συζητήσεων για όλα αυτά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, (αν φυσικά έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους γιατί ακόμα η ένταση τους συνεχίζεται….). Και όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα, παρόλο που για πρώτη φορά στα χρονικά επιτυγχάνεται κάποια σύγκλιση απόψεων για το αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας που βρήκε αφορμή την δολοφονία του νεαρού να ξεσπάσει. Ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε άλλαξε την πολιτική της (τουλάχιστον μέχρι τώρα), ούτε ‘μυστικοί πράκτορες’ από ‘ξένα σκοτεινά κέντρα’ επιβουλεύτηκαν την χώρα μας (εδώ οι απόψεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. και της εφημερίδας ‘ΑΥΡΙΑΝΗ’ συμπορεύονται, ίσως επειδή τα μυαλά και των δύο εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος, το …μηδενικό…, όπως έλεγε ο αείμνηστος Ραφαηλίδης), ούτε κάν κανένα νομοσχέδιο για αναδιοργάνωση της αστυνομίας δεν βρέθηκε στον ορίζοντα, ούτε τελικά η επανάσταση πραγματοποιήθηκε, (παρόλο που μας έγνεψε για λιγάκι από μακριά….). Τι έγινε λοιπόν…. Γιατί τέτοια ένταση από μια τόσο μικρή χώρα? Υπήρχε πραγματικά τέτοια ένταση ή μας την δημιούργησαν τεχνητά λόγω σκοπιμοτήτων? Και αν υπήρχε γιατί δεν ιδρώνει, μέχρι τώρα, το αυτί κανενός για να έχει κάποιο αποτέλεσμα αυτή η κατάσταση???… ή μήπως έχει… Μάλλον το αποτέλεσμα υπάρχει αλλά δεν είμαστε ακόμα σε θέση να το βιώσουμε. Απλά το ψυχανεμιζόμαστε… Σαν την οσμή από τα δακρυγόνα που πλανιέται ακόμα στην ατμόσφαιρα. Η νέα γενιά έρχεται ακάθεκτη. Παιδιά που δεν μεγάλωσαν σε αλάνες αλλά σε διαμερίσματα, που έχουν συσσωρεμένη ενέργεια και θέλουν να κάνουν θόρυβο, που δεν βίωσαν στερήσεις για να έχουν κόμπλεξ, που μπούχτισαν από τον κοινοβουλευτισμό για να είναι κομματικοποιημένοι, που είναι πληροφορημένοι για όλα λόγω ίντερνετ και σαφώς πιο ώριμοι και πιο σοφοί από εμάς τους σαραντάρηδες, που αντιμετωπίζουν το ‘παιχνίδι’ με τους μπάτσους και το σπάσιμο των βιτρίνων σαν πλατφόρμα video game, χωρίς ιδεολογικά (βλ. κομματικά) κίνητρα (βλ. συμφέροντα). Πώς να περιορίσεις αυτά τα παιδιά στον εκφυλισμένο τηλεοπτικό χρόνο. Θα έρθει η ώρα που θα πάρουν παραμάζωμα, Πρετεντέρηδες, Τριανταφυλλόπουλους και όλο το κακό συναπάντημα…. Αυτή η αλλαγή έρχεται. .. Για να έχει αποτέλεσμα όμως επιβάλλεται να ασχοληθούν οι όποιοι ιθύνοντες (είτε ΝΔ είτε ΠΑΣΟΚ) ουσιαστικά μαζύ τους και όχι …‘παρεμπιπτόντως’. Η αναδιάρθρωση της Παιδείας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα σε σχέση με όλα, πολύ περισσότερο με την αναδιάρθρωση της Οικονομίας. Και μιλάω για την ατομική-προσωπική, παιδεία-οικονομία και όχι για την συλλογική που ως συνήθως είναι σε χέρια α-νοήτων. Όσο είναι ακόμα καιρός.. Γιατί η λεζάντα με το game over δεν φάνηκε ακόμα στην οθόνη του μυαλού μας..—

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Και για όποιον ρωτήσει γιατί στην Ελλάδα και όχι κάπου αλλού ας αναρωτηθεί σε ποιο μέρος της Ευρώπης και του Κόσμου ο καφές έχει 5 ευρώ σε συνοικιακή καφετερία, οι φροντιστηριακές ώρες είναι περισσότερες από τις σχολικές και το κράτος προσφέρει τέτοια ελάχιστα ψίχουλα φροντίδας στον πολίτη (βλ. ΙΚΑ κλπ).--

ΑΔΕΡΦΕ ...ΜΟΛΟΤΩΦ

«Μη ρίχνετε άλλα δακρυγόνα… κλαίμε και μόνοι μας…»

1) “Βόμβα μολότωφ, συμφωνα με την wikipedia, ονομάζεται εμπρηστικός μηχανισμός ο οποίος αποτελείται από γυάλινη φιάλη γεμάτη με εύφλεκτο υγρό το στόμιο της οποίας κλείνεται με ύφασμα. Πριν τη χρήση του, το ύφασμα αναφλέγεται για να χρησιμοποιηθεί ως φυτίλι. Με την πτώση της φιάλης, αυτή σπάει, το εύφλεκτο υγρό απλώνεται σε μεγάλη επιφάνεια και το ύφασμα μεταδίδει τη φωτιά. Το κοκτέιλ μολότωφ λόγω της απλής του κατασκευής χρησιμοποιείται σε μάχες πόλεων.”
Πήρε το όνομά του από τον σοβιετικό πολιτικό της εποχής του Στάλιν Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ (αραγε το θυμάται αυτό η κ. Παπαρήγα όταν ξεσπαθώνει εναντίον των εξεγερμένων νέων, των κουκουλοφόρων και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α......), που την επινόησε για να βοηθήσει τα άτακτα τμήματα του δημοκρατικού στρατού στην αντιπαράθεση τους με τα τις φάλαγγες του Φράγκο στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ένα όπλο, γνήσιο τέκνο του σοσιαλισμού και της επανάστασης, τόσο εκδηλωτικό και πηγαίο, γιατί λοιπόν να απορρίπτεται και να εξοστρακίζεται από ένα αριστερο και επαναστατικό κόμμα, όπως θέλει να πιστεύει ότι είναι το Κ.Κ.Ε.??? Το πνεύμα του Βιατσεσλαβ Μιχαήλοβιτς περιφέρεται σε κάθε δρόμο και κάθε σοκκάκι που η οργή και η αγανάκτηση μιας ξεχασμένης (βλ. ξεγραμμένης) γενιάς ξεδιπλώνει την δική της κατάθεση ζωής σε μια κοινωνία αποκλεισμού και καταστολής, σε μια κοινωνία αποβλάκωσης και ερημοποίησης των ιδεών, ανορθολογισμού και μικροκομματικών συμφερόντων, περιφέρεται και θα καταμαρτυρήσει στον μεγάλο ‘πατερούλη’ όλες τις λεκτικές αταξίες της κ. Παπαρήγα. Και τότε ο παππούς Ιωσήφ από τα ουράνια θα εξαπολύσει τους κεραυνούς του, (άλλο είδος μολότωφ) και θα πετύχει τους άχαρους, ρομποτοποιημένους συνοδοιπόρους στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, διαποτίζοντας κάθε ικμάδα της ύπαρξής τους με ‘πνοή ζώσα’ και συναίσθημα, μετατρέποντας τις άψυχες και στείρες ιδέες τους, σαν άλλος δόκτωρ Φρακενστάιν, σε ζωηρό επαναστατικό ‘τέρας’ που θα φλέγεται (όχι από μολότωφ αλλα) από ζωή και ελευθερία και θα καταπιεί αυτή τη σάπια κοινωνία που ζούμε….Μέχρι τότε ας μείνουν στην άκρη τα πολιτικά παιχνίδια και ας αφουγκραστούμε όλον αυτόν τον εξεγερμένο συμφερτό που (έστω και υπό κάποιους όρους καθοδηγούμενο), μέσα από τις κουκούλες και τις μολότωφ, έχει κάτι να μας πεί και κάπου να μας αγγίξει….. 2) Είναι τελικά παράξενο, τραγικά παράξενο, πως φέρνει η συγκυρία μερικές φορές τα πράγματα και πως μια εν ψυχρώ δολοφονία αστυνομικού, που δεν ήταν και η μοναδική στα χρονικά της αστυνομικής καταστολής, (καμιά πενηνταριά φόνους μετράνε στα τελευταία είκοσι χρόνια…), θα πυροδοτούσε μια τέτοια αντίδραση που θα έφτανε μέχρι τη γενική διάλυση και το ακαταλόγιστο χάος ενός ολόκληρου κράτους…. (ή μήπως αυτό το νεοελληνικό μόρφωμα που ζούμε δεν υφίστατο ποτέ σαν ‘κράτος’ παρά μόνο σαν μια αχυρένια ‘παράγκα’, της διαπλοκής και της υποκρισίας, που έφτανε η πνοή ενός αγανακτισμένου δεκαπεντάχρονου για να σωριαστεί κατάχαμα…). Αξίζει την διάσταση της μια τέτοια γενικευμένη οργή ή προβάλλεται η διογκωμένη υπερβολική της ματιά μέσα από τα Μ.Μ.Ε. που η συνάφεια και υποστήριξη τους στο όλο θέμα δεν δικαιολογείται, αναλογίζοντας ότι παραμένουν διαμορφωτές συνειδήσεων και φερέφωνα των εκάστοτε συμφερόντων της εξουσίας. Είναι απορίας άξιο πως μεταβλήθηκαν από τηλεδικαστές αν όχι σε συμπαραστάτες ιδεολογικά των γνωστών- αγνώστων κουκουλοφόρων, τουλάχιστον και για πρώτη φορά σε αντικειμενικούς κριτές. Ανακάλυψαν μήπως την αληθινή δημοσιογραφία (τρέμε Κούλογλου…) ή αναλώθηκαν μόνο στο συγκεκριμένο περιστατικό για κάποια άγνωστη αιτία (τόσο δάκρυ για τον Αλέξη …δεν θα το ευχόταν ο ίδιος ούτε στα πιο απύθμενα βάθη της ανθρώπινής του ματαιοδοξίας, όταν ζούσε) παραμερίζοντας το όλο ιδεολογικό-οικονομικό-κοινωνικό πλέγμα που το περιβάλλει. Μήπως κάποιοι από τα στυγερά συμφέροντα του ανορθολογισμού που βρίσκεται πέρα και πάνω από τις εξουσίες της πολιτικής και των καναλιών έχουν ενοχληθεί απερίγραπτα από τα δεδομένα του σκανδάλου Βατοπεδίου και τρίζει το οικοδόμημα της λογικής τους, ώστε θέλησαν να στρέψουν την κοινή γνώμη κάπου άλλού αλλά τελικά η κατάσταση τους ξέφυγε, έχασαν, κοινώς, την μπάλα και έγινε αυτό που έγινε… ‘Η μήπως ωρίμασαν οι συνθήκες για επανάσταση, για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα, (που ιστορικά αυτό συμβαίνει πάντα μετά από οικονομική εξαθλίωση, πράγμα που υφίσταται στις μέρες μας…). Άνοιξαν οι ασκοί για για έναν καινούργιο Μάη και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι… Τότε που έιναι οι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες, γιατί δεν αφήνουν τον ζεστό τους καναπέ, που είναι οι διανοούμενοι, οι ‘πνευματικοί ταγοί’ σαν τον Σαρτρ στο φλεγόμενο Παρίσι ή μήπως στην Ελλάδα εκλείπει δυστυχώς το είδος…. Αμέτρητες απορίες θολώνουν το κουρασμένο μου μυαλό. Που θα φωτιστεί μονάχα από την θαλπωρή που αφήνει η φλόγα της μολότωφ στο πρόσωπο ενός μπάτσου….. 3) Η απόλυση του φωτορεπόρτερ του ‘Ελεύθερου τύπου’ ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΡΩΝΗ επειδή τράβηξε τις φωτογραφίες των αστυνομικών να σημαδεύουν με όπλο διαδηλωτές (Tvxs), πέρα από προσπάθεια φίμωσης της δημοσιογραφικής αλήθειας ξαναφέρνει στην επιφάνεια το παλαιό πρόβλημα της σχέσης μιας φωτογραφίας με τον δημιουργό της και το πολυδιάστατο θέμα των copyright στην χρήση και την διακίνηση μιας εικόνας. Γιατί το θέμα δεν αφορά την δημοσίευση ή όχι της επίμαχης φωτογραφίας αλλά τον τρόπο δημοσίευσης και αν αυτός παραβιάζει κάποιο συμβόλαιο που απαγόρευε την διαρροή της σε άλλα διαφορετικά μέσα. Πέρα από την νομική υπόσταση μιας τέτοιας κατηγορίας, που μπορεί και να ισχύει στον χώρο των εφημερίδων (αν και μου φαίνεται πολύ ακραίο να εφαρμόζεται μονάχα στην συγκεκριμένη εικόνα και με την συγκεκριμένη τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα…), το όλο θέμα καταντάει κάπως γελοίο στην εποχή του διαδικτύου και του καταιγισμού των εικόνων – φωτογραφιών που μας βομβαρδίζουν από παντού, από το κινητό μας τηλέφωνο μέχρι την οθόνη του PC μας. Ποιο συμβόλαιο…. Και τι να προστατέψει …και με ποια νομική βάση. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του φωτογράφου. Κάτι σαν τις δηλώσεις αποδοχής που πρέπει να τσεκάρεις θετικά, χωρίς καλά καλά να τις διαβάσεις, για να τρέξεις ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή σου. Γεμάτο το ίντερνετ από κλεμμένες ή παραποιημένες φωτογραφίες για κάθε χρήση. Τα συμβόλαια μας μάραναν τώρα… Απλά για να έχεις ένα έρεισμα να τιμωρήσεις έναν φωτογράφο επειδή είχε το θάρρος να παρουσιάσει την αλήθεια όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελε να είναι το αφεντικό του και η φυλλάδα που αυτό εκπροσωπεί. Άλλωστε η Φωτογραφία , πιο πολύ από τον Λόγο, που μπορεί να είναι παραπλανητικός, προσεγγίζει την αλήθεια γιατί απορρέει από την καταγραφή της πραγματικότητας. Και την αλήθεια της αστυνομικής βίας που φτάνει μέχρι την εν ψυχρώ δολοφονία, καμμία απόλυση και κανένα συμβόλαιο εργασίας δεν μπορεί να αποκρύψει….

Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Βγαίνοντας προχθές απο το Βασιλικό θέατρο, μετά από την πολύ καλή παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. «ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ», σε κείμενα του Νίκου Καζαντζάκη είχα πολλές αντικρουόμενες σκέψεις και συναισθήματα. Δεν γνωρίζω κατά πόσο η θεατρική παράσταση ακολούθησε κατά γράμμα το κείμενο του Καζαντζάκη, γιατί δεν έτυχε να το διαβάσω, αλλά πέρα από τις όποιες ανακρίβειες και τις διάφορες ιστορικές υπερβολές που αγγίζουν τα όρια της μυθοπλασίας, -αποδεκτές για ένα λογοτέχνημα που δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει ιστορική διατριβή και αυτό το ήξερε ο Καζαντζάκης-, το υπόλοιπο κλίμα της κατά τα άλλα άρτιας τεχνικά παράστασης κινήθηκε, όχι βέβαια αντίθετα, αλλά κάπως ξόφαλτσα από το πνεύμα του μεγάλου Κρητικού δημιουργού. Παρόλη την δυναμική του το ερμηνευμένο κείμενο καλύφτηκε κάτω από ένα πέπλο χριστιανικής ηθικολογίας που δεν άφησε να ορθωθεί το ανάστημα του Ιουλιανού στην σωστή του διάσταση. Φυσικά και δεν τον περιέγραψε όπως θέλει η εκκλησία σαν «διώκτη του χριστιανισμού», πράγμα που ήταν αδιανόητο για τον Καζαντζάκικο τρόπο σκέψης και θα τους έπαιρναν με τα γιαούρτια…, αλλά τον έντυσε με μια ηρω’ι’κή διάσταση παραπλανημένου πιστού εντελώς άσχετη με την διανοουμενίστικη – φιλοσοφική του διάσταση και εντελώς έξω απο το κλίμα της τότε εποχής. Καμία αναφορά στις βιοπραγίες και το μένος των τότε χριστιανών κατά του Αρχαίου Ελληνικού ιδεώδους και τις ανακατατάξεις στην αυτοκρατορία. Σαν να πρόκειται για έναν υποδουλωμένο χριστιανικό λαό σε έναν αλλόθρησκο δυνάστη…. (Ένας ‘παοκτζής’ να ηγείται σε μία κοινωνία ‘αρειανών’,…για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρική ορολογία…). Αν υποθέσουμε ότι ο Καζαντζάκης τότε που έγραψε το έργο ήταν επιφυλακτικός λόγω κοινωνικής πίεσης της εποχής, (άλλωστε είχε αφοριστεί για πιο αναίμακτα πράγματα..), το 2008 θα έπρεπε επιτέλους να παραγκωνιστούν οι όποιες αγκυλώσεις και να αφεθεί το πνεύμα του κειμένου να αναβλύσει ακέραιο με όλη την ιστορική του αλήθεια. Τελικά, παρ’ όλη την ψευδο-προοδευτικότητα της εποχής μας οι κύκλοι του ανορθολογισμού (εκκλησία κ.α.) εξακολουθούν να κρατάνε την εξουσία στις ψυχές και στις ζωές μας. Η ‘δικτατορία της θείτσας’ καλά κρατεί… Και ούτε και η τέχνη δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει κατάμουτρα. Και επειδή σήμερα γιορτάζουμε την αντίσταση σε μια άλλη, πιο υπαρκτή δικτατορία, την εξέγερση του πολυτεχνείου, αναρωτιέμαι πότε θα οργανώσουμε την δικιά μας αντίσταση και τα δικά μας πνευματικά ‘πολυτεχνεία’ κατά του ανορθολογισμού που μας καταπιέζει δυο χιλιάδες χρόνια τώρα……

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

1) Tελικά ο σύγχρονος άνθρωπος είναι τόσο πολυσχιδής και πολυπράγμων στην καθημερινότητα του, που σπάνια καταλήγει πουθενά. Ασχολείται με όλα και καταντάει στο τίποτα... Xθες το πρωί, πήρα μια αφορμή για να ξεφύγω από τους ρυθμούς της πόλης με το να βγω για μετρήσεις σε κάποιο χωράφι. Πήρα το αυτοκίνητο και το οδήγησα σε μια ήρεμη και γραφική πλαγιά. Ο ήλιος σιγά σιγά ανέβαινε στον ουρανό και φυσούσε ελαφρά .Το τοπίο γοητευτικό, με τα χωράφια να απλώνουν τα πληγωμένα, απατά δόντια του τρακτέρ, κορμιά τους στον ορίζοντα. Όλα ήταν ήσυχα και γαλήνια ...σχεδόν παραδεισένια. Έκλεισα τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα. Ένοιωσα ότι είχα επιτύχει, για μια στιγμή, για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, την απόλυτη ευτυχία...(αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει μια τέτοια λέξη). Ο νους μου είχε σωπάσει πια απτό άγχος και τις σκέψεις. (Τελικά έχει δίκαιο ο Κρισναμουρτι όταν μιλάει για την "σιγή του νου"). Τότε συνειδητοποίησα ,σαν σε έκλαμψη, πόσο ηλίθια και μάταια είναι όλα αυτά που τρέχουμε και αγωνιζόμαστε, απατό πρωί ως το βραδύ και χαλάμε τον εαυτό μας ,για την επίτευξη κάποιου σκοπού, που θα μας κάνει" ευτυχισμένους". Αφού η αληθινή ευτυχία (και χωρίς εισαγωγικά),βρίσκατε στα πιο απλά πράγματα και συγκεκριμένα στην απόλυτη παύση της ροής της συμπαντικής ενεργείας (ολοκληρωτικό άδειασμα), πράγμα αντίθετο με την πορεία του συγχρόνου ανθρώπου και την διαρκώς μεταλασσόμενη ροή της ενεργείας του. Και αυτή η απόλυτη ηρεμία=απόλυτη ευτυχία υπάρχει απλοχέρη στην φύση....Φτάνει να την αφουγκραστούμε.
2) Πως να διαπλάσεις τον εαυτό σου και την προσωπικότητα σου όταν έχεις να κάνεις δημόσιες υπηρεσίες. Όχι να έχουμε μόνο εμείς τύψεις για την κατάντια της ζωή μας.. Δεν φταίμε μονό εμείς ... Φταίει και το Κράτος. Αλλιώς αναπτύσσει τις πνευματικές του δυνάμεις ένας ευρωπαίος. Όχι μόνο γιατί έχει αφήσει πίσω του και νοιώθει βαθειά μέσα στο αίμα του τις ανταύγειες του Διαφωτισμού αλλά επειδή μεγαλώνει σε καλυτέρα ποιοτικό δημόσιο περιβάλλον. Επόμενο είναι στην Ελλάδα που ούτε Διαφωτισμό περάσαμε, ούτε έχουμε ποιότητα στη δημόσια ζωή μας κάθε φορά που μπορούμε να εξαπατήσουμε το Κράτος και τους λειτουργούς του δεν νοιώθουμε καμιά τύψη ή ενοχή. Αντίθετα αισθανόμαστε ένα είδος αυτονόητης δικαίωσης (η ….κλασική ελληνική «μαγκιά»). Αλλά δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι "λειτουργοί" του Κράτους. Μονό αυτοί που το υπερασπίζονται ιδεολογικά. Οι περισσότεροι όχι μόνο ποτέ τους δεν το υπερασπίζονται αλλά κατά βάθος το συχένονται. Απλά δουλεύουν σε δημοσία υπηρεσία. Και όχι μόνο δεν ντρέπονται γι’αυτό αλλά είναι και περήφανοι. Γιατί μέσα αυτό το βάναυσο και απάνθρωπο οικονομικό σύστημα και μέσα στη ανθρωποφάγα αγοράς εργασίας του, το Δημόσιο παραμένει, έστω κατ’ επίφαση, ο μόνος χώρος που μπορούν ακόμα να λειτουργήσουν εργασιακές σχέσεις, να ισχύσουν οι νόμοι και να ψηλαφιστεί ένα είδος πρωτογενής ισότητας μεταξύ των εργαζομένων. Μια όαση ‘σοσιαλισμού’ μέσα στην απέραντη έρημο του άκρατου φιλελευθερισμού της εποχής μας. Και αυτήν την εποχή της καπιταλιστικής εξαθλίωσης το λεγόμενο "βόλεμα", σε μία δημόσια θεσούλα για κάποιον καταπιεσμένο πολίτη είναι μια, τρόπος του λεγειν, "επαναστατική πράξη"...
3) Η Εξουσία στηρίζεται ,σχεδόν από πάντα , στην κοινωνική συναίνεση. Αυτό που πρέπει να χτυπήσει στην ρίζα του είναι η κοινωνική ανοχή και συναίνεση και όχι η εξουσία αυτή καθαυτή. Όπως η ηθική εξουσία επιβλήθηκε με το πρόσωπο της θρησκείας (π.χ. Χριστιανισμός) στηριζόμενη στην κοινωνική συναίνεση που προκαλούσε η αδυναμία του ανθρωπίνου γένους να εξηγήσει τα φαινόμενα του κόσμου με την φτωχή λογική του. Το ίδιο και η σημερινή "αστική" δημοκρατία στηρίζεται στον εφησυχασμό των μαζών και στην ψευδαίσθηση τους πως αυτοί ασκούν την εξουσία μέσω των αντιπροσώπων τους. Η μεγάλη καμπίνα των ανθρώπων της εξουσίας. Ποσό διαφορετικά θα ήταν όμως αν δεν τους ακολουθούσε η κοινωνική συναίνεση που πρέπει να πολεμήσει Μ Ο Ν Ο με την γνώση και την παιδεία......
4) Ο πόνος τελικά ενυπάρχει μέσα στα πράγματα σαν την καυτερή πιπεριά μέσα σε μια πικάντικη σάλτσα. Από μονή της είναι αρνητική, ακατάλληλη "προς βρώση". Αλλά είναι αυτή που κάνει την σάλτσα πικάντικη και νοστιμίζει τα ΦΑΓΗΤΑ=Ζ Ω Η
5) Η φύση δεν έχει ανάγκη να ερωτευτεί...όλα σε αυτήν είναι τόσο τέλεια...ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον έρωτα. Είναι τόσο ατελής...
6) ΧΑΣΟΥ ΧΑΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΣΟΥ ΜΑΖΙ

Η μεγαλύτερη επανάσταση και η πιο σωστή και θετική ενέργεια που μπορείς να κάνεις σε μια τόσο εξουσιαστική ,καταναλωτική και παραγωγική κοινωνία είναι να

Σ Κ Ε Φ Τ Ε Σ Α Ι , να μπορείς να σκέφτεσαι ...ακόμη.....

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Ειμαστε όλοι έρμαια του αδηφάγου χρόνου. Δεν υπάρχει έλεος... Η Ζωή κυλάει ακάθεκτη και δεν περισσεύει τίποτα πλέον να πεις η να γράψεις πέρα από τα τετριμμένα. Και αυτά τα έχουν γράψει άλλοι, καλύτεροι και σπουδαιότεροι, πολύ πριν από σένα. Τι μένει να κανείς ,λοιπόν... Νομίζω, απλά, να ΖΕΙΣ... Να ζεις την κάθε στιγμή, μαζεύοντας υποθήκες για το μέλλον. Για ένα μέλλον που θα έχεις περισσότερη άνεση και χρόνο να εξωτερικεύσεις τις αγωνίες σου και τις εμπειρίες σου ,να έχεις την "πολυτέλεια " να γράφεις και να φωτογραφίζεις. Χωρίς άγχος, πως θα θυσιάσεις μια κάποια σημαντική δουλειά της καθημερινότητας. Χωρίς άγχος μήπως χάσεις την ροή του τρένου της ημέρας, χωρίς να απολαύσεις την διαδρομή και χωρίς να ρίξεις μια ματιά απ τό παράθυρο σε κάθε σταθμό, από τον πιο σημαντικό (έρωτα, γραφείο), μέχρι τον πιο ασήμαντο (χόμπι, διασκέδαση). Με την κρυφή ελπίδα πάντα πως θα ξεφύγεις από τις μεγγένες του αδηφάγου χρόνου. Λες και ο χρόνος το σκέφτεται αυτό και δεν σε παρασέρνει στο αδιάκοπο ταξίδι του. Μοναχά αν σκεφτείς ότι η τέχνη, (και στην προκειμένη περίπτωση η φωτογραφία) είναι αυτή που μπορεί κάπως και ξεφεύγει-έστω και πλασματικά. Αν το πιστέψεις μέσα σου αυτό την γλύτωσες. Αν το κανείς αυτό βίωμα, έχεις σωθεί... Τελικά , ποσό δύσκολο είναι, στην δύσκολη, ομολογουμένως , εποχή που περνάμε να κανείς κάτι βίωμα και να το πιστέψεις ακράδαντα. Θέλει δύναμη. Και η δύναμη έχει διαμελιστεί από τις πολλαπλές μορφές της επικράτησης των πάντων στην υπερκαπιταλιστική εποχή μας. Από τις επιθέσεις της τηλεόρασης και του ίντερνετ και τα "σκατά" που γεμίζουν το κεφάλι σου, μέχρι την ανεπάρκεια της διασκέδασης, που προσπαθεί να ομορφύνει, ανεπιτυχώς, τις νυχτερινές σου ώρες. Δύσκολοι καιροί για φωτογράφους. Ίσως και γοητευτικοί συνάμα. Αλλά με μια γοητεία επικίνδυνη. Και δύσκολη... Τόσο που να καταντάει α β α σ τ α χ τ η