«Ο ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΗΣ»
Πριν από 1 ημέρα
Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008
ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - INFRARED WORLD
Θέλοντας να ξεφύγω από τον ψηφιακό κόσμο του Photoshop και τα δεκάδες mega pixel που μας περικυκλώνουν από παντού, αποφάσισα να ασχοληθώ με το ασπρόμαυρο υπέρυθρο φιλμ. Ικέτης μιας τέχνης, που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ανήκει στο παρελθόν, -κυριολεκτικά, αφού το δημοφιλές HIE της KODAK, που χρησιμοποίησα, εξαφανίζεται σιγά από την αγορά και το βρίσκεις μόνο κατόπιν παραγγελίας…. Φωτογράφισα κυρίως καλοκαιρινά τοπία από την ελληνική φύση αλλά και την πόλη, προσπαθώντας να δώσω μια διαφορετική χροιά σε απλο’ι’κές συνθέσεις. Η επίδραση του υπέρυθρου στοιχείου, με το έντονο κοντράστ, τον κόκκο, τον ομιχλώδη περίγυρο, τα χιονάτα σύννεφα και τα ξασπρίσματα της χλωροφύλλης στα φύλλα των δένδρων, δίνει τον μαγευτικό τόνο που κάνει τις καθημερινές αυτές εικόνες να ζωντανεύουν εικαστικά. Και μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι πολύ πιο αξιοθέατη από όσο την φανταζόμαστε. Ιδίως όταν την αντικρίζουμε πέρα από τα όρια τού ορατού χρωματικού φάσματος....
ΓΕΩΛΟΓΙΕΣ - GEOLOGIES
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ 42α ΔΗΜΗΤΡΙΑ (ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2007)
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑ ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ
(ΚΑΦΕ ΓΚΑΛΕΡΙ "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ")
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑ ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ
(ΚΑΦΕ ΓΚΑΛΕΡΙ "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ")
Κυριακή 8 Ιουνίου 2008
ΑΝΤΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ
«ΤΑ ‘ΓΙΑΤΙ’ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ»
Κάποιο λογοτεχνικό έντυπο απευθύνει συχνά την ίδια επιλογή απαντήσεων για κάθε ερωτώμενο πεζογράφο : ‘Γιατί γράφετε…
α) για τον ιδανικό αναγνώστη
β) για να «αυτοθεραπευθείτε»
γ) για να γίνετε γνωστοί….’
Σκέφτομαι πόσο άκομψες και αταίριαστες είναι αλήθεια αυτές οι απαντήσεις για έναν φωτογράφο, στην κοινωνία της εικόνας που βιώνουμε καθημερινά. Άραγε υπάρχει τελικά κάποιος συγκεκριμένος σκοπός (πέρα από τον επαγγελματισμό) που καθοδηγεί τις ενδότερες εσωτερικές ανάγκες του καθενός για οπτική έκφραση….
Η εικόνα, ήταν, είναι και θα είναι πιο άμεση και πιο εκδηλωτική από τον λόγο. Μπορεί να λειτουργήσει απ’ ευθείας στο ασυνείδητο (αυτό το ξέρουν καλά οι διαφημιστές) και δεν απαιτεί κριτική προσπάθεια αποκωδικοποίησης (εν μέρει). Γι’ αυτό το λόγο «ιδανικός θεατής», που θα επικοινωνεί και θα ανακαλύπτει διαρκώς τον φωτογράφο δεν υπάρχει. Αυτόν τον ρόλο, λίγο ως πολύ, μπορεί, ανάλογα με τις γνώσεις και την παιδεία του, να τον παίξει ο καθένας.
Ο σκοπός της «αυτοθεραπείας» είναι άβολος για τα φωτογραφικά πράγματα. Η χρήση ολοένα αυξανόμενης τεχνολογίας απαιτεί γνώσεις και τεχνικές, που πρέπει να τις παρακολουθείς και να εξαρτιέσαι από αυτές, για να είσαι μέσα στο παιχνίδι. Έτσι δεν έχεις την πολυτέλεια της αυτονομίας για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Όσο για την υπέρμετρη ματαιοδοξία, αυτή παραμένει στείρα, χωρίς έδαφος για να αναπτυχθεί, όσο οι φωτογραφικές ανησυχίες εξακολουθούν να εκφράζονται από το κινητό τηλέφωνο του οποιουδήποτε.
Κάθε συνειδητοποιημένος φωτογράφος γνωρίζει καλά ότι η παρόρμηση που τον αναγκάζει να πατήσει το κουμπί του κλείστρου και να αιχμαλωτίσει μια εικόνα, αναβλύζει αβίαστα και χωρίς ερωτηματικά από μέσα του. Η λειτουργία της φωτογράφησης είναι τόσο απλή και άμεση, με την βοήθεια της τεχνολογίας, που καταντάει ορμέμφυτη, μέσα από την γνώση και την εμπειρία του καθενός. Και κανένας φωτογράφος δεν μπορεί να απαντήσει με ειλικρίνεια στο «γιατί» της προαναφερόμενης ερώτησης. Όπως δεν μπορεί να απαντήσει γιατί αναπνέει, γιατί τρώει ή κοιμάται, γιατί κάνει έρωτα κ.α.
Η φωτογραφική αποκάλυψη του κόσμου είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στο υποσυνείδητο κάθε ‘εραστή’ του μέσου, έτσι ώστε να παίρνει διαστάσεις μιας εντελώς καινούργιας αίσθησης. Αυτήν της καταγραφής. Σε όλες τις περιπτώσεις η ιστορία της φωτογραφίας είναι η ιστορία της καταγραφής διάφορων στιγμών. Στιγμές από την εκδήλωση της πολυδαίδαλης και πολυδιάσπασης πραγματικότητας. Της ίδιας της ζωής στο σύνολο της…. Αυτό που σε άλλες μορφές έκφρασης (λόγος, μουσική), αποτελεί πηγή έμπνευσης, εδώ είναι αντικείμενο δημιουργίας καθεαυτό. Και εδώ είναι η κρυφή γοητεία της φωτογραφίας, που την κάνει καταναλωτική μεν, αλλά συνάμα και τόσο ιδιαίτερη , για όσους τουλάχιστον ξέρουν να εκφράζονται μέσα από αυτήν. ----
Δημοσιεύτηκε στο ΕΝΘΕΤΟ περιοδικό : «ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ» , τεύχος 129
εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (Σεπτέμβριος 2004).
Κάποιο λογοτεχνικό έντυπο απευθύνει συχνά την ίδια επιλογή απαντήσεων για κάθε ερωτώμενο πεζογράφο : ‘Γιατί γράφετε…
α) για τον ιδανικό αναγνώστη
β) για να «αυτοθεραπευθείτε»
γ) για να γίνετε γνωστοί….’
Σκέφτομαι πόσο άκομψες και αταίριαστες είναι αλήθεια αυτές οι απαντήσεις για έναν φωτογράφο, στην κοινωνία της εικόνας που βιώνουμε καθημερινά. Άραγε υπάρχει τελικά κάποιος συγκεκριμένος σκοπός (πέρα από τον επαγγελματισμό) που καθοδηγεί τις ενδότερες εσωτερικές ανάγκες του καθενός για οπτική έκφραση….
Η εικόνα, ήταν, είναι και θα είναι πιο άμεση και πιο εκδηλωτική από τον λόγο. Μπορεί να λειτουργήσει απ’ ευθείας στο ασυνείδητο (αυτό το ξέρουν καλά οι διαφημιστές) και δεν απαιτεί κριτική προσπάθεια αποκωδικοποίησης (εν μέρει). Γι’ αυτό το λόγο «ιδανικός θεατής», που θα επικοινωνεί και θα ανακαλύπτει διαρκώς τον φωτογράφο δεν υπάρχει. Αυτόν τον ρόλο, λίγο ως πολύ, μπορεί, ανάλογα με τις γνώσεις και την παιδεία του, να τον παίξει ο καθένας.
Ο σκοπός της «αυτοθεραπείας» είναι άβολος για τα φωτογραφικά πράγματα. Η χρήση ολοένα αυξανόμενης τεχνολογίας απαιτεί γνώσεις και τεχνικές, που πρέπει να τις παρακολουθείς και να εξαρτιέσαι από αυτές, για να είσαι μέσα στο παιχνίδι. Έτσι δεν έχεις την πολυτέλεια της αυτονομίας για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Όσο για την υπέρμετρη ματαιοδοξία, αυτή παραμένει στείρα, χωρίς έδαφος για να αναπτυχθεί, όσο οι φωτογραφικές ανησυχίες εξακολουθούν να εκφράζονται από το κινητό τηλέφωνο του οποιουδήποτε.
Κάθε συνειδητοποιημένος φωτογράφος γνωρίζει καλά ότι η παρόρμηση που τον αναγκάζει να πατήσει το κουμπί του κλείστρου και να αιχμαλωτίσει μια εικόνα, αναβλύζει αβίαστα και χωρίς ερωτηματικά από μέσα του. Η λειτουργία της φωτογράφησης είναι τόσο απλή και άμεση, με την βοήθεια της τεχνολογίας, που καταντάει ορμέμφυτη, μέσα από την γνώση και την εμπειρία του καθενός. Και κανένας φωτογράφος δεν μπορεί να απαντήσει με ειλικρίνεια στο «γιατί» της προαναφερόμενης ερώτησης. Όπως δεν μπορεί να απαντήσει γιατί αναπνέει, γιατί τρώει ή κοιμάται, γιατί κάνει έρωτα κ.α.
Η φωτογραφική αποκάλυψη του κόσμου είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στο υποσυνείδητο κάθε ‘εραστή’ του μέσου, έτσι ώστε να παίρνει διαστάσεις μιας εντελώς καινούργιας αίσθησης. Αυτήν της καταγραφής. Σε όλες τις περιπτώσεις η ιστορία της φωτογραφίας είναι η ιστορία της καταγραφής διάφορων στιγμών. Στιγμές από την εκδήλωση της πολυδαίδαλης και πολυδιάσπασης πραγματικότητας. Της ίδιας της ζωής στο σύνολο της…. Αυτό που σε άλλες μορφές έκφρασης (λόγος, μουσική), αποτελεί πηγή έμπνευσης, εδώ είναι αντικείμενο δημιουργίας καθεαυτό. Και εδώ είναι η κρυφή γοητεία της φωτογραφίας, που την κάνει καταναλωτική μεν, αλλά συνάμα και τόσο ιδιαίτερη , για όσους τουλάχιστον ξέρουν να εκφράζονται μέσα από αυτήν. ----
Δημοσιεύτηκε στο ΕΝΘΕΤΟ περιοδικό : «ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ» , τεύχος 129
εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (Σεπτέμβριος 2004).
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΡΑΣΗ»
Από τις εκδοσεις ‘UNIVERSITY STUDIO PRESS’ (Αρμενοπούλου 32 - Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 209637 κ’ 209837) κυκλοφορεί το βιβλίο του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ «Γραφή και ‘Οραση – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ». Το βιβλίο συγκεντρώνει ταξινομημένα τα σημαντικότερα κείμενά του, από τις συνεργασίες του με τον περιοδικό φωτογραφικό τύπο της χώρας (περιοδικά: ‘PHOTONET’, ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ’ και ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ’), τα τελευταία έξι χρόνια και ανιχνεύει την σχέση του γραπτού λόγου με την οπτική πραγματικότητα της φωτογραφικής εικόνας. Θέματα είτε επίκαιρα, σε σχέση με την ειδησεογραφία της εποχής (1999 – 2005), είτε διαχρονικά, προσανατολισμένα στην θεωρητική προσέγγιση της αισθητικής της εικόνας, καθορίζουν σε μορφή δοκιμίου την σχέση του γράφοντα με την, τόσο παρεξηγημένη στην χώρα μας, Τέχνη της φωτογραφίας… Το βιβλίο συνοδεύεται από παράρτημα εγχρώμων και ασπρόμαυρων φωτογραφιών.----(www.universitystudiopress.gr).---
«ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΡΑΣΗ»
Από τις εκδοσεις ‘UNIVERSITY STUDIO PRESS’ (Αρμενοπούλου 32 - Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 209637 κ’ 209837) κυκλοφορεί το βιβλίο του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ «Γραφή και ‘Οραση – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ». Το βιβλίο συγκεντρώνει ταξινομημένα τα σημαντικότερα κείμενά του, από τις συνεργασίες του με τον περιοδικό φωτογραφικό τύπο της χώρας (περιοδικά: ‘PHOTONET’, ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ’ και ‘ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ’), τα τελευταία έξι χρόνια και ανιχνεύει την σχέση του γραπτού λόγου με την οπτική πραγματικότητα της φωτογραφικής εικόνας. Θέματα είτε επίκαιρα, σε σχέση με την ειδησεογραφία της εποχής (1999 – 2005), είτε διαχρονικά, προσανατολισμένα στην θεωρητική προσέγγιση της αισθητικής της εικόνας, καθορίζουν σε μορφή δοκιμίου την σχέση του γράφοντα με την, τόσο παρεξηγημένη στην χώρα μας, Τέχνη της φωτογραφίας… Το βιβλίο συνοδεύεται από παράρτημα εγχρώμων και ασπρόμαυρων φωτογραφιών.----(www.universitystudiopress.gr).---
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ κ. WILLIAM (ΔΙΗΓΗΜΑ)
“Η Επιστροφή του Κυρίου William”
(Αντί επιλόγου)
Τα φώτα της μικρής γκαλερί αναβόσβηναν απότομα, προειδοποιώντας τους λιγοστούς επισκέπτες ότι η ώρα είχε περάσει.Η Αλίκη, με ανακούφιση γιατί τελείωσε άλλη μια μέρα, μάζεψε τους καταλόγους και τις αφίσες, τα τακτοποίησε όλα στοφρεσκοβαμμένο ράφι του γραφείου και, σβήνοντας με μια αποφασιστική κίνηση το τσιγάρο στο γεμάτο τασάκι, αποφάσισε νασηκωθεί. Κατευθύνθηκε αργά και νωχελικά προς την κρεμάστρα, όπου την περίμεναν, με τάξη κρεμασμένα, το μοβ καπέλο της, τοδαντελωτό σάλι και το γκριζοπράσινο παλτό της, με τα κλειδιά της εισόδου στη μέσα τσέπη. Ντύθηκε ήσυχα, με σχεδόν ρυθμικέςκινήσεις, δίνοντας το περιθώριο στους τελευταίους επισκέπτες να αναχωρήσουν, και στάθηκε στο μέσον της μεγάλης αίθουσαςεπιτηρώντας το χώρο κυριαρχίας της. Όλος σχεδόν ο κόσμος, δηλαδή ένα ξεχασμένο ζευγάρι και κάποιος προσωπικός φίλοςτου φωτογράφου, οι οποίοι είχαν ξανάρθει για σχόλια και κριτικές, είχαν μαζευτεί προς την είσοδο. Ήταν μια πραγματικά γόνιμη μέρα,αναλογίστηκε η Αλίκη, με όλη την κοσμοσυρροή των απογευματινών ωρών και το γεγονός ότι αναγκάζεται να διώξει κόσμο αυτήν τηνπροχωρημένη ώρα. Και η έκθεση διανύει ακόμα τις πρώτες της μέρες. Μεγάλη επιτυχία για το φωτογράφο, που η ίδια δεν τον ήξερε,ούτε και ενδιαφερόταν να τον μάθει, αλλά κυρίως για την εμπορικότητα της γκαλερί και για το αφεντικό της. Και ό,τι είναι καλό για τοαφεντικό της έχει αντίκτυπο και στην ίδια. Ίσως ήταν ευκαιρία αμέσως μετά την έκθεση να του ζητήσει λίγες μέρες άδεια, για ναμπορέσουν επιτέλους με το αγόρι της, το Γιώργο, να πραγματοποιήσουν αυτή την εκδρομή στο Πήλιο που σχεδίαζαν μήνες τώρα.Προς το παρόν έπρεπε να βιαστεί, γιατί το ραντεβού με το Γιώργο στο γνωστό μπαράκι της γειτονιάς ήταν σε μισή ώρα και έπρεπενα περάσει πρώτα από το σπίτι της να φτιαχτεί λιγάκι.
Έριξε μια ματιά γύρω· ο χώρος είχε σχεδόν αδειάσει. Κοίταξε το ρολόι της με ανυπομονησία. Ήταν πολύ νευρική τον τελευταίοκαιρό, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Την είχαν επηρεάσει και όλες αυτές οι ιστορίες που συζητιόνταν για εκείνον τον παράξενο τρελό, πουδημιουργεί επεισόδια και αναστατώνει όλες τις γκαλερί της πόλης, χωρίς κανείς να καταλάβει το γιατί, ιδιαίτερα σε εκθέσειςφωτογραφίας, και μάλιστα σε εγκαίνια. Κανένας μεθυσμένος φασαρτζής ή κάποιος αποτυχημένος, κομπλεξικός καλλιτέχνης.Πάντως είχε κάνει άνω κάτω τρία εγκαίνια τους τελευταίους μήνες. Και πάντα το ίδιο πρόσωπο, όπως λεν οι περιγραφές.Και, όταν τα πνεύματα οξύνονται και φτάνει να επέμβει η αστυνομία, πάντα ξεγλιστράει και τη γλιτώνει την τελευταία στιγμή.Πολλοί λέγαν ότι είναι κοινό κλεφτρόνι έργων τέχνης. Αλλά, παρ' όλες τις φασαρίες, ποτέ δεν έκλεψε ούτε πείραξε κανένααναρτημένο έργο στις τρεις εκθέσεις που πήγε. Αντίθετα,τα βάζει με τους καταλόγους και τις αφίσες, τις οποίες σκίζειεπιδεικτικά και τις σκορπάει στο πάτωμα της αίθουσας, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των ιδιοκτητών και των εκθετών,που ορμάνε κατά πάνω του να τον πλακώσουν στο ξύλο. Αλλά, με δύναμη τιτάνα και εξυπνάδα έμπειρου παλαιστή, πάντα τουςαποφεύγει με δυο τρεις μπουνιές και ξεφεύγει προς την έξοδο. Μια συνάδελφος της Αλίκης λέει ότι είναι στερημένο σεξουαλικάάτομο και ορμάει στα κορίτσια των γκαλερί. Αλλά αυτό δεν ευσταθεί,γιατί δε σημειώθηκε κανένα κρούσμα βιασμού σταπροηγούμενα επεισόδια. Άκου πράγματα!... Η Αλίκη χαμογέλασε στις σκέψεις αυτές. Το ορθολογικό και τεχνοκρατικό μυαλό της—σπούδαζε άλλωστε στο Πολυτεχνείο πολιτικός μηχανικός— τα έβρισκε όλα αυτά κάπως παρατραβηγμένα. Φασαρίες γίνονταισυχνά σε εγκαίνια εκθέσεων, κυρίως όταν κάποιοι πιουν λίγο παραπάνω και κάνουν πράγματα που δεν πρέπει. Το να τα συνδυάσειςαυτά μ' ένα και μοναδικό άτομο είναι θέμα οξυμένης φαντασίας και μόνο. Άλλωστε, τα δικά τους εγκαίνια κύλησαν πολύ ομαλά καισε χαρούμενη ατμόσφαιρα. Παρ' όλα τα μέτρα που είχε πάρει το αφεντικό της, επηρεασμένο από τις φήμες και τις διαδόσεις, με το να καλέσει δυοφίλους του μποξέρ να έχουν το νου τους στην αίθουσα εκείνο το βράδυ, τίποτα το αξιοπερίεργο δε συνέβη. Και η Αλίκη γελούσεβλέποντας εκείνους τους δυο σωματώδεις αντράκλες να περιφέρονται με αμηχανία ανάμεσα σε τόσο κόσμο της διανόησης και τηςτέχνης, έναν κόσμο εντελώς έξω απ' τα νερά τους, και να παριστάνουν τους κατ' ανάγκην κουλτουριάρηδες, ιδιαίτερα στις κυρίεςκαι τις δεσποινίδες που τους έπιαναν συζήτηση. Η Αλίκη ποτέ δεν πίστεψε στην ύπαρξη του παράξενου τρελού. Απ' την άλλη,όπως και να το κάνουμε, φοβόταν κιόλας. Και, μόνο όταν κλείδωνε καλά την γκαλερί και έμπαινε σε κάποιο περαστικό ταξί για τοσπίτι της, ένιωθε ηρεμία και ανακούφιση.
Και τώρα σε λίγο αυτό θα γινόταν. Σχεδόν... Με την άκρη του ματιού της συνέλαβε μια αντρική φιγούρα, στη δεξιά πτέρυγα, όρθια,να παρατηρεί με ενδιαφέρον μια απόμερη φωτογραφία. Το αριστερό του χέρι χάιδευε με θαυμασμό και κάποια αγωνία τοαπεριποίητο μούσι του, ενώ το όλο παρουσιαστικό του και το ντύσιμο έδειχναν άτομο ευκατάστατο και με καλούς τρόπους.Πάντως δεν έμοιαζε με κακοποιό στοιχείο ή τον τρελό φασαρτζή, για να κάνει την Αλίκη ν' ανησυχήσει με τις ιδέες της. Απλά,αφημένος μέσα στη σκιά των προβολέων, βυθισμένος στις σκέψεις του, έμοιαζε να βρίσκεται στο δικό του κόσμο και να μην έχειπάρει χαμπάρι ότι ο χρόνος παραμονής του στην αίθουσα έφτασε στο τελείωμα του. Και η Αλίκη, που βιαζόταν για το ραντεβού μετο Γιώργο, θεώρησε καλό να του το θυμίσει.«Κλείνουμε, κύριε...» σχεδόν φώναξε προς το μέρος της αντρικής φιγούρας.Αλλά ο δυνατός τόνος της φωνής της δεν επηρέασε καθόλου την αταραξία του αγνώστου. Συνέχισε να παρατηρεί τηφωτογραφία και να μουρμουρίζει κάτι, μη δίνοντας σημασία, σχεδόν με αναίδεια,για το τι γινόταν γύρω του.
«Θεέ μου...» σκέφτηκε η Αλίκη μετά από μερικά ολόκληρα λεπτά σιωπής και αναμονής. «Πρέπει να έμπλεξα με κουφό... ή...»Προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου με κρυφό θάρρος και προσπάθησε να στολίσει τον τόνο της φωνής της με όποιαευγένεια και καλοπροαίρετη διάθεση της επέτρεπε η αγωνία της να φύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. «Συγγνώμη, κύριε...η γκαλερί πρέπει να κλείσει... Λυπάμαι...» ξεστόμισε, σκάζοντας ένα κρύο χαμόγελο.
Ο άγνωστος παρέμεινε ακίνητος με απάθεια και μια επιμονή που ξεπερνούσε πείσμα μουλαριού. Συνέχισε να μουρμουρίζει κάτιανάμεσα στα δόντια του: «...ξω...φρε...νικό...» μπόρεσε να ακούσει η Αλίκη, που είχε πλησιάσει αρκετά και αφουγκράστηκε μέσαστη βουβή αίθουσα. «Εξωφρενικό... δεν έχει λογική» ο άγνωστος συνέχισε το παραμιλητό απτόητος. Για την απορημένη Αλίκηήταν ...εξωφρενικό να έχει καθυστερήσει τόσο πολύ στο ραντεβού της και να μην μπορεί να φύγει εξαιτίας του παράξενουαυτού ξένου. Αλλά να της το λέει και έτσι κατάμουτρα! Αισθάνθηκε να την κοροϊδεύουν. Αυτό την όπλισε με θάρρος.Με ηχηρά και αποφασιστικά βήματα προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου και τον τράνταξε, ακουμπώντας τονστον ώμο. Εκείνος μόνο τότε αντιλήφθηκε την παρουσία της και σαν να προσγειώθηκε στην πραγματικότητα από ένα διαπλανητικόταξίδι στο υπερπέραν. Γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε μ' ένα απαθές και απόμακρο βλέμμα. Ανοιγόκλεισε τα μάτιακαι της απεύθυνε το λόγο: «Δεν είναι εξωφρενικό, τελικά; Συμφωνείτε, δεσποινίς;...»«Συ...συγγνώμη, κύριε, αλλά πρέπει νακλείσουμε» απάντησε διστακτικά η Αλίκη, κεραυνωμένη κάπως απ' τη διαπεραστική ματιά του. Κοντοστάθηκε λιγάκι απόμερααπ' τον ξένο, σαν να φοβόταν την άμεση επαφή μαζί του. Εκείνος όμως, σκάζοντας ένα ευγενικό και οικείο χαμόγελο,προσπάθησε να ξορκίσει όλους τους δισταγμούς της.«Ναι, έχετε δίκιο... Χίλια συγγνώμη... Αφαιρέθηκα...» προσπάθησε ναδικαιολογηθεί σε φιλικό τόνο. «Πρέπει και σεις να κλείσετε... Αλλά ακούστε με πρώτα... αξιαγάπητη δεσποινίς».
Το κομπλιμέντο έριξε κάπως τους τόνους από την τσαντίλα της Αλίκης. Έμεινε απέναντι του και βάλθηκε να κοιτάει τομυστήριο ξένο στα μάτια γεμάτη απορία. Εκείνος, σίγουρος για τον ακροατή του που κρέμεται απ' τα χείλη του, είπε γεμάτοςένταση και θυμό, ανακατωμένο με μια ελαφριά δόση αγανάκτησης:«Δεν είναι εξωφρενικό αυτό που γίνεται εδώ;» Μίλησε τόσοδυνατά, που η αντήχηση έκανε τα τζάμια απ' τα καδράκια των φωτογραφιών να τρίζουν. «Πραγματικά απαράδεκτο... Αυτή ηεξαίσια πλάκα, αυτό το υπέροχο θαλασσινό τοπίο με όλο το φως και τις αντανακλάσεις που περικλείει να... τιμάται μόνο50.000 δρχ.;... Μόνο;... Είναι δυνατόν;...» Και, λέγοντας αυτά, έδειξε με το βλέμμα του το κάδρο, στο οποίο ήτανπροσηλωμένος λίγα λεπτά νωρίτερα, παρασέρνοντας προς τα εκεί και την απορημένη ματιά της Αλίκης. Η φωτογραφίααπεικόνιζε, σε ασπρόμαυρους τόνους, ένα γραφικό ηλιοβασίλεμα σε κάποιο ελληνικό νησί, με μια σειρά από γυναικείεςγυμνές φιγούρες, επιμελώς κα-δραρισμένες στο πρώτο πλάνο και λουσμένες στις φωτοσκιάσεις των δέντρων. Απλήαισθησιακή φωτογραφία τοπίου με συνδυασμό γυμνού" καλοκαιρινό θέμα,χωρίς ιδιαίτερο φωτογραφικό μεγαλείο.
Απ' ό,τι θυμόταν η Αλίκη —που λίγο σκάμπαζε από καλλιτεχνική φωτογραφία—, το εν λόγω κάδρο θεωρούνταναπ' τα πιο υποτιμημένα και απ' τον ίδιο τον καλλιτέχνη, που το παρέδωσε στην έκθεση μετά από προτροπές φίλων του, οιοποίοι ήθελαν να παρουσιάσει μια πλήρη σειρά της δουλειάς του, ίσως και για να γεμίσει κατά κάποιον τρόπο τουςατέλειωτους λευκούς τοίχους της μεγάλης γκαλερί. Γι' αυτό και είχε τοποθετηθεί στην άκρη της δεξιάς πτέρυγας, όπου οφωτισμός φτώχαινε αισθητά, απ' την κατασκευή της οροφής, και είχε μέτρια τιμή συγκριτικά με τις άλλες, «δυνατές»καλλιτεχνικά, δημιουργίες της έκθεσης. Αν και για την Αλίκη, που ήταν πεπεισμένη παρ' όλη την παραφιλολογία περίασπρόμαυρης φωτογραφίας ότι χωρίς χρώμα μια εικόνα δεν έχει αξία, της φαινόταν υπέρογκο και υπερβολικό το ποσό των50.000. Και να που, τώρα, ένας παράξενος ξένος το βρίσκει εξαιρετικά ευτελές. Και μάλιστα τέτοια ώρα...«Μα είναιασπρόμαυρη... τελικά» προσπάθησε να δικαιολογηθεί βιαστικά για να δώσει τέλος στη συζήτηση και να συνοδέψει τον ξένο στηνέξοδο.«Ασήμαντη λεπτομέρεια... αγαπητή μου» είπε αυτός, με μια παράξενα ευδιάθετη χροιά στην προηγουμένως οργισμένηστάση του... «Άλλο είναι το ζητούμενο...», και τα μάτια του γυάλισαν παράξενα κάτω απ' τις ανταύγειες των προβολέων.
«Αυτό εδώ δεν αξίζει τίποτα...» είπε και έδειξε περιφρονητικά το καδράκι που θαύμαζε προηγουμένως. «Είναι δυνατόν να βάλειςτιμή στη μνήμη, να εμπορεύεσαι την αιχμαλωσία του χρόνου, να μετράς ποσοτικά τις απαράμιλλες δυνατότητες της όρασης;... Όλααυτά που έζησες και ένιωσες και είδες ανήκουν σε σένα και μόνο σε σένα. Δεν έχουν καμιά αξία για τους άλλους... Δεν μπορείς νατα προσφέρεις σε καμιά τιμή. Και, αν τα αιχμαλωτίζεις μέσα απ' το φακό σου, το κάνεις για κάποιο σκοπό που θα βοηθήσει τηνανθρωπότητα να πάει μπροστά... Δεν μπορείς να τα επενδύσεις ούτε για χάρη της τέχνης... ούτε για χάρη του εμπορίου...»
«Μα έτσι ο καθένας θα τράβαγε φωτογραφίες για τον εαυτό του. Η τέχνη για την τέχνη λοιπόν... Και εμείς οι υπόλοιποι...» απάντησεη Αλίκη, αρκετά ερεθισμένη απ' τη συζήτηση, τόσο που ξέχασε την καθυστέρηση της και θυμήθηκε τις φοιτητικές κουβεντούλες περίέκφρασης και τέχνης με τις φιλενάδες της απ' τη Σχολή Καλών Τεχνών στα παραλιακά στέκια.
«Οι δυνατότητες της δημιουργίας είναι ίδιες για όλους. Αλλά δεν εννοώ αυτό. Κανείς δε σε εμποδίζει να απολαύσεις τις δημιουργίεςκάποιων άλλων. Αλλά δεν μπορείς να τις κάνεις κτήμα σου, για οποιαδήποτε τιμή. Δεν μπορείς να μετράς την αξία τους με οικονομικάκριτήρια. Γενικά, δεν μπορείς να δώσεις αξία σ' ένα έργο τέχνης... Το έχει από μόνο του... Και οι όμορφες φωτογραφίες είναι έργατέχνης... Αλήθεια, μια και είστε Ελληνίδα, τι αξία θα δίνατε στα μάρμαρα του Παρθενώνα;... Και, αν είχατε την απεριόριστηοικονομική δυνατότητα να τ' αγοράζατε για προσωπική σας χρήση, θα το κάνατε; Και σε ποια τιμή;... Γιατί να το κάνετε μόνο σε μιαόμορφη φωτογραφία, που θα κοσμεί το σαλόνι σας; Μόνο και μόνο για να αυτοαποκαλείστε φίλος της τέχνης και του καλούγούστου;...» Η Αλίκη δεν απάντησε αμέσως. Σκεφτόταν... «...Μια και είστε Ελληνίδα...» Ο συμπαθής άγνωστος πρέπει να είναιαλλοδαπός. Και δεν του φαίνεται καθόλου. Μιλάει άπταιστα ελληνικά, χωρίς ίχνος ξενικής προφοράς· θα πρέπει να έχει χρόνιαστην Ελλάδα... «Λοιπόν, πέστε μου» επανέλαβε ο ξένος «θ' αγοράζατε τον Παρθενώνα αν μπορούσατε;...»«Μα τα μάρμαρα τουΠαρθενώνα δεν αγοράζονται. Ανήκουν σε όλους. Δημιουργήθηκαν για όλους... και...» προσπαθούσε να βρει επιχειρήματα ημπερδεμένη Αλίκη.«Λέτε;... Και αυτές εδώ οι φωτογραφίες για ποιον δημιουργήθηκαν; Έτσι, κατά τύχη;» απάντησε ξερά ο ξένοςσε νηφάλιο τόνο.«0 καλλιτέχνης όμως έχει ανάγκες. Πρέπει να ζήσει απ' την τέχνη του, αλλιώς είναι καταδικασμένος... Η φωτογραφίαέχει τόσα έξοδα... Φιλμ, μηχανές , εργαλεία...»«Η αρχιτεκτονική δεν έχει έξοδα; Τόσοι δούλοι και τόσα κοπιαστικά χρόνια δουλειάςγια να χτιστούν αυτά τα αρχαία μνημεία που τώρα θαυμάζουμε...Ή...μήπως αυτά δεν είναι τέχνη;» ο ξένος μιλούσε αρκετά επιθετικά.
«Μα όλα αυτά δεν είναι προσωπικά δημιουργήματα. Είναι ανώνυμα... και... αρχαία...και...Τέλος πάντων, με μπερδέψατε» ομολόγησεπαραδομένη η Αλίκη και στριμωγμένη απ' τις σκέψεις της.«Τίποτα δεν ξεμπερδεύει πιο εύκολα απ' την αποφασιστική ενέργεια και τηνκατάλληλη πράξη» είπε ο ξένος χειρονομώντας μπροστά στις αντανακλάσεις του λιγοστού φωτός.Τότε η Αλίκη, για πρώτη φορά,παρατήρησε μια κόλλα χαρτί πολυτελείας, σε καφετί «οικολογικό» χρώμα, διπλωμένο στα χέρια του, που το έπαιζε με το δείκτη καιτον αντίχειρα. Κοιτώντας καλύτερα, είδε ότι επρόκειτο για έναν τσαλακωμένο κατάλογο της έκθεσης. Μια παγωμένη υποψία άρχισενα περιδιαβαίνει την μπερδεμένη σκέψη της και τη γέμισε αδιόρατο φόβο. 0 ξένος την κοιτούσε τώρα μ' ένα χαμόγελο σαρδόνιο καιαπόκοσμο, εντελώς τρελό. Στο πρόσωπο του,η οικειότητα και η εγκαρδιότητα είχαν αντικατασταθεί από ένα κλίμα επιθετικότηταςκαι μίσους, που πλημμύριζαν τις εκφράσεις του. Ενστικτώδικα έκανε ένα βήμα πίσω. Την κατέλαβε πανικός... Ο ξένος με μιαγρήγορη κίνηση έβγαλε τον αναπτήρα του και ακούμπησε τη φλόγα στην άκρη του καταλόγου. Το χαρτί έγινε γρήγοραπαρανάλωμα του πυρός .Στη λάμψη της φλόγας, το πρόσωπο του αγνώστου είχε φορέσει την αποτρόπαια μάσκα του.Σαν να ήταν ο ίδιος ο διάβολος... Η Αλίκη έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και φόβου,που έμοιαζε περισσότερο με κραυγή. Ήταν αυτός... ο παράξενος«τρελός». Εδώ, μπροστά της. Και ήταν μόνη της μέσα στην αίθουσα. Αν της επιτεθεί; Αν της κάνει κακό;Σκέφτηκε να τρέξει προς τηνπόρτα, αλλά τα πόδια της είχαν κοπεί και δεν υπάκουαν στο σώμα της. Κάθε λογικός συνειρμός ξέφυγε απ' το μυαλό της. Τώρα ταπίστευε όλα. Και φοβόταν πολύ... «Είστε...» ήταν το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει.«Ναι, κορίτσι μου... Είμαι ο "τρελός". Οι φήμεςπου άκουσες ήταν σωστές. Εδώ που φτάσαμε, μόνο μερικοί "τρελοί" μπορούν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Και αςσυγκρούονται με ορισμένους στενοκέφαλους "καλλιτεχνίζοντες". Αλλά μη φοβάσαι.Δε θα πάθεις τίποτα.Αυτοί είναι όλοι οι κατάλογοιτης έκθεσης ή υπάρχουν και στο συρτάρι κι άλλοι;» είπε ο ξένος και προχωρούσε κιόλας προς το γραφείο στην είσοδο.«Δεν... δεν...είναι σωστό. Είναι ξένη περιουσία» διαμαρτυρήθηκε η Αλίκη, χωρίς ούτε λεπτό να σκεφτεί να εμποδίσει το σωματώδη άντρα απ' τοκαταχθόνιο έργο του.«Α... ασήμαντο ποσό. Για κάποιον που πουλάει μια απλή φωτογραφία 50.000 δρχ. Όσο για σας, αγαπητή μου,μην τυχόν και σας φορτώσουν τίποτα, θα γράψω ένα σημείωμα για το αφεντικό σας».Και, χρησιμοποιώντας το μαρκαδόρο της Αλίκης,έγραψε κάτι ακατάληπτες φράσεις στο ημερολόγιο του γραφείου. Κατόπιν, με σταθερές κινήσεις μάζεψε τους καταλόγους απ' τοράφι και το γραφείο, τους έχωσε βιαστικά κάτω απ' το παλτό του και προχώρησε στην έξοδο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.Βγαίνοντας,σήκωσε το καπέλο του σ' έναν ευγενικό χαιρετισμό προς την πρώην συνομιλήτρια του.Εκείνη τον παρακολουθούσεαποσβολωμένη να δρασκελίζει το κατώφλι απτόητος. Κατόπιν, με την άκρη του ματιού της,τον είδε να στρίβει και να κατευθύνεταιπρος τον κάδο των σκουπιδιών, στη γωνιά του δρόμου. Σε λίγο το λαμπύρισμα απ' τις φλόγες αντιφέγγισε στην τζαμαρία της γκαλερί,όπως προηγούμενα μέσα στα χέρια του «τρελού», γεμίζοντας τη με πορτοκαλιές ανταύγειες. Αυτό το συμβάν σαν να την ξύπνησεαπ' το λήθαργο της και άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί. Πετάχτηκε έξω στο δρόμο τρέχοντας.Μια ομάδα από περαστικούςείχε ήδη σταματήσει το βηματισμό της και κοίταξε με έκπληξη προς τον κάδο του δήμου, που στιγμιαία είχε μεταβληθεί σε πύρινηκόλαση. Μερικοί απ' αυτούς έτρεχαν κιόλας, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους, προς το μέρος του κάδου.Άλλοι φώναζαν για νερό προς τα γειτονικά μαγαζιά. Αρκετοί έμειναν αμέτοχοι παράμερα, σχολιάζοντας το συμβάν.Ο παράξενος «ξένος» δε φαινόταν πουθενά, είχε εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Ορισμένα χαρτιά, αποτεφρωμένα, χόρευαν στοναέρα παρασυρμένα απ' τη δύναμη του καπνού, σκορπώντας σε γκριζόμαυρες στάχτες στο πεζοδρόμιο τριγύρω. Η ατμόσφαιραείχε θολώσει επικίνδυνα και η προηγούμενα ήσυχη χειμωνιάτικη βραδιά εξελισσόταν σε αντικανονική .Η Αλίκη φυσικά είχε χάσει το ραντεβού της με το Γιώργο εκείνη τη μέρα. Θα χαιρόταν αν δεν έχανε και τη δουλειά της μετά απ' αυτόπου της έτυχε.Σε λίγα λεπτά, μετά απ' τις αγωνιώδεις προσπάθειες μερικών μαγαζατόρων και αρκετών θαρραλέων περαστικών, ηφωτιά στον κάδο σχεδόν έσβησε, αφού θόλωσε για καλά τον αέρα και έκαψε αρκετά κιλά σκουπίδια. Μόνο η βαριά αποπνικτικήμυρωδιά από καμένο πλαστικό και η μπόχα απ' τη σκουπιδίλα που ξεχύθηκε στο χώρο είχαν μείνει απ' την προηγούμενηεξτρεμιστική πράξη.Η Αλίκη έστεκε και παρατηρούσε με τα χέρια σταυρωμένα στο κατώφλι της γκαλερί. Ήταν ανίκανη να συμμετάσχει στηνόποια προσπάθεια κατάσβεσης του κάδου. Αυτοί που συγκεντρώθηκαν άρχισαν να συζητάνε δυνατά και να χειρονομούνε με έντασηγια τα αίτια της ανεξήγητης μικρής πυρκαγιάς. Ορισμένοι κοίταζαν προς το μέρος της και έδειχναν την γκαλερί με νόημα.
Η Αλίκη ντράπηκε και χαμήλωσε το βλέμμα. Χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση στα βλέμματα που ήταν καρφωμένα πάνω της,οπισθοχώρησε προς την είσοδο της γκαλερί. Μπαίνοντας μέσα, ένιωσε ξαφνικά πολύ κουρασμένη. Σαν να βρισκόταν σ' αυτή τηνκατάσταση έντασης και αγωνίας πάρα πολύν καιρό. Σ αν να παρακολουθούσε για πάντα, απ' αυτήν εδώ τη θέση, τις παρανοϊκέςενέργειες ενός αλλοπρόσαλλου «ξένου», μην μπορώντας να κάνει τίποτα· για χρόνια ατέλειωτα, δεκαετίες, αιώνες!... Σαν να είχενα ξεκουραστεί χιλιάδες χρόνια... Σωριάστηκε στην πολυθρόνα του γραφείου μ' ανακούφιση. Μπροστά στα μάτια της,γραμμένο μελατινικούς χαρακτήρες και με πράσινο μαρκαδόρο,ήταν ένα σημείωμα για το αφεντικό της. Μπόρεσε να μεταφράσει στα γρήγορα:
Η υπάλληλος σας δε φταίει σε τίποτα... Όλα γίνονται για το καλό της φωτογραφίας... Συγγνώμη για την αναστάτωση...
Sir William Henry Fox Talbot
Φωτοδημιουργός (όχι πλέον φωτογράφος)
(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 237 – 250 )
(Αντί επιλόγου)
Τα φώτα της μικρής γκαλερί αναβόσβηναν απότομα, προειδοποιώντας τους λιγοστούς επισκέπτες ότι η ώρα είχε περάσει.Η Αλίκη, με ανακούφιση γιατί τελείωσε άλλη μια μέρα, μάζεψε τους καταλόγους και τις αφίσες, τα τακτοποίησε όλα στοφρεσκοβαμμένο ράφι του γραφείου και, σβήνοντας με μια αποφασιστική κίνηση το τσιγάρο στο γεμάτο τασάκι, αποφάσισε νασηκωθεί. Κατευθύνθηκε αργά και νωχελικά προς την κρεμάστρα, όπου την περίμεναν, με τάξη κρεμασμένα, το μοβ καπέλο της, τοδαντελωτό σάλι και το γκριζοπράσινο παλτό της, με τα κλειδιά της εισόδου στη μέσα τσέπη. Ντύθηκε ήσυχα, με σχεδόν ρυθμικέςκινήσεις, δίνοντας το περιθώριο στους τελευταίους επισκέπτες να αναχωρήσουν, και στάθηκε στο μέσον της μεγάλης αίθουσαςεπιτηρώντας το χώρο κυριαρχίας της. Όλος σχεδόν ο κόσμος, δηλαδή ένα ξεχασμένο ζευγάρι και κάποιος προσωπικός φίλοςτου φωτογράφου, οι οποίοι είχαν ξανάρθει για σχόλια και κριτικές, είχαν μαζευτεί προς την είσοδο. Ήταν μια πραγματικά γόνιμη μέρα,αναλογίστηκε η Αλίκη, με όλη την κοσμοσυρροή των απογευματινών ωρών και το γεγονός ότι αναγκάζεται να διώξει κόσμο αυτήν τηνπροχωρημένη ώρα. Και η έκθεση διανύει ακόμα τις πρώτες της μέρες. Μεγάλη επιτυχία για το φωτογράφο, που η ίδια δεν τον ήξερε,ούτε και ενδιαφερόταν να τον μάθει, αλλά κυρίως για την εμπορικότητα της γκαλερί και για το αφεντικό της. Και ό,τι είναι καλό για τοαφεντικό της έχει αντίκτυπο και στην ίδια. Ίσως ήταν ευκαιρία αμέσως μετά την έκθεση να του ζητήσει λίγες μέρες άδεια, για ναμπορέσουν επιτέλους με το αγόρι της, το Γιώργο, να πραγματοποιήσουν αυτή την εκδρομή στο Πήλιο που σχεδίαζαν μήνες τώρα.Προς το παρόν έπρεπε να βιαστεί, γιατί το ραντεβού με το Γιώργο στο γνωστό μπαράκι της γειτονιάς ήταν σε μισή ώρα και έπρεπενα περάσει πρώτα από το σπίτι της να φτιαχτεί λιγάκι.
Έριξε μια ματιά γύρω· ο χώρος είχε σχεδόν αδειάσει. Κοίταξε το ρολόι της με ανυπομονησία. Ήταν πολύ νευρική τον τελευταίοκαιρό, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Την είχαν επηρεάσει και όλες αυτές οι ιστορίες που συζητιόνταν για εκείνον τον παράξενο τρελό, πουδημιουργεί επεισόδια και αναστατώνει όλες τις γκαλερί της πόλης, χωρίς κανείς να καταλάβει το γιατί, ιδιαίτερα σε εκθέσειςφωτογραφίας, και μάλιστα σε εγκαίνια. Κανένας μεθυσμένος φασαρτζής ή κάποιος αποτυχημένος, κομπλεξικός καλλιτέχνης.Πάντως είχε κάνει άνω κάτω τρία εγκαίνια τους τελευταίους μήνες. Και πάντα το ίδιο πρόσωπο, όπως λεν οι περιγραφές.Και, όταν τα πνεύματα οξύνονται και φτάνει να επέμβει η αστυνομία, πάντα ξεγλιστράει και τη γλιτώνει την τελευταία στιγμή.Πολλοί λέγαν ότι είναι κοινό κλεφτρόνι έργων τέχνης. Αλλά, παρ' όλες τις φασαρίες, ποτέ δεν έκλεψε ούτε πείραξε κανένααναρτημένο έργο στις τρεις εκθέσεις που πήγε. Αντίθετα,τα βάζει με τους καταλόγους και τις αφίσες, τις οποίες σκίζειεπιδεικτικά και τις σκορπάει στο πάτωμα της αίθουσας, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των ιδιοκτητών και των εκθετών,που ορμάνε κατά πάνω του να τον πλακώσουν στο ξύλο. Αλλά, με δύναμη τιτάνα και εξυπνάδα έμπειρου παλαιστή, πάντα τουςαποφεύγει με δυο τρεις μπουνιές και ξεφεύγει προς την έξοδο. Μια συνάδελφος της Αλίκης λέει ότι είναι στερημένο σεξουαλικάάτομο και ορμάει στα κορίτσια των γκαλερί. Αλλά αυτό δεν ευσταθεί,γιατί δε σημειώθηκε κανένα κρούσμα βιασμού σταπροηγούμενα επεισόδια. Άκου πράγματα!... Η Αλίκη χαμογέλασε στις σκέψεις αυτές. Το ορθολογικό και τεχνοκρατικό μυαλό της—σπούδαζε άλλωστε στο Πολυτεχνείο πολιτικός μηχανικός— τα έβρισκε όλα αυτά κάπως παρατραβηγμένα. Φασαρίες γίνονταισυχνά σε εγκαίνια εκθέσεων, κυρίως όταν κάποιοι πιουν λίγο παραπάνω και κάνουν πράγματα που δεν πρέπει. Το να τα συνδυάσειςαυτά μ' ένα και μοναδικό άτομο είναι θέμα οξυμένης φαντασίας και μόνο. Άλλωστε, τα δικά τους εγκαίνια κύλησαν πολύ ομαλά καισε χαρούμενη ατμόσφαιρα. Παρ' όλα τα μέτρα που είχε πάρει το αφεντικό της, επηρεασμένο από τις φήμες και τις διαδόσεις, με το να καλέσει δυοφίλους του μποξέρ να έχουν το νου τους στην αίθουσα εκείνο το βράδυ, τίποτα το αξιοπερίεργο δε συνέβη. Και η Αλίκη γελούσεβλέποντας εκείνους τους δυο σωματώδεις αντράκλες να περιφέρονται με αμηχανία ανάμεσα σε τόσο κόσμο της διανόησης και τηςτέχνης, έναν κόσμο εντελώς έξω απ' τα νερά τους, και να παριστάνουν τους κατ' ανάγκην κουλτουριάρηδες, ιδιαίτερα στις κυρίεςκαι τις δεσποινίδες που τους έπιαναν συζήτηση. Η Αλίκη ποτέ δεν πίστεψε στην ύπαρξη του παράξενου τρελού. Απ' την άλλη,όπως και να το κάνουμε, φοβόταν κιόλας. Και, μόνο όταν κλείδωνε καλά την γκαλερί και έμπαινε σε κάποιο περαστικό ταξί για τοσπίτι της, ένιωθε ηρεμία και ανακούφιση.
Και τώρα σε λίγο αυτό θα γινόταν. Σχεδόν... Με την άκρη του ματιού της συνέλαβε μια αντρική φιγούρα, στη δεξιά πτέρυγα, όρθια,να παρατηρεί με ενδιαφέρον μια απόμερη φωτογραφία. Το αριστερό του χέρι χάιδευε με θαυμασμό και κάποια αγωνία τοαπεριποίητο μούσι του, ενώ το όλο παρουσιαστικό του και το ντύσιμο έδειχναν άτομο ευκατάστατο και με καλούς τρόπους.Πάντως δεν έμοιαζε με κακοποιό στοιχείο ή τον τρελό φασαρτζή, για να κάνει την Αλίκη ν' ανησυχήσει με τις ιδέες της. Απλά,αφημένος μέσα στη σκιά των προβολέων, βυθισμένος στις σκέψεις του, έμοιαζε να βρίσκεται στο δικό του κόσμο και να μην έχειπάρει χαμπάρι ότι ο χρόνος παραμονής του στην αίθουσα έφτασε στο τελείωμα του. Και η Αλίκη, που βιαζόταν για το ραντεβού μετο Γιώργο, θεώρησε καλό να του το θυμίσει.«Κλείνουμε, κύριε...» σχεδόν φώναξε προς το μέρος της αντρικής φιγούρας.Αλλά ο δυνατός τόνος της φωνής της δεν επηρέασε καθόλου την αταραξία του αγνώστου. Συνέχισε να παρατηρεί τηφωτογραφία και να μουρμουρίζει κάτι, μη δίνοντας σημασία, σχεδόν με αναίδεια,για το τι γινόταν γύρω του.
«Θεέ μου...» σκέφτηκε η Αλίκη μετά από μερικά ολόκληρα λεπτά σιωπής και αναμονής. «Πρέπει να έμπλεξα με κουφό... ή...»Προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου με κρυφό θάρρος και προσπάθησε να στολίσει τον τόνο της φωνής της με όποιαευγένεια και καλοπροαίρετη διάθεση της επέτρεπε η αγωνία της να φύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. «Συγγνώμη, κύριε...η γκαλερί πρέπει να κλείσει... Λυπάμαι...» ξεστόμισε, σκάζοντας ένα κρύο χαμόγελο.
Ο άγνωστος παρέμεινε ακίνητος με απάθεια και μια επιμονή που ξεπερνούσε πείσμα μουλαριού. Συνέχισε να μουρμουρίζει κάτιανάμεσα στα δόντια του: «...ξω...φρε...νικό...» μπόρεσε να ακούσει η Αλίκη, που είχε πλησιάσει αρκετά και αφουγκράστηκε μέσαστη βουβή αίθουσα. «Εξωφρενικό... δεν έχει λογική» ο άγνωστος συνέχισε το παραμιλητό απτόητος. Για την απορημένη Αλίκηήταν ...εξωφρενικό να έχει καθυστερήσει τόσο πολύ στο ραντεβού της και να μην μπορεί να φύγει εξαιτίας του παράξενουαυτού ξένου. Αλλά να της το λέει και έτσι κατάμουτρα! Αισθάνθηκε να την κοροϊδεύουν. Αυτό την όπλισε με θάρρος.Με ηχηρά και αποφασιστικά βήματα προχώρησε προς το μέρος του αγνώστου και τον τράνταξε, ακουμπώντας τονστον ώμο. Εκείνος μόνο τότε αντιλήφθηκε την παρουσία της και σαν να προσγειώθηκε στην πραγματικότητα από ένα διαπλανητικόταξίδι στο υπερπέραν. Γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε μ' ένα απαθές και απόμακρο βλέμμα. Ανοιγόκλεισε τα μάτιακαι της απεύθυνε το λόγο: «Δεν είναι εξωφρενικό, τελικά; Συμφωνείτε, δεσποινίς;...»«Συ...συγγνώμη, κύριε, αλλά πρέπει νακλείσουμε» απάντησε διστακτικά η Αλίκη, κεραυνωμένη κάπως απ' τη διαπεραστική ματιά του. Κοντοστάθηκε λιγάκι απόμερααπ' τον ξένο, σαν να φοβόταν την άμεση επαφή μαζί του. Εκείνος όμως, σκάζοντας ένα ευγενικό και οικείο χαμόγελο,προσπάθησε να ξορκίσει όλους τους δισταγμούς της.«Ναι, έχετε δίκιο... Χίλια συγγνώμη... Αφαιρέθηκα...» προσπάθησε ναδικαιολογηθεί σε φιλικό τόνο. «Πρέπει και σεις να κλείσετε... Αλλά ακούστε με πρώτα... αξιαγάπητη δεσποινίς».
Το κομπλιμέντο έριξε κάπως τους τόνους από την τσαντίλα της Αλίκης. Έμεινε απέναντι του και βάλθηκε να κοιτάει τομυστήριο ξένο στα μάτια γεμάτη απορία. Εκείνος, σίγουρος για τον ακροατή του που κρέμεται απ' τα χείλη του, είπε γεμάτοςένταση και θυμό, ανακατωμένο με μια ελαφριά δόση αγανάκτησης:«Δεν είναι εξωφρενικό αυτό που γίνεται εδώ;» Μίλησε τόσοδυνατά, που η αντήχηση έκανε τα τζάμια απ' τα καδράκια των φωτογραφιών να τρίζουν. «Πραγματικά απαράδεκτο... Αυτή ηεξαίσια πλάκα, αυτό το υπέροχο θαλασσινό τοπίο με όλο το φως και τις αντανακλάσεις που περικλείει να... τιμάται μόνο50.000 δρχ.;... Μόνο;... Είναι δυνατόν;...» Και, λέγοντας αυτά, έδειξε με το βλέμμα του το κάδρο, στο οποίο ήτανπροσηλωμένος λίγα λεπτά νωρίτερα, παρασέρνοντας προς τα εκεί και την απορημένη ματιά της Αλίκης. Η φωτογραφίααπεικόνιζε, σε ασπρόμαυρους τόνους, ένα γραφικό ηλιοβασίλεμα σε κάποιο ελληνικό νησί, με μια σειρά από γυναικείεςγυμνές φιγούρες, επιμελώς κα-δραρισμένες στο πρώτο πλάνο και λουσμένες στις φωτοσκιάσεις των δέντρων. Απλήαισθησιακή φωτογραφία τοπίου με συνδυασμό γυμνού" καλοκαιρινό θέμα,χωρίς ιδιαίτερο φωτογραφικό μεγαλείο.
Απ' ό,τι θυμόταν η Αλίκη —που λίγο σκάμπαζε από καλλιτεχνική φωτογραφία—, το εν λόγω κάδρο θεωρούνταναπ' τα πιο υποτιμημένα και απ' τον ίδιο τον καλλιτέχνη, που το παρέδωσε στην έκθεση μετά από προτροπές φίλων του, οιοποίοι ήθελαν να παρουσιάσει μια πλήρη σειρά της δουλειάς του, ίσως και για να γεμίσει κατά κάποιον τρόπο τουςατέλειωτους λευκούς τοίχους της μεγάλης γκαλερί. Γι' αυτό και είχε τοποθετηθεί στην άκρη της δεξιάς πτέρυγας, όπου οφωτισμός φτώχαινε αισθητά, απ' την κατασκευή της οροφής, και είχε μέτρια τιμή συγκριτικά με τις άλλες, «δυνατές»καλλιτεχνικά, δημιουργίες της έκθεσης. Αν και για την Αλίκη, που ήταν πεπεισμένη παρ' όλη την παραφιλολογία περίασπρόμαυρης φωτογραφίας ότι χωρίς χρώμα μια εικόνα δεν έχει αξία, της φαινόταν υπέρογκο και υπερβολικό το ποσό των50.000. Και να που, τώρα, ένας παράξενος ξένος το βρίσκει εξαιρετικά ευτελές. Και μάλιστα τέτοια ώρα...«Μα είναιασπρόμαυρη... τελικά» προσπάθησε να δικαιολογηθεί βιαστικά για να δώσει τέλος στη συζήτηση και να συνοδέψει τον ξένο στηνέξοδο.«Ασήμαντη λεπτομέρεια... αγαπητή μου» είπε αυτός, με μια παράξενα ευδιάθετη χροιά στην προηγουμένως οργισμένηστάση του... «Άλλο είναι το ζητούμενο...», και τα μάτια του γυάλισαν παράξενα κάτω απ' τις ανταύγειες των προβολέων.
«Αυτό εδώ δεν αξίζει τίποτα...» είπε και έδειξε περιφρονητικά το καδράκι που θαύμαζε προηγουμένως. «Είναι δυνατόν να βάλειςτιμή στη μνήμη, να εμπορεύεσαι την αιχμαλωσία του χρόνου, να μετράς ποσοτικά τις απαράμιλλες δυνατότητες της όρασης;... Όλααυτά που έζησες και ένιωσες και είδες ανήκουν σε σένα και μόνο σε σένα. Δεν έχουν καμιά αξία για τους άλλους... Δεν μπορείς νατα προσφέρεις σε καμιά τιμή. Και, αν τα αιχμαλωτίζεις μέσα απ' το φακό σου, το κάνεις για κάποιο σκοπό που θα βοηθήσει τηνανθρωπότητα να πάει μπροστά... Δεν μπορείς να τα επενδύσεις ούτε για χάρη της τέχνης... ούτε για χάρη του εμπορίου...»
«Μα έτσι ο καθένας θα τράβαγε φωτογραφίες για τον εαυτό του. Η τέχνη για την τέχνη λοιπόν... Και εμείς οι υπόλοιποι...» απάντησεη Αλίκη, αρκετά ερεθισμένη απ' τη συζήτηση, τόσο που ξέχασε την καθυστέρηση της και θυμήθηκε τις φοιτητικές κουβεντούλες περίέκφρασης και τέχνης με τις φιλενάδες της απ' τη Σχολή Καλών Τεχνών στα παραλιακά στέκια.
«Οι δυνατότητες της δημιουργίας είναι ίδιες για όλους. Αλλά δεν εννοώ αυτό. Κανείς δε σε εμποδίζει να απολαύσεις τις δημιουργίεςκάποιων άλλων. Αλλά δεν μπορείς να τις κάνεις κτήμα σου, για οποιαδήποτε τιμή. Δεν μπορείς να μετράς την αξία τους με οικονομικάκριτήρια. Γενικά, δεν μπορείς να δώσεις αξία σ' ένα έργο τέχνης... Το έχει από μόνο του... Και οι όμορφες φωτογραφίες είναι έργατέχνης... Αλήθεια, μια και είστε Ελληνίδα, τι αξία θα δίνατε στα μάρμαρα του Παρθενώνα;... Και, αν είχατε την απεριόριστηοικονομική δυνατότητα να τ' αγοράζατε για προσωπική σας χρήση, θα το κάνατε; Και σε ποια τιμή;... Γιατί να το κάνετε μόνο σε μιαόμορφη φωτογραφία, που θα κοσμεί το σαλόνι σας; Μόνο και μόνο για να αυτοαποκαλείστε φίλος της τέχνης και του καλούγούστου;...» Η Αλίκη δεν απάντησε αμέσως. Σκεφτόταν... «...Μια και είστε Ελληνίδα...» Ο συμπαθής άγνωστος πρέπει να είναιαλλοδαπός. Και δεν του φαίνεται καθόλου. Μιλάει άπταιστα ελληνικά, χωρίς ίχνος ξενικής προφοράς· θα πρέπει να έχει χρόνιαστην Ελλάδα... «Λοιπόν, πέστε μου» επανέλαβε ο ξένος «θ' αγοράζατε τον Παρθενώνα αν μπορούσατε;...»«Μα τα μάρμαρα τουΠαρθενώνα δεν αγοράζονται. Ανήκουν σε όλους. Δημιουργήθηκαν για όλους... και...» προσπαθούσε να βρει επιχειρήματα ημπερδεμένη Αλίκη.«Λέτε;... Και αυτές εδώ οι φωτογραφίες για ποιον δημιουργήθηκαν; Έτσι, κατά τύχη;» απάντησε ξερά ο ξένοςσε νηφάλιο τόνο.«0 καλλιτέχνης όμως έχει ανάγκες. Πρέπει να ζήσει απ' την τέχνη του, αλλιώς είναι καταδικασμένος... Η φωτογραφίαέχει τόσα έξοδα... Φιλμ, μηχανές , εργαλεία...»«Η αρχιτεκτονική δεν έχει έξοδα; Τόσοι δούλοι και τόσα κοπιαστικά χρόνια δουλειάςγια να χτιστούν αυτά τα αρχαία μνημεία που τώρα θαυμάζουμε...Ή...μήπως αυτά δεν είναι τέχνη;» ο ξένος μιλούσε αρκετά επιθετικά.
«Μα όλα αυτά δεν είναι προσωπικά δημιουργήματα. Είναι ανώνυμα... και... αρχαία...και...Τέλος πάντων, με μπερδέψατε» ομολόγησεπαραδομένη η Αλίκη και στριμωγμένη απ' τις σκέψεις της.«Τίποτα δεν ξεμπερδεύει πιο εύκολα απ' την αποφασιστική ενέργεια και τηνκατάλληλη πράξη» είπε ο ξένος χειρονομώντας μπροστά στις αντανακλάσεις του λιγοστού φωτός.Τότε η Αλίκη, για πρώτη φορά,παρατήρησε μια κόλλα χαρτί πολυτελείας, σε καφετί «οικολογικό» χρώμα, διπλωμένο στα χέρια του, που το έπαιζε με το δείκτη καιτον αντίχειρα. Κοιτώντας καλύτερα, είδε ότι επρόκειτο για έναν τσαλακωμένο κατάλογο της έκθεσης. Μια παγωμένη υποψία άρχισενα περιδιαβαίνει την μπερδεμένη σκέψη της και τη γέμισε αδιόρατο φόβο. 0 ξένος την κοιτούσε τώρα μ' ένα χαμόγελο σαρδόνιο καιαπόκοσμο, εντελώς τρελό. Στο πρόσωπο του,η οικειότητα και η εγκαρδιότητα είχαν αντικατασταθεί από ένα κλίμα επιθετικότηταςκαι μίσους, που πλημμύριζαν τις εκφράσεις του. Ενστικτώδικα έκανε ένα βήμα πίσω. Την κατέλαβε πανικός... Ο ξένος με μιαγρήγορη κίνηση έβγαλε τον αναπτήρα του και ακούμπησε τη φλόγα στην άκρη του καταλόγου. Το χαρτί έγινε γρήγοραπαρανάλωμα του πυρός .Στη λάμψη της φλόγας, το πρόσωπο του αγνώστου είχε φορέσει την αποτρόπαια μάσκα του.Σαν να ήταν ο ίδιος ο διάβολος... Η Αλίκη έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και φόβου,που έμοιαζε περισσότερο με κραυγή. Ήταν αυτός... ο παράξενος«τρελός». Εδώ, μπροστά της. Και ήταν μόνη της μέσα στην αίθουσα. Αν της επιτεθεί; Αν της κάνει κακό;Σκέφτηκε να τρέξει προς τηνπόρτα, αλλά τα πόδια της είχαν κοπεί και δεν υπάκουαν στο σώμα της. Κάθε λογικός συνειρμός ξέφυγε απ' το μυαλό της. Τώρα ταπίστευε όλα. Και φοβόταν πολύ... «Είστε...» ήταν το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει.«Ναι, κορίτσι μου... Είμαι ο "τρελός". Οι φήμεςπου άκουσες ήταν σωστές. Εδώ που φτάσαμε, μόνο μερικοί "τρελοί" μπορούν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Και αςσυγκρούονται με ορισμένους στενοκέφαλους "καλλιτεχνίζοντες". Αλλά μη φοβάσαι.Δε θα πάθεις τίποτα.Αυτοί είναι όλοι οι κατάλογοιτης έκθεσης ή υπάρχουν και στο συρτάρι κι άλλοι;» είπε ο ξένος και προχωρούσε κιόλας προς το γραφείο στην είσοδο.«Δεν... δεν...είναι σωστό. Είναι ξένη περιουσία» διαμαρτυρήθηκε η Αλίκη, χωρίς ούτε λεπτό να σκεφτεί να εμποδίσει το σωματώδη άντρα απ' τοκαταχθόνιο έργο του.«Α... ασήμαντο ποσό. Για κάποιον που πουλάει μια απλή φωτογραφία 50.000 δρχ. Όσο για σας, αγαπητή μου,μην τυχόν και σας φορτώσουν τίποτα, θα γράψω ένα σημείωμα για το αφεντικό σας».Και, χρησιμοποιώντας το μαρκαδόρο της Αλίκης,έγραψε κάτι ακατάληπτες φράσεις στο ημερολόγιο του γραφείου. Κατόπιν, με σταθερές κινήσεις μάζεψε τους καταλόγους απ' τοράφι και το γραφείο, τους έχωσε βιαστικά κάτω απ' το παλτό του και προχώρησε στην έξοδο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.Βγαίνοντας,σήκωσε το καπέλο του σ' έναν ευγενικό χαιρετισμό προς την πρώην συνομιλήτρια του.Εκείνη τον παρακολουθούσεαποσβολωμένη να δρασκελίζει το κατώφλι απτόητος. Κατόπιν, με την άκρη του ματιού της,τον είδε να στρίβει και να κατευθύνεταιπρος τον κάδο των σκουπιδιών, στη γωνιά του δρόμου. Σε λίγο το λαμπύρισμα απ' τις φλόγες αντιφέγγισε στην τζαμαρία της γκαλερί,όπως προηγούμενα μέσα στα χέρια του «τρελού», γεμίζοντας τη με πορτοκαλιές ανταύγειες. Αυτό το συμβάν σαν να την ξύπνησεαπ' το λήθαργο της και άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί. Πετάχτηκε έξω στο δρόμο τρέχοντας.Μια ομάδα από περαστικούςείχε ήδη σταματήσει το βηματισμό της και κοίταξε με έκπληξη προς τον κάδο του δήμου, που στιγμιαία είχε μεταβληθεί σε πύρινηκόλαση. Μερικοί απ' αυτούς έτρεχαν κιόλας, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους, προς το μέρος του κάδου.Άλλοι φώναζαν για νερό προς τα γειτονικά μαγαζιά. Αρκετοί έμειναν αμέτοχοι παράμερα, σχολιάζοντας το συμβάν.Ο παράξενος «ξένος» δε φαινόταν πουθενά, είχε εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Ορισμένα χαρτιά, αποτεφρωμένα, χόρευαν στοναέρα παρασυρμένα απ' τη δύναμη του καπνού, σκορπώντας σε γκριζόμαυρες στάχτες στο πεζοδρόμιο τριγύρω. Η ατμόσφαιραείχε θολώσει επικίνδυνα και η προηγούμενα ήσυχη χειμωνιάτικη βραδιά εξελισσόταν σε αντικανονική .Η Αλίκη φυσικά είχε χάσει το ραντεβού της με το Γιώργο εκείνη τη μέρα. Θα χαιρόταν αν δεν έχανε και τη δουλειά της μετά απ' αυτόπου της έτυχε.Σε λίγα λεπτά, μετά απ' τις αγωνιώδεις προσπάθειες μερικών μαγαζατόρων και αρκετών θαρραλέων περαστικών, ηφωτιά στον κάδο σχεδόν έσβησε, αφού θόλωσε για καλά τον αέρα και έκαψε αρκετά κιλά σκουπίδια. Μόνο η βαριά αποπνικτικήμυρωδιά από καμένο πλαστικό και η μπόχα απ' τη σκουπιδίλα που ξεχύθηκε στο χώρο είχαν μείνει απ' την προηγούμενηεξτρεμιστική πράξη.Η Αλίκη έστεκε και παρατηρούσε με τα χέρια σταυρωμένα στο κατώφλι της γκαλερί. Ήταν ανίκανη να συμμετάσχει στηνόποια προσπάθεια κατάσβεσης του κάδου. Αυτοί που συγκεντρώθηκαν άρχισαν να συζητάνε δυνατά και να χειρονομούνε με έντασηγια τα αίτια της ανεξήγητης μικρής πυρκαγιάς. Ορισμένοι κοίταζαν προς το μέρος της και έδειχναν την γκαλερί με νόημα.
Η Αλίκη ντράπηκε και χαμήλωσε το βλέμμα. Χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση στα βλέμματα που ήταν καρφωμένα πάνω της,οπισθοχώρησε προς την είσοδο της γκαλερί. Μπαίνοντας μέσα, ένιωσε ξαφνικά πολύ κουρασμένη. Σαν να βρισκόταν σ' αυτή τηνκατάσταση έντασης και αγωνίας πάρα πολύν καιρό. Σ αν να παρακολουθούσε για πάντα, απ' αυτήν εδώ τη θέση, τις παρανοϊκέςενέργειες ενός αλλοπρόσαλλου «ξένου», μην μπορώντας να κάνει τίποτα· για χρόνια ατέλειωτα, δεκαετίες, αιώνες!... Σαν να είχενα ξεκουραστεί χιλιάδες χρόνια... Σωριάστηκε στην πολυθρόνα του γραφείου μ' ανακούφιση. Μπροστά στα μάτια της,γραμμένο μελατινικούς χαρακτήρες και με πράσινο μαρκαδόρο,ήταν ένα σημείωμα για το αφεντικό της. Μπόρεσε να μεταφράσει στα γρήγορα:
Η υπάλληλος σας δε φταίει σε τίποτα... Όλα γίνονται για το καλό της φωτογραφίας... Συγγνώμη για την αναστάτωση...
Sir William Henry Fox Talbot
Φωτοδημιουργός (όχι πλέον φωτογράφος)
(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 237 – 250 )
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ...Ενας κοσμος που μας περιβαλλει,και μας καθοριζει.Ο τοσο πολυχρωμος και πολυεπιπεδος, ο τοσο δυναμικος και διαχυτος, ο τοσο κινητικος και εναλλασομενος, ο τοσο α π ε ρ ι ο ρ ι σ τ ο ς... ,εντελως αποδεσμευμενος απο τα χρωματα του και τις υπερβολες που αυτα προξενουν στο ανθρωπινο ματι.Εντελως απλοποιημενος και «γυμνος» και συναμα τοσο εξιδανικευμενος και «απολυτος», σε ,σχεδον «συμβολικους», ασπρομαυρους τονους.Με την συμπραξη και την βοηθεια , την αμεριστη και μοναδικη βοηθεια της Φωτογραφιας.Της «Φωτογραφιας», σαν μεσο και σαν στηριγμα και οχι σαν αυτοσκοπος.Της «Φωτογραφιας»,στον ρολο που καλειται παιζει παντα ,στο διαβα των αιωνων, τον ρολο που γι’αυτον επινοηθηκε απο την γεννηση της και μεσα στην εξελιξη της.Ρολο που αρκετες φορες παραμελουμε και αγνοουμε, μεσα στον αδιακοπο καταιγισμο εικονων, που εισβαλουν απο παντου στο κεφαλι μας, σ’αυτην την «εικονοπληκτη» και «υπερπληροφοριακη» κοινωνια, που ευτυχως η δυστυχως, ειμαστε υποχρεωμενοι να ζουμε.Τον ρολο της, στην δημιουργια και παραγωγη συναισθηματων μεσα απο οπτικα ερεθισματα και εικαστικες δομες.Με αλλα λογια , τον ρολο της Φωτογραφιας στο μεγαλο κεφαλαιο του ανθρωπινου πνευματος που λεγεται ΤΕΧΝΗ.Μαζι με ολα τα εκφραστικα παραλειπομενα ,που κρυβονται, επιμελως αθορυβα, πισω απο αυτην την τρανταχτη φραση.
Μια σειρα απο εικονες-στιγμιοτυπα απο τον καθημερινο κοσμο που μας περιβαλλει αδιακοπα και συνεχομενα, θα’λεγε κανεις «ασφυχτικα».Ματιες τριγυρω μας , σε απλα καθημερινα γεγονοτα και ανθρωπινες, πολυ ανθρωπινες καταστασεις, χωρις να εστιαζεται η προσοχη σε καποιο συγκεκριμενο θεμα, χωρις να μεγενθυνεται καποιο προβλημα η να αναδεικνυεται καποιο στοιχειο αναφορας.ΚΑΘΑΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, απ’την τεχνικη της και μεσα στην ηθικη που αυτη επιβαλλει.Ουτε «φωτορεπορταζ», αφιερωμενο σε καποιο εκδοτικο, και για το λογο αυτο μη καλλιτεχνικο πονημα, ουτε «πορτραιτα» ανθρωπων με εγγενεις κοινωνιολογικες προεκτασεις και θεματικο αυτοσκοπο.Φωτογραφια χωρις σκοπιμοτητα.Σχεδον ελλειπης, αποδεσμευμενη απο τα χρωματα και τις υπερβολες που αυτα προξενουν στο ανθρωπινο ματι...Και ετσι αναγκαστικα «Ασπρομαυρη».
Η, εστω, «επιμελως τονισμενη».Και αυτο γιατι η απλοποιηση δεν συνεπαγεται παντα την «αχρωμια».Αλλα και την μονοχρωμια αρκετες φορες.Τουλαχιστον την τονικη διαβαθμιση που υπηρετει καλυτερα το θεμα.(τονισμενες φωτογραφιες).Και το εκφραζει αναλογα.Χωρις να απαιτει να το διορθωνει-πραγμα που δεν χρειαζεται σε μια φωτογραφικη απεικονηση ,κατω απο το πρισμα μιας καλλιτεχνικης δημιουργιας.Ουτε καν να το δυναμωνει.Απλα ισως να ξεχωριζει και να μεγενθυνει, με τον επιλεκτικο τονισμο (νοσταλγικη καφε-σεπια,η φθινοπωρινο κιτρινο), την ακλονητη δυναμικη γοητεια των ασπρομαυρων τονων, σ’αυτη την συγκεκριμενη θεματολογια.Μια ακομα αριστη και σαφη επεξηγηση της νοηματικης εννοιας του τιτλου- Ασπρομαυρος κοσμος.
Φωτογραφιες κυριως Ανθρωπων αλλα και Τοπιων, με την ευρυτερη εννοια του ορου, που βρισκονται απλα να συμπληρωνουν το ολο επιχειρημα.Ανθρωποι φωτογραφημενοι στον δικο τους ατομικο χωρο,χωρις συγκεκριμενη διαθεση να ποζαρουν,αλλα και χωρις να ενοχλουνται απο την εισβολη του φακου στην προσωπικη τους ζωη.Καμμια διαθεση σκηνοθεσιας απο πουθενα,ακομα και στις δυναμικα, ουτως η αλλως «στημενες « φωτογραφιες οπως ειναι οι ποζες των φιλων και τα πορτραιτα των κοριτσιων.Ανθρωποι φωτογραφημενοι αθορυβα και αβιαστα, σχεδον ασυνειδητα.Σε ολα τα μηκη και τα πλατη της ανθρωπινης δραστηριοτητας.Ανθρωποι τριγυρω μας, ανθρωποι κοινοι ,σε χωρους αναγνωρισιμους.Στον δρομο και την αγορα,στην καθημερινη δουλεια και τις διακοπες, δουλευοντας η διασκεδαζοντας.Ειτε κινουμενοι ειτε στατικοι.Με συγκεκριμενες εκφρασεις , αποτυπωμενες στο ολοζωντανο προσωπο τους η με την αδιαταραχη απαθεια της καθημερινοτητας.Αλλα παντα ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΙ....Σαν μεσα απο τα ματια ενος τετραποδου ζωου (Οι βιολογοι λενε οτι τα ορισμενα σκυλια δεν αντιλαμβανονται χρωματα).Ενος ζωου α-λογου.Γιαυτο και αμολυντου, χωρις τις αμαρτιες της ανθρωπινης ρατσας.Καθαρα συναισθηματικου και «Διονυσιακου».Οπως ηταν, ειναι και θα ειναι η εκφραση της Τεχνης ολες τις εποχες.
Αλλα και οπως βλεπει τον κοσμο γυρω του ο ηρωας του διηγηματος, που εδωσε τον τιτλο στην ομοτιτλη συλλογη φωτογραφικων ιστοριων, ο οποιος παθαινει στιγμιαια «αχρωματοψια».Γιατι η συγκεκριμενη εκθεση φωτογραφιας , περα απο την δικη της ολοτητα, εξυπηρετει και παρουσιαζει την εκδοση ενος βιβλιου.Μια συλλογη διηγηματων,αμιγως φωτογραφικων (ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ-εκδοσεις ΠΑΤΑΚΗ), που προσπαθει να συνενωσει τον οπτικο-φωτογραφικο με τον λεκτικο-λογοτεχνικο λογο σε μια συναφη και αρρηκτη ενοτητα.Ετσι η καθε φωτογραφια, περα απο την εικαστικη της αξια, αποτελει την προβολη και την αντανακλαση ορισμενων συμβαντων που εξιστορουνται σε καποιο διηγημα και γι’αυτο το λογο ειναι ιδιαιτερα εξεχουσα σαν εκφραση ,σε σχεση με το «λογο» και τις λεξεις που υποθαλπει και υπονοει.Οχι μονο εικονογραφει τα διηγηματα αλλα αποτελει και την αφορμη να ξετυλιχτουν μερικες ομορφες και γοητευτικες ιστοριες.Ισως γι’αυτο το λογο, και οι περισσοτερες φωτογραφιες απεικονιζουν το γυναικειο φυλο σε διαφορες μορφες.Μιας και τα διηγηματα αποπνεουν μια εντονη ερωτικη χροια , απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο.Αλλα ισως και γιατι η γυναικεια εκφραστικοτητα (η εστω φιλαρεσκεια), αποτελει το ιδανικο τυπο μοντελου για εναν εξιδανικευμενο και απολυτο «ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΚΟΣΜΟ».---
KOSTAS KITSOS..
Μια σειρα απο εικονες-στιγμιοτυπα απο τον καθημερινο κοσμο που μας περιβαλλει αδιακοπα και συνεχομενα, θα’λεγε κανεις «ασφυχτικα».Ματιες τριγυρω μας , σε απλα καθημερινα γεγονοτα και ανθρωπινες, πολυ ανθρωπινες καταστασεις, χωρις να εστιαζεται η προσοχη σε καποιο συγκεκριμενο θεμα, χωρις να μεγενθυνεται καποιο προβλημα η να αναδεικνυεται καποιο στοιχειο αναφορας.ΚΑΘΑΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, απ’την τεχνικη της και μεσα στην ηθικη που αυτη επιβαλλει.Ουτε «φωτορεπορταζ», αφιερωμενο σε καποιο εκδοτικο, και για το λογο αυτο μη καλλιτεχνικο πονημα, ουτε «πορτραιτα» ανθρωπων με εγγενεις κοινωνιολογικες προεκτασεις και θεματικο αυτοσκοπο.Φωτογραφια χωρις σκοπιμοτητα.Σχεδον ελλειπης, αποδεσμευμενη απο τα χρωματα και τις υπερβολες που αυτα προξενουν στο ανθρωπινο ματι...Και ετσι αναγκαστικα «Ασπρομαυρη».
Η, εστω, «επιμελως τονισμενη».Και αυτο γιατι η απλοποιηση δεν συνεπαγεται παντα την «αχρωμια».Αλλα και την μονοχρωμια αρκετες φορες.Τουλαχιστον την τονικη διαβαθμιση που υπηρετει καλυτερα το θεμα.(τονισμενες φωτογραφιες).Και το εκφραζει αναλογα.Χωρις να απαιτει να το διορθωνει-πραγμα που δεν χρειαζεται σε μια φωτογραφικη απεικονηση ,κατω απο το πρισμα μιας καλλιτεχνικης δημιουργιας.Ουτε καν να το δυναμωνει.Απλα ισως να ξεχωριζει και να μεγενθυνει, με τον επιλεκτικο τονισμο (νοσταλγικη καφε-σεπια,η φθινοπωρινο κιτρινο), την ακλονητη δυναμικη γοητεια των ασπρομαυρων τονων, σ’αυτη την συγκεκριμενη θεματολογια.Μια ακομα αριστη και σαφη επεξηγηση της νοηματικης εννοιας του τιτλου- Ασπρομαυρος κοσμος.
Φωτογραφιες κυριως Ανθρωπων αλλα και Τοπιων, με την ευρυτερη εννοια του ορου, που βρισκονται απλα να συμπληρωνουν το ολο επιχειρημα.Ανθρωποι φωτογραφημενοι στον δικο τους ατομικο χωρο,χωρις συγκεκριμενη διαθεση να ποζαρουν,αλλα και χωρις να ενοχλουνται απο την εισβολη του φακου στην προσωπικη τους ζωη.Καμμια διαθεση σκηνοθεσιας απο πουθενα,ακομα και στις δυναμικα, ουτως η αλλως «στημενες « φωτογραφιες οπως ειναι οι ποζες των φιλων και τα πορτραιτα των κοριτσιων.Ανθρωποι φωτογραφημενοι αθορυβα και αβιαστα, σχεδον ασυνειδητα.Σε ολα τα μηκη και τα πλατη της ανθρωπινης δραστηριοτητας.Ανθρωποι τριγυρω μας, ανθρωποι κοινοι ,σε χωρους αναγνωρισιμους.Στον δρομο και την αγορα,στην καθημερινη δουλεια και τις διακοπες, δουλευοντας η διασκεδαζοντας.Ειτε κινουμενοι ειτε στατικοι.Με συγκεκριμενες εκφρασεις , αποτυπωμενες στο ολοζωντανο προσωπο τους η με την αδιαταραχη απαθεια της καθημερινοτητας.Αλλα παντα ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΙ....Σαν μεσα απο τα ματια ενος τετραποδου ζωου (Οι βιολογοι λενε οτι τα ορισμενα σκυλια δεν αντιλαμβανονται χρωματα).Ενος ζωου α-λογου.Γιαυτο και αμολυντου, χωρις τις αμαρτιες της ανθρωπινης ρατσας.Καθαρα συναισθηματικου και «Διονυσιακου».Οπως ηταν, ειναι και θα ειναι η εκφραση της Τεχνης ολες τις εποχες.
Αλλα και οπως βλεπει τον κοσμο γυρω του ο ηρωας του διηγηματος, που εδωσε τον τιτλο στην ομοτιτλη συλλογη φωτογραφικων ιστοριων, ο οποιος παθαινει στιγμιαια «αχρωματοψια».Γιατι η συγκεκριμενη εκθεση φωτογραφιας , περα απο την δικη της ολοτητα, εξυπηρετει και παρουσιαζει την εκδοση ενος βιβλιου.Μια συλλογη διηγηματων,αμιγως φωτογραφικων (ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ-εκδοσεις ΠΑΤΑΚΗ), που προσπαθει να συνενωσει τον οπτικο-φωτογραφικο με τον λεκτικο-λογοτεχνικο λογο σε μια συναφη και αρρηκτη ενοτητα.Ετσι η καθε φωτογραφια, περα απο την εικαστικη της αξια, αποτελει την προβολη και την αντανακλαση ορισμενων συμβαντων που εξιστορουνται σε καποιο διηγημα και γι’αυτο το λογο ειναι ιδιαιτερα εξεχουσα σαν εκφραση ,σε σχεση με το «λογο» και τις λεξεις που υποθαλπει και υπονοει.Οχι μονο εικονογραφει τα διηγηματα αλλα αποτελει και την αφορμη να ξετυλιχτουν μερικες ομορφες και γοητευτικες ιστοριες.Ισως γι’αυτο το λογο, και οι περισσοτερες φωτογραφιες απεικονιζουν το γυναικειο φυλο σε διαφορες μορφες.Μιας και τα διηγηματα αποπνεουν μια εντονη ερωτικη χροια , απο το πρωτο μεχρι το τελευταιο.Αλλα ισως και γιατι η γυναικεια εκφραστικοτητα (η εστω φιλαρεσκεια), αποτελει το ιδανικο τυπο μοντελου για εναν εξιδανικευμενο και απολυτο «ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΚΟΣΜΟ».---
KOSTAS KITSOS..
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΜΑ 'ΜΑΡΙΕΣ'
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ‘ΜΑΡΙΕΣ’
«….Πέρασαν μέρες και ο Τάσος ζούσε σε επανάληψη τον έρωτα του σε όλες τις διαστάσεις, παίρνοντας πίσω αυτό που εκείνη του είχε στερήσει. Οι ‘Μαρίες’ τώρα βρίσκονταν παντού…. Είχαν γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο και η κατάσταση είχε γίνει αποπνικτική. Ο Τάσος, που δεν είχε σταματήσει μέρα να τυπώνει φωτογραφίες και να χαίρεται την Μαρία σε κάθε της στιγμή, είχε ξεχάσει τον περιορισμένο χώρο του διαμερίσματος. Οπου και να πήγαινε έβρισκε ‘Μαρίες’. Πάνω στο κρεβάτι του, μέσα στο ντουλάπι, στην κουζίνα, σκαρφαλωμένες στα πολύφωτα, πάνω στο γραφείο και στην βιβλιοθήκη του…. Δεν μπορούσε να βαδίσει μέσα στο σπίτι χωρίς να σπρώξει ή να πατήσει κάποια από αυτές. Σιγά σιγά, άρχισε να στενοχωριέται και να εκνευρίζεται. Δεν τον συγκινούσαν πια ούτε τα βογκητά της γυμνής Μαρίας, που τον φώναζε διαρκώς στο κρεβάτι. Τα πάντα είχαν γεμίσει ‘Μαρίες’… Δεν μπορούσε να ξεφύγει πια από δαύτες…. Ένοιωσε να πνίγεται.
Τότε, ανοίγοντας την ντουλάπα της κουζίνας πίσω από δύο ‘Μαρίες’ είδε την παλιά κυνηγετική καραμπίνα του πατέρα του, που του είχε κάνει δώρο όταν αποτραβήχτηκε από τις κυνηγετικές περιπλανήσεις του. Την έπιασε στα χέρια του και με αργές αλλά σταθερές κινήσεις γέμισε σκάγια την θαλάμη και την όπλισε. Ύστερα, πατώντας πάνω σε τρεις ‘Μαρίες’ ξεκλείδωσε την εξώπορτα και άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα. Ο δυνατός μεσημεριανός ήλιος τον τύφλωσε κι έφερε το χέρι στα μάτια. Ετσι αξύριστος και καταπονημένος, έμοιαζε σαν προφήτης που το είχε σκάσει από την Βίβλο. Τοποθέτησε σταθερά την καραμπίνα στο κάγκελο και έκλεισε το ένα μάτι σκοπεύοντας, όπως τότε που αποθανάτιζε την Μαρία μέσα από το σκόπευτρο της φωτογραφικής του μηχανής. Η ξανθιά κοπέλα προχωρούσε με γρήγορα βήματα στο πεζοδρόμιο, κρατώντας μια μεγάλη μαύρη τσάντα. Οι γοφοί της φάνηκαν στο σκόπευτρο να λικνίζονται ελαφρά αλλά σταθερά…. Τα σκάγια την βρήκαν λίγο πιο κάτω από τον λαιμό αφήνοντας ένα κατακόκκινο μπουκέτο στην πλάτη της…..»
(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 69, 70).
Extract from ‘THE MARIAS’
(one of the stories of ( COLOURLESS WORLD )
-----------------------------------------------------------------------------------------
....... «....For the past few days, all he had been doing was to develop more and more photographs of Maria enjoying her in every captured moment. His tiny, cramped apartment had been swarmed by the several Marias scattered about. Anywhere he would go he found them. On his bed, inside the cupboards, in the kitchen, hanging from the light bulbs, on top of his desk, among the books of his bookcase.... It was impossible for him to walk around his house without stepping on one or having to push her so as to avoid doing so. As the days continued to go by, his obsessive frenzy started to somehow die. The several Marias had overrun his confined space and their constant presence made him feel upset and exasperated. He was no longer moved by the naked Maria’s sighs and moans who was calling out for him from his bed. He couldn’t go to the kitchen because the three Marias were playing cards, he couldn’t go to the bathroom because Maria was complaining about being soaked from the rain, he couldn’t open the door and go to the balcony because the gloomy Maria wanted to escape....escape....He could no longer escape from them , he was their captive. He felt as if he was choking.
He was leaning against the wardrobe. ‘Maybe if I open the door quickly I’ll be able to get inside’. As he opened the door he saw his father’s old carbine. He took it in his hands and held it for awhile. There were bullets inside. Then stepping on the three Marias he carefully unlocked the door and started slowly going up the stairs to reach the terrace. The strong sun was blinding him. He brought his hand to his forehead. As he was unshaven and full of sorrow he looked like a prophet who had escaped from a bible. He made sure that the carbine was steady on the rail, closed one eye and aimed. Like the way he used to do when he wanted to capture Maria with his camera. A blond girl was walking light-heartedly carrying a big black bag. Her hips were swaying slightly but steadily. A scarlet red bouquet was left on her back as the bullets hit her a bit higher from her neck...».......
( ‘COLOURLESS WORLD’ p. 69,70)
«….Πέρασαν μέρες και ο Τάσος ζούσε σε επανάληψη τον έρωτα του σε όλες τις διαστάσεις, παίρνοντας πίσω αυτό που εκείνη του είχε στερήσει. Οι ‘Μαρίες’ τώρα βρίσκονταν παντού…. Είχαν γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο και η κατάσταση είχε γίνει αποπνικτική. Ο Τάσος, που δεν είχε σταματήσει μέρα να τυπώνει φωτογραφίες και να χαίρεται την Μαρία σε κάθε της στιγμή, είχε ξεχάσει τον περιορισμένο χώρο του διαμερίσματος. Οπου και να πήγαινε έβρισκε ‘Μαρίες’. Πάνω στο κρεβάτι του, μέσα στο ντουλάπι, στην κουζίνα, σκαρφαλωμένες στα πολύφωτα, πάνω στο γραφείο και στην βιβλιοθήκη του…. Δεν μπορούσε να βαδίσει μέσα στο σπίτι χωρίς να σπρώξει ή να πατήσει κάποια από αυτές. Σιγά σιγά, άρχισε να στενοχωριέται και να εκνευρίζεται. Δεν τον συγκινούσαν πια ούτε τα βογκητά της γυμνής Μαρίας, που τον φώναζε διαρκώς στο κρεβάτι. Τα πάντα είχαν γεμίσει ‘Μαρίες’… Δεν μπορούσε να ξεφύγει πια από δαύτες…. Ένοιωσε να πνίγεται.
Τότε, ανοίγοντας την ντουλάπα της κουζίνας πίσω από δύο ‘Μαρίες’ είδε την παλιά κυνηγετική καραμπίνα του πατέρα του, που του είχε κάνει δώρο όταν αποτραβήχτηκε από τις κυνηγετικές περιπλανήσεις του. Την έπιασε στα χέρια του και με αργές αλλά σταθερές κινήσεις γέμισε σκάγια την θαλάμη και την όπλισε. Ύστερα, πατώντας πάνω σε τρεις ‘Μαρίες’ ξεκλείδωσε την εξώπορτα και άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα. Ο δυνατός μεσημεριανός ήλιος τον τύφλωσε κι έφερε το χέρι στα μάτια. Ετσι αξύριστος και καταπονημένος, έμοιαζε σαν προφήτης που το είχε σκάσει από την Βίβλο. Τοποθέτησε σταθερά την καραμπίνα στο κάγκελο και έκλεισε το ένα μάτι σκοπεύοντας, όπως τότε που αποθανάτιζε την Μαρία μέσα από το σκόπευτρο της φωτογραφικής του μηχανής. Η ξανθιά κοπέλα προχωρούσε με γρήγορα βήματα στο πεζοδρόμιο, κρατώντας μια μεγάλη μαύρη τσάντα. Οι γοφοί της φάνηκαν στο σκόπευτρο να λικνίζονται ελαφρά αλλά σταθερά…. Τα σκάγια την βρήκαν λίγο πιο κάτω από τον λαιμό αφήνοντας ένα κατακόκκινο μπουκέτο στην πλάτη της…..»
(‘ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ’ σελ. 69, 70).
Extract from ‘THE MARIAS’
(one of the stories of ( COLOURLESS WORLD )
-----------------------------------------------------------------------------------------
....... «....For the past few days, all he had been doing was to develop more and more photographs of Maria enjoying her in every captured moment. His tiny, cramped apartment had been swarmed by the several Marias scattered about. Anywhere he would go he found them. On his bed, inside the cupboards, in the kitchen, hanging from the light bulbs, on top of his desk, among the books of his bookcase.... It was impossible for him to walk around his house without stepping on one or having to push her so as to avoid doing so. As the days continued to go by, his obsessive frenzy started to somehow die. The several Marias had overrun his confined space and their constant presence made him feel upset and exasperated. He was no longer moved by the naked Maria’s sighs and moans who was calling out for him from his bed. He couldn’t go to the kitchen because the three Marias were playing cards, he couldn’t go to the bathroom because Maria was complaining about being soaked from the rain, he couldn’t open the door and go to the balcony because the gloomy Maria wanted to escape....escape....He could no longer escape from them , he was their captive. He felt as if he was choking.
He was leaning against the wardrobe. ‘Maybe if I open the door quickly I’ll be able to get inside’. As he opened the door he saw his father’s old carbine. He took it in his hands and held it for awhile. There were bullets inside. Then stepping on the three Marias he carefully unlocked the door and started slowly going up the stairs to reach the terrace. The strong sun was blinding him. He brought his hand to his forehead. As he was unshaven and full of sorrow he looked like a prophet who had escaped from a bible. He made sure that the carbine was steady on the rail, closed one eye and aimed. Like the way he used to do when he wanted to capture Maria with his camera. A blond girl was walking light-heartedly carrying a big black bag. Her hips were swaying slightly but steadily. A scarlet red bouquet was left on her back as the bullets hit her a bit higher from her neck...».......
( ‘COLOURLESS WORLD’ p. 69,70)
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ'
«ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»
Δεν υπάρχει ‘εραστής’ ή φίλος της φωτογραφίας που να μην έχει ασχοληθεί, έστω και πειραματικά, μια φορά στην ζωή του με τους γοητευτικούς εκφραστικούς δρόμους που ανοίγονται μέσω της φωτογράφησης με υπέρυθρο φιλμ, είτε ασπρόμαυρου είτε έγχρωμου. Η ανθρώπινη αναγκαιότητα για αποτύπωση και καταγραφή του μη ορατού φάσματος του φωτός, της άυλης πραγματικότητας που μας περιβάλλει, είναι ανυπέρβλητη και πανταχού παρούσα στην καθημερινή μας σχέση με το φωτογραφικό μέσο. Οι αναρίθμητες ιδιαιτερότητες και οι τεχνικές δυσκολίες κατά την λήψη αλλά και μέσα στον σκοτεινό θάλαμο, καθιστούν το επιχείρημα της ενασχόλησης με την υπέρυθρη ασπρόμαυρη, φωτογραφία, πρώτης τάξεως στοίχημα για κάποιον που θέλει να αναδείξει την καλλιτεχνική ποιότητα της εικόνας. Ιδιαίτερα στις ψηφιακές μέρες της εποχής μας, που η φωτογραφία του σκοτεινού θαλάμου έχει συρρικνωθεί και εξαφανιστεί από το προσκήνιο και την μαγεία της υπέρυθρης ιδιαιτερότητας μπορείς να την προσεγγίσεις με δυο τρία φίλτρα του Photoshop, είναι επιτακτική η ανάγκη για καλλιτεχνική διερεύνηση τέτοιων ακραίων μορφών συμβατικής φωτογραφικής έκφρασης. (Άλλωστε το συμβατικό ασπρόμαυρο φιλμ στην λεπτομέρεια καταγραφής και ποιότητα αναπαραγωγής, είναι ακόμα αξεπέραστο….).
Έχοντας ασχοληθεί ελάχιστα και μόνο πειραματικά με την υπέρυθρη φωτογραφία στο παρελθόν, αποφάσισα, γυρίζοντας την πλάτη στα δεκάδες mega pixel που μας περικυκλώνουν από παντού, ικέτης μιας τέχνης, που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ανήκει στο παρελθόν να εξερευνήσω τους εναπομείναντες τρόπους έκφρασης της, -κυριολεκτικά εναπομείναντες, αφού το δημοφιλές ασπρόμαυρο HIE της KODAK, που χρησιμοποίησα στις λήψεις μου, εξαφανίζεται σιγά από την αγορά και το βρίσκεις μόνο για επιστημονικούς σκοπούς και κατόπιν παραγγελίας…. Φωτογράφισα κυρίως καλοκαιρινά τοπία από την ελληνική φύση αλλά και την πόλη, προσπαθώντας να δώσω μια διαφορετική χροιά σε απλο’ι’κές συνθέσεις, που συναντά καθημερινά το βλέμμα μας και δεν τα δίνει πολύ σημασία. Η επίδραση του υπέρυθρου στοιχείου, με το έντονο κοντράστ, τον κόκκο, τον ομιχλώδη περίγυρο, τα χιονάτα σύννεφα και τα ξασπρίσματα της χλωροφύλλης στα φύλλα των δένδρων, δίνει τον μαγευτικό τόνο που κάνει τις καθημερινές αυτές εικόνες να ζωντανεύουν εικαστικά. Και να μας οδηγήσουν στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι πολύ πιο αξιοθέατη από όσο την φανταζόμαστε… Ιδίως όταν την αντικρίζουμε με βλέμμα που ξεπερνάει τα όρια τού χρωματικού φάσματος, δηλ. που ξεπερνάει την ίδια, αυτή καθεαυτή….—
Δεν υπάρχει ‘εραστής’ ή φίλος της φωτογραφίας που να μην έχει ασχοληθεί, έστω και πειραματικά, μια φορά στην ζωή του με τους γοητευτικούς εκφραστικούς δρόμους που ανοίγονται μέσω της φωτογράφησης με υπέρυθρο φιλμ, είτε ασπρόμαυρου είτε έγχρωμου. Η ανθρώπινη αναγκαιότητα για αποτύπωση και καταγραφή του μη ορατού φάσματος του φωτός, της άυλης πραγματικότητας που μας περιβάλλει, είναι ανυπέρβλητη και πανταχού παρούσα στην καθημερινή μας σχέση με το φωτογραφικό μέσο. Οι αναρίθμητες ιδιαιτερότητες και οι τεχνικές δυσκολίες κατά την λήψη αλλά και μέσα στον σκοτεινό θάλαμο, καθιστούν το επιχείρημα της ενασχόλησης με την υπέρυθρη ασπρόμαυρη, φωτογραφία, πρώτης τάξεως στοίχημα για κάποιον που θέλει να αναδείξει την καλλιτεχνική ποιότητα της εικόνας. Ιδιαίτερα στις ψηφιακές μέρες της εποχής μας, που η φωτογραφία του σκοτεινού θαλάμου έχει συρρικνωθεί και εξαφανιστεί από το προσκήνιο και την μαγεία της υπέρυθρης ιδιαιτερότητας μπορείς να την προσεγγίσεις με δυο τρία φίλτρα του Photoshop, είναι επιτακτική η ανάγκη για καλλιτεχνική διερεύνηση τέτοιων ακραίων μορφών συμβατικής φωτογραφικής έκφρασης. (Άλλωστε το συμβατικό ασπρόμαυρο φιλμ στην λεπτομέρεια καταγραφής και ποιότητα αναπαραγωγής, είναι ακόμα αξεπέραστο….).
Έχοντας ασχοληθεί ελάχιστα και μόνο πειραματικά με την υπέρυθρη φωτογραφία στο παρελθόν, αποφάσισα, γυρίζοντας την πλάτη στα δεκάδες mega pixel που μας περικυκλώνουν από παντού, ικέτης μιας τέχνης, που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ανήκει στο παρελθόν να εξερευνήσω τους εναπομείναντες τρόπους έκφρασης της, -κυριολεκτικά εναπομείναντες, αφού το δημοφιλές ασπρόμαυρο HIE της KODAK, που χρησιμοποίησα στις λήψεις μου, εξαφανίζεται σιγά από την αγορά και το βρίσκεις μόνο για επιστημονικούς σκοπούς και κατόπιν παραγγελίας…. Φωτογράφισα κυρίως καλοκαιρινά τοπία από την ελληνική φύση αλλά και την πόλη, προσπαθώντας να δώσω μια διαφορετική χροιά σε απλο’ι’κές συνθέσεις, που συναντά καθημερινά το βλέμμα μας και δεν τα δίνει πολύ σημασία. Η επίδραση του υπέρυθρου στοιχείου, με το έντονο κοντράστ, τον κόκκο, τον ομιχλώδη περίγυρο, τα χιονάτα σύννεφα και τα ξασπρίσματα της χλωροφύλλης στα φύλλα των δένδρων, δίνει τον μαγευτικό τόνο που κάνει τις καθημερινές αυτές εικόνες να ζωντανεύουν εικαστικά. Και να μας οδηγήσουν στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι πολύ πιο αξιοθέατη από όσο την φανταζόμαστε… Ιδίως όταν την αντικρίζουμε με βλέμμα που ξεπερνάει τα όρια τού χρωματικού φάσματος, δηλ. που ξεπερνάει την ίδια, αυτή καθεαυτή….—
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ'
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
"ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ"
Έκθεση Φωτογραφίας του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, με τον τίτλο "ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ", πραγματοποιείται στην αίθουσα εκθέσεων της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (Ε.Φ.Ε.) στην Αθήνα, Τήνου 14α, (τηλ. και φαξ 2010-8228131), από τις 12 μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου 2003. Η Έκθεση αποτελείται από Έγχρωμες Φωτογραφίες Τοπίου, μεγάλων διαστάσεων (70*100 cm), με κύριο θέμα τις μορφές και τις μεταμορφώσεις του νερού κατά την κίνηση του στην Φύση. Είναι ανοικτή για το κοινό τα απογεύματα, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, από τις 6.30μμ ως τις 9.30μμ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από έγχρωμα slides τυπωμένες με την μέθοδο Lambda Durst, με την ευγενική χορηγία των εργαστηρίων "P. M. TSITEROS photo processing", και της KODAK (Near East) INC.. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου στις 8.30 μ.μ. .--
" ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ "
Νερό… Το πιο συνηθισμένο και διαδεδομένο στοιχείο στον πλανήτη γη. Ο ακρογωνιαίος λίθος του Σύμπαντος, κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο και η βασική και αναγκαία προ'υ'πόθεση της ύπαρξης της ζωής. Βρίσκεται παντού, συμμετέχει σε όλα τα σώματα, οργανικά και ανόργανα και σε όλες της μορφές της ύλης, υγρή, στερεή και αέρια. Μας καλύπτει και μας προστατεύει, την στιγμή της σύλληψης μας μέσα στην μήτρα, χαιρετίζοντας την είσοδο μας στον μάταιο και θαυμαστό τούτο κόσμο. Και από τότε δεν μας εγκαταλείπει ποτέ… Είτε μέσα στο σώμα μας, σαν κύριο συστατικό της ύλης του, είτε έξω απ’ αυτό, σαν το μέσο για όλες τις καθημερινές χρήσεις, από καθαριότητα μέχρι αναψυχή. Γενικά μας καθορίζει σαν όντα και σαν υπάρξεις… Σαν άτομα και σαν ουσίες… Όχι μόνο οντολογικά αλλά και "εν δυνάμει"…Γιατί όχι μόνο δεν υπάρχουμε χωρίς αυτό, αλλά δεν έχουμε και την δυνατότητα (κατά τη Αριστοτελική ενδελέχεια), να υπάρξουμε μέσα στην απουσία του.
Η σχέση μαζί του, η επαφή του, παντού και πάντα, συγκινεί και διεγείρει τις αισθήσεις. Καθαρίζει το σώμα και ανακουφίζει την ψυχή. Και μόνο η θέαση του μας προκαλεί θετικά και πλούσια συναισθήματα. Και η φωτογράφηση του, η προσπάθεια αιχμαλώτισης του μέσα από τις περιορισμένες-άπειρες διαστάσεις του φωτογραφικού μέσου, παραμένει πάντα μια πρόκληση. Αποτελεί το ατράνταχτο τεκμήριο της υποταγής του από το ανήσυχο ανθρώπινο πνεύμα. Της κυριαρχίας του ανθρώπου επάνω σ’αυτό. Μια «κυριαρχία» που είναι δύσκολο να συντελεστεί. Όσο δύσκολο είναι να κρατήσεις μια μάζα νερού ανάμεσα στα δάχτυλα σου. Όσο δύσκολο είναι να περάσεις δυο φορές από το ίδιο ποτάμι (όπως έλεγε ο γερο Ηράκλειτος). Η ροή είναι απαραίτητη ιδιότητα του υδάτινου στοιχείου. Για να μας θυμίζει αδιάκοπα την έννοια του χρόνου, που αρχίζει μέσα στο υδάτινο περιβάλλον της μήτρας. Αλλά πως αποτυπώνεται άραγε η ροή (πως περιχαρακώνεται ο χρόνος)…
Εδώ βοηθάει η τεχνολογική μαγεία του φωτογραφικού φακού. Οι εναλλακτικές δυνατότητες του «παγώματος» της κίνησης, με τα πλούσια φλοταρίσματα που παρουσιάζει η χρήση αργών ταχυτήτων, καταφέρνει να σκιαγραφήσει, έστω και ελάχιστα, κάτι από την μεγαλοπρέπεια της ροής των νερών στην φύση και να φρενάρει για λίγο, όσο επιτρέπει η θέαση των φωτογραφιών, την ροή του χρόνου στις κλεψύδρες του μυαλού μας. Μεταμορφώνοντας, το αιώνιο αδιαμόρφωτο μοναδικό στοιχείο, σε ανθρώπινες η μη φιγούρες και σχήματα, σαν διαμορφωμένα από το χέρι ενός φαντασιόπληκτου ζωγράφου.
Και είναι η φύση με την αδιάκοπη κίνηση της, η τόσο ξένη προς την καθημερινή μας αστική πραγματικότητα, ο θε’ι’κός ζωγράφος που συναινεί σ’αυτές τις μεταμορφώσεις. Και εμείς, κόντρα στους ισχυρισμούς των επιστημόνων για την λειψυδρία που απειλεί τον πλανήτη και μέχρι να γίνουν σταχτή οι προβλέψεις των μελλοντολόγων, ότι οι επόμενοι πόλεμοι της ανθρωπότητας θα γίνουν για την κατοχή νερού, απολαμβάνουμε το μεταμορφωμένο «ρέον ύδωρ», που απλόχερα μας χαρίζει η μανά φύση και η τεχνική της φωτογραφίας. Μέχρι να μας λείψει τελείως, να πούμε «το νερό νεράκι», και να το ανακαλύπτουμε μονάχα στην χάρτινη επιφάνεια μιας επίπεδης εικόνας. Στο χέρι μας είναι πάντως, να είναι μακρύς τούτος δρόμος και να μην φτάσουμε ποτέ στο τέρμα…-
"ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ"
Έκθεση Φωτογραφίας του φωτογράφου ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, με τον τίτλο "ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ", πραγματοποιείται στην αίθουσα εκθέσεων της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (Ε.Φ.Ε.) στην Αθήνα, Τήνου 14α, (τηλ. και φαξ 2010-8228131), από τις 12 μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου 2003. Η Έκθεση αποτελείται από Έγχρωμες Φωτογραφίες Τοπίου, μεγάλων διαστάσεων (70*100 cm), με κύριο θέμα τις μορφές και τις μεταμορφώσεις του νερού κατά την κίνηση του στην Φύση. Είναι ανοικτή για το κοινό τα απογεύματα, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, από τις 6.30μμ ως τις 9.30μμ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από έγχρωμα slides τυπωμένες με την μέθοδο Lambda Durst, με την ευγενική χορηγία των εργαστηρίων "P. M. TSITEROS photo processing", και της KODAK (Near East) INC.. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου στις 8.30 μ.μ. .--
" ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ "
Νερό… Το πιο συνηθισμένο και διαδεδομένο στοιχείο στον πλανήτη γη. Ο ακρογωνιαίος λίθος του Σύμπαντος, κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο και η βασική και αναγκαία προ'υ'πόθεση της ύπαρξης της ζωής. Βρίσκεται παντού, συμμετέχει σε όλα τα σώματα, οργανικά και ανόργανα και σε όλες της μορφές της ύλης, υγρή, στερεή και αέρια. Μας καλύπτει και μας προστατεύει, την στιγμή της σύλληψης μας μέσα στην μήτρα, χαιρετίζοντας την είσοδο μας στον μάταιο και θαυμαστό τούτο κόσμο. Και από τότε δεν μας εγκαταλείπει ποτέ… Είτε μέσα στο σώμα μας, σαν κύριο συστατικό της ύλης του, είτε έξω απ’ αυτό, σαν το μέσο για όλες τις καθημερινές χρήσεις, από καθαριότητα μέχρι αναψυχή. Γενικά μας καθορίζει σαν όντα και σαν υπάρξεις… Σαν άτομα και σαν ουσίες… Όχι μόνο οντολογικά αλλά και "εν δυνάμει"…Γιατί όχι μόνο δεν υπάρχουμε χωρίς αυτό, αλλά δεν έχουμε και την δυνατότητα (κατά τη Αριστοτελική ενδελέχεια), να υπάρξουμε μέσα στην απουσία του.
Η σχέση μαζί του, η επαφή του, παντού και πάντα, συγκινεί και διεγείρει τις αισθήσεις. Καθαρίζει το σώμα και ανακουφίζει την ψυχή. Και μόνο η θέαση του μας προκαλεί θετικά και πλούσια συναισθήματα. Και η φωτογράφηση του, η προσπάθεια αιχμαλώτισης του μέσα από τις περιορισμένες-άπειρες διαστάσεις του φωτογραφικού μέσου, παραμένει πάντα μια πρόκληση. Αποτελεί το ατράνταχτο τεκμήριο της υποταγής του από το ανήσυχο ανθρώπινο πνεύμα. Της κυριαρχίας του ανθρώπου επάνω σ’αυτό. Μια «κυριαρχία» που είναι δύσκολο να συντελεστεί. Όσο δύσκολο είναι να κρατήσεις μια μάζα νερού ανάμεσα στα δάχτυλα σου. Όσο δύσκολο είναι να περάσεις δυο φορές από το ίδιο ποτάμι (όπως έλεγε ο γερο Ηράκλειτος). Η ροή είναι απαραίτητη ιδιότητα του υδάτινου στοιχείου. Για να μας θυμίζει αδιάκοπα την έννοια του χρόνου, που αρχίζει μέσα στο υδάτινο περιβάλλον της μήτρας. Αλλά πως αποτυπώνεται άραγε η ροή (πως περιχαρακώνεται ο χρόνος)…
Εδώ βοηθάει η τεχνολογική μαγεία του φωτογραφικού φακού. Οι εναλλακτικές δυνατότητες του «παγώματος» της κίνησης, με τα πλούσια φλοταρίσματα που παρουσιάζει η χρήση αργών ταχυτήτων, καταφέρνει να σκιαγραφήσει, έστω και ελάχιστα, κάτι από την μεγαλοπρέπεια της ροής των νερών στην φύση και να φρενάρει για λίγο, όσο επιτρέπει η θέαση των φωτογραφιών, την ροή του χρόνου στις κλεψύδρες του μυαλού μας. Μεταμορφώνοντας, το αιώνιο αδιαμόρφωτο μοναδικό στοιχείο, σε ανθρώπινες η μη φιγούρες και σχήματα, σαν διαμορφωμένα από το χέρι ενός φαντασιόπληκτου ζωγράφου.
Και είναι η φύση με την αδιάκοπη κίνηση της, η τόσο ξένη προς την καθημερινή μας αστική πραγματικότητα, ο θε’ι’κός ζωγράφος που συναινεί σ’αυτές τις μεταμορφώσεις. Και εμείς, κόντρα στους ισχυρισμούς των επιστημόνων για την λειψυδρία που απειλεί τον πλανήτη και μέχρι να γίνουν σταχτή οι προβλέψεις των μελλοντολόγων, ότι οι επόμενοι πόλεμοι της ανθρωπότητας θα γίνουν για την κατοχή νερού, απολαμβάνουμε το μεταμορφωμένο «ρέον ύδωρ», που απλόχερα μας χαρίζει η μανά φύση και η τεχνική της φωτογραφίας. Μέχρι να μας λείψει τελείως, να πούμε «το νερό νεράκι», και να το ανακαλύπτουμε μονάχα στην χάρτινη επιφάνεια μιας επίπεδης εικόνας. Στο χέρι μας είναι πάντως, να είναι μακρύς τούτος δρόμος και να μην φτάσουμε ποτέ στο τέρμα…-
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ'
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
"ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ"
Έκθεση Φωτογραφίας του ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, με τον τίτλο " ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ", θα πραγματοποιηθεί στο καφέ Μπάρ – Γκαλερί «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» (τηλ.2310-200617). Η έκθεση οργανώνεται από το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Φ.Κ.Θ.), (www.fkth.gr, τηλ. και φαξ 2310-256296), και θα διαρκέσει από την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2002 μέχρι την Τετάρτη 8 Νοέμβριου 2003. Αποτελείται από Ασπρόμαυρες Φωτογραφίες (Αργυροτυπίες) πολεμικών παιχνιδιών, μαριονέτων και μικροαντικειμένων (close up), παραμορφωμένες δημιουργικά, από την διερεύνηση του φωτογραφικού μέσου (υψηλό κοντράστ, κόκκος, φωτισμός κ.α.). Είναι ανοικτή κάθε μέρα από τις 10π.μ. μέχρι τις 2 π.μ. στην πλατεία Αγ. Γεωργίου 4 (έναντι Ροτόντας), στην Θεσ/νικη.---
Φωτογραφικό Κέντρο Θεσ/νικης
«ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ»
(κείμενο)
Την εποχή που ήμουν μικρό παιδί, ωρίμαζα την φαντασία μου και τα όνειρα μου πλάθοντας πολεμικά σενάρια, με τα άψυχα, πλαστικοποιημένα στρατιωτάκια, που μου δώριζαν οι συγγενείς μου. Τότε βέβαια τα πράγματα ήταν αθώα και απλά… Το δικό μου στρατιωτάκι, έμενε πάντα όρθιο και νικούσε, ενώ τα υπόλοιπα, με ένα κούνημα του χεριού μου, σωριάζονταν «σκοτωμένα». Αλλά σχεδόν αμέσως ξανασηκώνονταν κάτω από τις προσταγές μου, έτοιμα για νέες περιπέτειες. Δεν υπήρχε θάνατος, ούτε πόνος, για τους συντρόφους μου. Υπήρχε μονάχα ένα παιχνίδι, ένα πολεμικό παιχνίδι, που εγώ, σαν μικρός θεός, το κατεύθυνα και το οδηγούσα, με τις κινήσεις των δάχτυλων μου.
Αργότερα μεγάλωσα. Άρχισα να συνειδητοποιώ πως η ζωή είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, και δεν μπορεί να κατευθύνεται απρόσκοπτα, από τα αεικίνητα δάχτυλα μου. Έχει νόημα και ουσία που όφειλα να ανακαλύψω. Αλλά δεν κατάφερα όμως ν’αποτινάξω από πάνω μου την διαλεκτική του παιχνιδιού. Αυτήν την παιδιάστικη ψευδαίσθηση της κυριαρχίας των πραγμάτων. Γιαυτό άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία. Παιχνίδια για μεγάλους…. Βρήκα διέξοδο στην ηθελημένη μεταμόρφωση του καθημερινού, αλλά τόσο παράξενου, κόσμου που μας περιβάλλει. Μέσω της φωτογραφικής μαγείας τα παιδικά μου στρατιωτάκια ξαναγύρισαν με την μορφή φωτοχημικών αντιδράσεων πάνω σε μια επιφάνεια χαρτιού.
Αυτό όμως που δεν κατάφερα να διατηρήσω, ιδίως μετά την στρατιωτική μου θητεία, ήταν η παιδική αφοπλιστική οικειότητα με την οποία τολμούσα να αντιμετωπίσω τον πόλεμο...Μεγαλώνοντας έμαθα ότι περιέχει πολύ πόνο, θλίψη και αρκετό θάνατο, για να μπορεί να εκφράσει και να οξύνει την ανόθευτη σκέψη ενός παιδιού….Παρόλα αυτά οι βιομηχανίες παιχνιδιών συνέχισαν ν’αναπαράγουν πολεμικά πρότυπα για παιδικά παιχνίδια. Και τα παιδιά όλου του κόσμου συνέχιζαν να παίζουν με αυτά…
Ήταν ακόμα νωπές οι εικόνες από τον πόλεμο στο Ιράκ και ο αντιπολεμικός οίστρος στη χώρα μας είχε φτάσει στο κατακόρυφο, όταν περιπλανώμενος σε μια έκθεση παιχνιδιών και μαριονέτας, συνειδητοποίησα, κάτι που από καιρό είχα θάψει στα απόκρυφα της φαντασίας μου. Την δημιουργική σχέση της εικόνας με τις παιδικές φαντασιώσεις. Μέσα από τις εκφραστικές φωτοσκιάσεις του ασπρόμαυρου, όταν ο εκτυφλωτικός προβολέας καθήλωνε τους μικρούς φίλους μου, η σκιά στον απέναντι τοίχο, έπαιρνε μορφή αφηγηματική, επεξηγώντας όλες αυτές τις παλιές ιστορίες, που λένε οι παππούδες στα εγγόνια τους, για όλες εκείνες τις εθνικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις, που διαμόρφωσαν το γίγνεσθαι της πατρίδας μας τον περασμένο αιώνα.
Μικρά Ασία, Αλβανία, Εμφύλιος… Πολεμικές αρετές και ιαχές, να διαπερνούν τον δισδιάστατο μικρόκοσμο της φωτογραφίας και να εξαπλώνονται, σαν ανίατη επιδημία, στα βάθη της συνείδησης μου. Κρεμασμένες μαριονέτες με φάτσες απόκοσμες και αποκρουστικές, όπως τα χαρακωμένα πρόσωπα των θυμάτων ενός πόλεμου χωρίς ουσία (άραγε ποιος πόλεμος έχει ουσία….). Και το πανί των σκηνικών, των απόκοσμων σκηνικών του πολεμικού παιχνιδιού, με ζωγραφισμένους τους ανεμόμυλους της ματαιοδοξίας, που σαν άλλοι Δον Κιχώτες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, κάθε φορά που τα συμφέροντα και οι ισχυροί της γης μας καλούν σε μια νέα πολεμική σύγκρουση…
Ένας υπερβατικός εναγκαλισμός της μνήμης. Αλλά και η διερεύνηση της μνήμης. Το δυνατό κοντράστ, ο κόκκος, η τελική ψηφιακή επεξεργασία… Η δύναμη του φωτογραφικού μέσου. Μέσα στις εικόνες, ανακάλυψα τον συνδετικό κρίκο με την χαμένη αθωότητα των παιδικών πολεμικών μου παιχνιδιών. Επίκαιρη όσο ποτέ… Σήμερα που οι κυρίαρχοι της παγκοσμιοποίησης συνεχίζουν να εδραιώνουν την κυριαρχία τους κάτω από το φάσμα μιας πολεμικής απειλής, και η κυριαρχία του θεάματος, μέσω της τηλεόρασης, εξωθεί τις παιδικές συνειδήσεις στην βία και στις πολεμικές πρακτικές. Σήμερα που η μειοψηφία του ρομαντισμού βρίσκεται καλά αμπαρωμένη στο καβούκι της και ναρκωμένη από τις καπιταλιστικές ενέσεις του βολέματος και της μικροαστικής αποχαύνωσης. Η χαμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων θα είναι πάντα επίκαιρη…Για να ξορκίσουμε το κακό εξοστρακίζοντας τους διάφορους πολέμους, όχι μόνο από την πραγματικότητα, αλλά και από τα κατάλοιπα της φαντασίας μας. Για να μην χρειάζονται πλέον τα παιδιά μας πολεμικά παιχνίδια, για να εκφράσουν δημιουργικά τις λιλιπούτειες αγωνίες τους….--
"ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ"
Έκθεση Φωτογραφίας του ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, με τον τίτλο " ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ", θα πραγματοποιηθεί στο καφέ Μπάρ – Γκαλερί «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» (τηλ.2310-200617). Η έκθεση οργανώνεται από το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Φ.Κ.Θ.), (www.fkth.gr, τηλ. και φαξ 2310-256296), και θα διαρκέσει από την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2002 μέχρι την Τετάρτη 8 Νοέμβριου 2003. Αποτελείται από Ασπρόμαυρες Φωτογραφίες (Αργυροτυπίες) πολεμικών παιχνιδιών, μαριονέτων και μικροαντικειμένων (close up), παραμορφωμένες δημιουργικά, από την διερεύνηση του φωτογραφικού μέσου (υψηλό κοντράστ, κόκκος, φωτισμός κ.α.). Είναι ανοικτή κάθε μέρα από τις 10π.μ. μέχρι τις 2 π.μ. στην πλατεία Αγ. Γεωργίου 4 (έναντι Ροτόντας), στην Θεσ/νικη.---
Φωτογραφικό Κέντρο Θεσ/νικης
«ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ»
(κείμενο)
Την εποχή που ήμουν μικρό παιδί, ωρίμαζα την φαντασία μου και τα όνειρα μου πλάθοντας πολεμικά σενάρια, με τα άψυχα, πλαστικοποιημένα στρατιωτάκια, που μου δώριζαν οι συγγενείς μου. Τότε βέβαια τα πράγματα ήταν αθώα και απλά… Το δικό μου στρατιωτάκι, έμενε πάντα όρθιο και νικούσε, ενώ τα υπόλοιπα, με ένα κούνημα του χεριού μου, σωριάζονταν «σκοτωμένα». Αλλά σχεδόν αμέσως ξανασηκώνονταν κάτω από τις προσταγές μου, έτοιμα για νέες περιπέτειες. Δεν υπήρχε θάνατος, ούτε πόνος, για τους συντρόφους μου. Υπήρχε μονάχα ένα παιχνίδι, ένα πολεμικό παιχνίδι, που εγώ, σαν μικρός θεός, το κατεύθυνα και το οδηγούσα, με τις κινήσεις των δάχτυλων μου.
Αργότερα μεγάλωσα. Άρχισα να συνειδητοποιώ πως η ζωή είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, και δεν μπορεί να κατευθύνεται απρόσκοπτα, από τα αεικίνητα δάχτυλα μου. Έχει νόημα και ουσία που όφειλα να ανακαλύψω. Αλλά δεν κατάφερα όμως ν’αποτινάξω από πάνω μου την διαλεκτική του παιχνιδιού. Αυτήν την παιδιάστικη ψευδαίσθηση της κυριαρχίας των πραγμάτων. Γιαυτό άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία. Παιχνίδια για μεγάλους…. Βρήκα διέξοδο στην ηθελημένη μεταμόρφωση του καθημερινού, αλλά τόσο παράξενου, κόσμου που μας περιβάλλει. Μέσω της φωτογραφικής μαγείας τα παιδικά μου στρατιωτάκια ξαναγύρισαν με την μορφή φωτοχημικών αντιδράσεων πάνω σε μια επιφάνεια χαρτιού.
Αυτό όμως που δεν κατάφερα να διατηρήσω, ιδίως μετά την στρατιωτική μου θητεία, ήταν η παιδική αφοπλιστική οικειότητα με την οποία τολμούσα να αντιμετωπίσω τον πόλεμο...Μεγαλώνοντας έμαθα ότι περιέχει πολύ πόνο, θλίψη και αρκετό θάνατο, για να μπορεί να εκφράσει και να οξύνει την ανόθευτη σκέψη ενός παιδιού….Παρόλα αυτά οι βιομηχανίες παιχνιδιών συνέχισαν ν’αναπαράγουν πολεμικά πρότυπα για παιδικά παιχνίδια. Και τα παιδιά όλου του κόσμου συνέχιζαν να παίζουν με αυτά…
Ήταν ακόμα νωπές οι εικόνες από τον πόλεμο στο Ιράκ και ο αντιπολεμικός οίστρος στη χώρα μας είχε φτάσει στο κατακόρυφο, όταν περιπλανώμενος σε μια έκθεση παιχνιδιών και μαριονέτας, συνειδητοποίησα, κάτι που από καιρό είχα θάψει στα απόκρυφα της φαντασίας μου. Την δημιουργική σχέση της εικόνας με τις παιδικές φαντασιώσεις. Μέσα από τις εκφραστικές φωτοσκιάσεις του ασπρόμαυρου, όταν ο εκτυφλωτικός προβολέας καθήλωνε τους μικρούς φίλους μου, η σκιά στον απέναντι τοίχο, έπαιρνε μορφή αφηγηματική, επεξηγώντας όλες αυτές τις παλιές ιστορίες, που λένε οι παππούδες στα εγγόνια τους, για όλες εκείνες τις εθνικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις, που διαμόρφωσαν το γίγνεσθαι της πατρίδας μας τον περασμένο αιώνα.
Μικρά Ασία, Αλβανία, Εμφύλιος… Πολεμικές αρετές και ιαχές, να διαπερνούν τον δισδιάστατο μικρόκοσμο της φωτογραφίας και να εξαπλώνονται, σαν ανίατη επιδημία, στα βάθη της συνείδησης μου. Κρεμασμένες μαριονέτες με φάτσες απόκοσμες και αποκρουστικές, όπως τα χαρακωμένα πρόσωπα των θυμάτων ενός πόλεμου χωρίς ουσία (άραγε ποιος πόλεμος έχει ουσία….). Και το πανί των σκηνικών, των απόκοσμων σκηνικών του πολεμικού παιχνιδιού, με ζωγραφισμένους τους ανεμόμυλους της ματαιοδοξίας, που σαν άλλοι Δον Κιχώτες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, κάθε φορά που τα συμφέροντα και οι ισχυροί της γης μας καλούν σε μια νέα πολεμική σύγκρουση…
Ένας υπερβατικός εναγκαλισμός της μνήμης. Αλλά και η διερεύνηση της μνήμης. Το δυνατό κοντράστ, ο κόκκος, η τελική ψηφιακή επεξεργασία… Η δύναμη του φωτογραφικού μέσου. Μέσα στις εικόνες, ανακάλυψα τον συνδετικό κρίκο με την χαμένη αθωότητα των παιδικών πολεμικών μου παιχνιδιών. Επίκαιρη όσο ποτέ… Σήμερα που οι κυρίαρχοι της παγκοσμιοποίησης συνεχίζουν να εδραιώνουν την κυριαρχία τους κάτω από το φάσμα μιας πολεμικής απειλής, και η κυριαρχία του θεάματος, μέσω της τηλεόρασης, εξωθεί τις παιδικές συνειδήσεις στην βία και στις πολεμικές πρακτικές. Σήμερα που η μειοψηφία του ρομαντισμού βρίσκεται καλά αμπαρωμένη στο καβούκι της και ναρκωμένη από τις καπιταλιστικές ενέσεις του βολέματος και της μικροαστικής αποχαύνωσης. Η χαμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων θα είναι πάντα επίκαιρη…Για να ξορκίσουμε το κακό εξοστρακίζοντας τους διάφορους πολέμους, όχι μόνο από την πραγματικότητα, αλλά και από τα κατάλοιπα της φαντασίας μας. Για να μην χρειάζονται πλέον τα παιδιά μας πολεμικά παιχνίδια, για να εκφράσουν δημιουργικά τις λιλιπούτειες αγωνίες τους….--
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'ΔΙΠΤΥΧΑ'
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
"ΔΙΠΤΥΧΑ - ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ"
Έκθεση Έγχρωμης Φωτογραφίας του συνεργάτη του περιοδικού ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, πραγματοποιείται στην αίθουσα εκθέσεων του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς ‘ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ’, Μεταμορφώσεως 7-9 και Αργυρουπόλεως στην Καλαμαριά , ΤΗΛ. 2310-481006, 2310- 458591-2. Στην έκθεση παρουσιάζεται η καινούργια του δουλειά με τον τίτλο «ΔΙΠΤΥΧΑ», όπου δυάδες φωτογραφιών με κοινά μορφικά ή εννοιολογικά χαρακτηριστικά συνδυάζονται εκ νέου παρακάμπτοντας την υφιστάμενη χρονολογική ή θεματική τους σειρά, καθώς και η παλιότερη περιοδεύουσα έκθεση του με τον τίτλο «ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ», με θέμα τις κινήσεις του νερού και τις μεταμορφώσεις του.
Η έκθεση θα διαρκέσει από το Σάββατο 7-1-2006 μέχρι την Δευτέρα 16-1-2006 και είναι ανοικτή κάθε μέρα τις ώρες 11.00 π.μ.-13.00μ.μ. και 16.00μ.μ.-21.00μ.μ.
(Εγκαίνια Δευτέρα 9-1-2006 και ώρα 19.30 μ.μ.).
«Δ Ι Π Τ Υ Χ Α» :
Αρκετές φορές ένα δεύτερο κοίταγμα σε μια σειρά φωτογραφιών οδηγεί στον εντοπισμό ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, που έχουν να κάνουν, είτε με την μορφή (χρώμα, σχήμα, τεχνικές λήψης….κ.α.), είτε με το περιεχόμενο, εννοιολογικό ή θεματικό της κάθε απεικόνισης.
Συντελείται τότε μια προσωπική ενδοσκόπηση σε αυτή τη δυναμική διάσταση που ενυπάρχει σε κάθε φωτογραφία και που ο Ρόλαν Μπάρτ αναφέρει σαν «punctum»* καθώς και η ανάγκη ανάδειξης αυτής τής διάστασης. Ειτε είναι στοιχείο του χρώματος και του σχήματος (εμφανής), είτε είναι σημειολογικό χαρακτηριστικό του νοήματος της εικόνας (υπολανθάνουσα). Ειδομένη όμως τώρα από την μεριά του φωτογράφου και με υποκειμενικό τρόπο. Ο οποίος αναγνωρίζει και ανιχνεύει μέσα από αυτήν τα προσωπικά εκείνα εσωτερικά στοιχεία που αποφάσισαν να τον οδηγήσουν στην διαδικασία της λήψης.
Από μια τέτοια διάθεση κινούμενος ταξινόμησα μια σειρά παλιότερων και νεότερων φωτογραφιών, κυρίως εγχρώμων αλλά και ορισμένων ασπρόμαυρων, όχι κατά κανόνα ψηφιακών, αλλά όπου είναι απαραίτητο επιλεκτικά επεξεργασμένων, με σκοπό το ξεκαθάρισμα των ιδιαίτερων εκείνων χαρακτηριστικών, από τις διάφορες πολλαπλές αναφορές που περιέχει κάθε αυτόνομη φωτογραφία από την γέννηση της (λήψη) μέχρι την ολοκλήρωση της (εκτύπωση).
Ο αμφίδρομος συσχετισμός αυτών των χαρακτηριστικών ανά δυάδες, οδηγεί σε μια εκ νέου ταξινόμηση των φωτογραφιών, παρακάμπτοντας την υφιστάμενη χρονολογική ή θεματική τους σειρά και καταλήγει σε ένα καινούργιο κάδρο διπλών εικόνων (Δίπτυχο) σε μαύρο ουδέτερο φόντo, με δική του οντότητα και ανεξάρτητο τίτλο.-----
ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ
Email: kkitsos@tee.gr
* «puctum»= (λατινικό)= αμυχή , αιχμή, κεντώ … με τον όρο αυτόν ο Ρόλαν Μπάρτ οριοθετούσε την λεπτομέρεια που σε κάθε φωτογραφία δημιουργεί το αξιοπρόσεκτο που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες…
(ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ, σελ. 42-43).--
"ΔΙΠΤΥΧΑ - ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ"
Έκθεση Έγχρωμης Φωτογραφίας του συνεργάτη του περιοδικού ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, πραγματοποιείται στην αίθουσα εκθέσεων του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς ‘ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ’, Μεταμορφώσεως 7-9 και Αργυρουπόλεως στην Καλαμαριά , ΤΗΛ. 2310-481006, 2310- 458591-2. Στην έκθεση παρουσιάζεται η καινούργια του δουλειά με τον τίτλο «ΔΙΠΤΥΧΑ», όπου δυάδες φωτογραφιών με κοινά μορφικά ή εννοιολογικά χαρακτηριστικά συνδυάζονται εκ νέου παρακάμπτοντας την υφιστάμενη χρονολογική ή θεματική τους σειρά, καθώς και η παλιότερη περιοδεύουσα έκθεση του με τον τίτλο «ΥΔΩΡ ΡΕΟΝ», με θέμα τις κινήσεις του νερού και τις μεταμορφώσεις του.
Η έκθεση θα διαρκέσει από το Σάββατο 7-1-2006 μέχρι την Δευτέρα 16-1-2006 και είναι ανοικτή κάθε μέρα τις ώρες 11.00 π.μ.-13.00μ.μ. και 16.00μ.μ.-21.00μ.μ.
(Εγκαίνια Δευτέρα 9-1-2006 και ώρα 19.30 μ.μ.).
«Δ Ι Π Τ Υ Χ Α» :
Αρκετές φορές ένα δεύτερο κοίταγμα σε μια σειρά φωτογραφιών οδηγεί στον εντοπισμό ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, που έχουν να κάνουν, είτε με την μορφή (χρώμα, σχήμα, τεχνικές λήψης….κ.α.), είτε με το περιεχόμενο, εννοιολογικό ή θεματικό της κάθε απεικόνισης.
Συντελείται τότε μια προσωπική ενδοσκόπηση σε αυτή τη δυναμική διάσταση που ενυπάρχει σε κάθε φωτογραφία και που ο Ρόλαν Μπάρτ αναφέρει σαν «punctum»* καθώς και η ανάγκη ανάδειξης αυτής τής διάστασης. Ειτε είναι στοιχείο του χρώματος και του σχήματος (εμφανής), είτε είναι σημειολογικό χαρακτηριστικό του νοήματος της εικόνας (υπολανθάνουσα). Ειδομένη όμως τώρα από την μεριά του φωτογράφου και με υποκειμενικό τρόπο. Ο οποίος αναγνωρίζει και ανιχνεύει μέσα από αυτήν τα προσωπικά εκείνα εσωτερικά στοιχεία που αποφάσισαν να τον οδηγήσουν στην διαδικασία της λήψης.
Από μια τέτοια διάθεση κινούμενος ταξινόμησα μια σειρά παλιότερων και νεότερων φωτογραφιών, κυρίως εγχρώμων αλλά και ορισμένων ασπρόμαυρων, όχι κατά κανόνα ψηφιακών, αλλά όπου είναι απαραίτητο επιλεκτικά επεξεργασμένων, με σκοπό το ξεκαθάρισμα των ιδιαίτερων εκείνων χαρακτηριστικών, από τις διάφορες πολλαπλές αναφορές που περιέχει κάθε αυτόνομη φωτογραφία από την γέννηση της (λήψη) μέχρι την ολοκλήρωση της (εκτύπωση).
Ο αμφίδρομος συσχετισμός αυτών των χαρακτηριστικών ανά δυάδες, οδηγεί σε μια εκ νέου ταξινόμηση των φωτογραφιών, παρακάμπτοντας την υφιστάμενη χρονολογική ή θεματική τους σειρά και καταλήγει σε ένα καινούργιο κάδρο διπλών εικόνων (Δίπτυχο) σε μαύρο ουδέτερο φόντo, με δική του οντότητα και ανεξάρτητο τίτλο.-----
ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ
Email: kkitsos@tee.gr
* «puctum»= (λατινικό)= αμυχή , αιχμή, κεντώ … με τον όρο αυτόν ο Ρόλαν Μπάρτ οριοθετούσε την λεπτομέρεια που σε κάθε φωτογραφία δημιουργεί το αξιοπρόσεκτο που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες…
(ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ, σελ. 42-43).--
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΕ ΚΟΙΤΩΝΕΣ ΚΟΔΡΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ :
O Σύλλογος Ενεργών πολιτών Καλαμαριάς «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» στα πλαίσια των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της περιόδου 2007 – 2008 διοργανώνει έκθεση Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας του ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ στους κοιτώνες του πρώην στρατοπέδου ‘Κόδρα’ (είσοδος από οδό Θεμιστοκλή Σοφούλη – τηλ.2310 458587).
Η έκθεση περιλαμβάνει ασπρόμαυρες αργυροτυπίες από τις σειρές «ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» , «ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ -ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ» (2006), τονισμένες φωτογραφίες από την παλιότερη δουλειά του «ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ – ΚΩΝ/ΠΟΛΗ» (1995), καθώς και καινούργια έργα.
Η έκθεση θα διαρκέσει από το Σάββατο 20-10-2007 μέχρι την Πέμπτη 1-11-2007 και είναι ανοικτή καθημερινά από τις 7.00 μ.μ. μέχρι τις 10.00 μ.μ. (Σάββατο - Κυριακή και το πρωί από τις 11.00 π.μ. μέχρι τις 1.00 μ.μ. )
Εγκαίνια το Σάββατο 20 Οκτωβρίου στις 8.00 μ.μ.
O Σύλλογος Ενεργών πολιτών Καλαμαριάς «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» στα πλαίσια των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της περιόδου 2007 – 2008 διοργανώνει έκθεση Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας του ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ στους κοιτώνες του πρώην στρατοπέδου ‘Κόδρα’ (είσοδος από οδό Θεμιστοκλή Σοφούλη – τηλ.2310 458587).
Η έκθεση περιλαμβάνει ασπρόμαυρες αργυροτυπίες από τις σειρές «ΥΠΕΡΥΘΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» , «ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ -ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ» (2006), τονισμένες φωτογραφίες από την παλιότερη δουλειά του «ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ – ΚΩΝ/ΠΟΛΗ» (1995), καθώς και καινούργια έργα.
Η έκθεση θα διαρκέσει από το Σάββατο 20-10-2007 μέχρι την Πέμπτη 1-11-2007 και είναι ανοικτή καθημερινά από τις 7.00 μ.μ. μέχρι τις 10.00 μ.μ. (Σάββατο - Κυριακή και το πρωί από τις 11.00 π.μ. μέχρι τις 1.00 μ.μ. )
Εγκαίνια το Σάββατο 20 Οκτωβρίου στις 8.00 μ.μ.
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 'E-MOTION'
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Έκθεση Φωτογραφίας των ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΥΡΛΗ και ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΚΑ θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκθέσεων του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς ‘ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ’, Μεταμορφώσεως 7-9 και Αργυρουπόλεως στην Καλαμαριά, τηλ. 2310-481006, 2310-458591-2.
O Κώστας Κίτσος παρουσιάζει μια σειρά από ασπρόμαυρες αργυροτυπίες με χορευτικά θέματα, από παραστάσεις στο θέατρο δάσους και του Κ.Θ.Β.Ε., κάτω από τον τίτλο E-motion. Η δουλειά της Αλεξάνδρας Κυρλή με τον τίτλο Στη σιωπή του ορατού, έχει θέμα της έγχρωμα τοπία από την γή της Λήμνου, όπου φωτογραφίζονται, στα ίδια μέρη, πίνακες ζωγραφισμένοι από την ίδια. Ενώ ο Κώστας Παπούκας φωτογραφίζει τον ιδιωτικό κόσμο του ‘άλλου’ μέσα από φωτισμένα Ανοιχτά παράθυρα.
Η έκθεση, που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Καλαμαριάς, θα διαρκέσει από τη Δευτέρα 17 Μαρτίου μέχρι και την Τρίτη 25 Μαρτίου 2008 και θα είναι ανοικτή καθημερινά το βράδυ τις ώρες 18:00 -21:00 και τα πρω’ι’νά του Σαββάτου τις ώρες 11:00-13:00
(Εγκαίνια Δευτέρα 17-3-2008 και ώρα 20.30 μ.μ.).
E - MOTION:
Από τον Κώστα Κίτσο
Κίνηση…… Αλλαγή… Εξέλιξη… Υπόθεση της ζωής της ίδιας…. Το σημάδι της ύπαρξης απέναντι στην ακινησία του ανόργανου κόσμου. Όλα κινούνται και επαναλαμβάνονται, από πιο το μεγάλο (άστρα, πλανήτες), μέχρι το πιο μικρό (άτομα, μόρια). Και η τέχνη του χορού είναι η ανθρώπινη εκφραστική προσπάθεια να τυποποιηθεί και να κωδικοποιηθεί αυτή η πράξη. Ο πιο απόλυτος και πρωτόγονος τρόπος έκφρασης του ανθρωπίνου σώματος…
Η φωτογραφία ματαιοπονεί όταν επιχειρεί να απομονώσει αυτή την έκφραση σε μια στατική, επίπεδη εικόνα. Με τη προσπάθεια σύλληψη της κίνησης προσπαθεί να αναπαραγάγει και να κρατήσει ζωντανά τα περίπλοκα συναισθήματα που έχουν εκφραστεί ήδη, -άρα νεκρά-, από τις αρμονικές κινήσεις του χορευτή. Το επιλεκτικό φλουτάρισμα, ο κόκκος και η έντονη αντίθεση, κάνουν αυτή την προσπάθεια αμεσότερη και πιο δραματική. Προσθέτουν στα συναισθήματα που παράγει η κίνηση (συν-κίνηση)…
Οι φωτογραφίες λήφθηκαν από παραστάσεις του θεάτρου δάσους Θεσσαλονίκης, από το κάθισμα ενός θεατή, χωρίς τρίποδο ή φλάς, με πουσαρισμένο φίλμ και τον υπάρχοντα φωτισμό.---
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Έκθεση Φωτογραφίας των ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΥΡΛΗ και ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΚΑ θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκθέσεων του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς ‘ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ’, Μεταμορφώσεως 7-9 και Αργυρουπόλεως στην Καλαμαριά, τηλ. 2310-481006, 2310-458591-2.
O Κώστας Κίτσος παρουσιάζει μια σειρά από ασπρόμαυρες αργυροτυπίες με χορευτικά θέματα, από παραστάσεις στο θέατρο δάσους και του Κ.Θ.Β.Ε., κάτω από τον τίτλο E-motion. Η δουλειά της Αλεξάνδρας Κυρλή με τον τίτλο Στη σιωπή του ορατού, έχει θέμα της έγχρωμα τοπία από την γή της Λήμνου, όπου φωτογραφίζονται, στα ίδια μέρη, πίνακες ζωγραφισμένοι από την ίδια. Ενώ ο Κώστας Παπούκας φωτογραφίζει τον ιδιωτικό κόσμο του ‘άλλου’ μέσα από φωτισμένα Ανοιχτά παράθυρα.
Η έκθεση, που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Καλαμαριάς, θα διαρκέσει από τη Δευτέρα 17 Μαρτίου μέχρι και την Τρίτη 25 Μαρτίου 2008 και θα είναι ανοικτή καθημερινά το βράδυ τις ώρες 18:00 -21:00 και τα πρω’ι’νά του Σαββάτου τις ώρες 11:00-13:00
(Εγκαίνια Δευτέρα 17-3-2008 και ώρα 20.30 μ.μ.).
E - MOTION:
Από τον Κώστα Κίτσο
Κίνηση…… Αλλαγή… Εξέλιξη… Υπόθεση της ζωής της ίδιας…. Το σημάδι της ύπαρξης απέναντι στην ακινησία του ανόργανου κόσμου. Όλα κινούνται και επαναλαμβάνονται, από πιο το μεγάλο (άστρα, πλανήτες), μέχρι το πιο μικρό (άτομα, μόρια). Και η τέχνη του χορού είναι η ανθρώπινη εκφραστική προσπάθεια να τυποποιηθεί και να κωδικοποιηθεί αυτή η πράξη. Ο πιο απόλυτος και πρωτόγονος τρόπος έκφρασης του ανθρωπίνου σώματος…
Η φωτογραφία ματαιοπονεί όταν επιχειρεί να απομονώσει αυτή την έκφραση σε μια στατική, επίπεδη εικόνα. Με τη προσπάθεια σύλληψη της κίνησης προσπαθεί να αναπαραγάγει και να κρατήσει ζωντανά τα περίπλοκα συναισθήματα που έχουν εκφραστεί ήδη, -άρα νεκρά-, από τις αρμονικές κινήσεις του χορευτή. Το επιλεκτικό φλουτάρισμα, ο κόκκος και η έντονη αντίθεση, κάνουν αυτή την προσπάθεια αμεσότερη και πιο δραματική. Προσθέτουν στα συναισθήματα που παράγει η κίνηση (συν-κίνηση)…
Οι φωτογραφίες λήφθηκαν από παραστάσεις του θεάτρου δάσους Θεσσαλονίκης, από το κάθισμα ενός θεατή, χωρίς τρίποδο ή φλάς, με πουσαρισμένο φίλμ και τον υπάρχοντα φωτισμό.---
ΕΚΘΕΣΗ ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ- ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 ( Ε-ΜΟΤΙΟΝ)
ΑΦΙΣΑ ΕΚΘΕΣΗΣ (Ε-ΜΟΤΙΟΝ)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΥΡΛΗ
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΟΥΚΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ απο ομαδική εκθεση ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΥΡΛΗ, ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΚΑ, ΚΩΣΤΑ ΚΙΤΣΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΥΡΛΗ
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΟΥΚΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΓΚΑΙΝΙΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
