ΟΙ ΔΥΟ ΕΚΔΟΧΕΣ...

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 ΜΠΑΞΕ - ΤΣΙΦΛΙΚΙ  -  ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΚΗ_ΓΙΟΡΤΗ_ΤΗΣ_ΝΕΦΕΛΙΤΣΑΣ

ΓΚΑΜΠΟ - ΓΑΤΟΣ Β'

ΓΚΑΜΠΟ - ΓΑΤΟΣ

ΓΚΑΜΠΗΣ Ο...ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ. (ο ύπνος τρέφει τα γατιά...)

PHOROBIENNALE 2014

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ PHOTOBIENNALE  - ΛΟΓΟΣ  ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΔΡΑΣΕΙΣ PHOTOBIENNALE

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΟΘ ΣΤΟ ΑΙΘΡΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΤΗΣ PHOTOBIENNALE 2014

Ο ΓΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

PHOTOBIENNALE 2014

ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ  ΕΚΘΕΣΗΣ   'ΛΟΓΟΣ ΙV'  ΣΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΓΟΡΑ...

Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ

Από την έκθεση Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ

του Riccardo Zipoli στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης μέχρι (6/6/2014).

Ενας υπέροχος συνδυασμός φωτογραφιών και όμορφης πέρσικης ποίησης του 15ου αιώνα
 

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΚΠΤΩΣΕΩΝ  2014 : '..ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ, ΨΑΡΙΑ..'

ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΙΕΣ

Ο λόγος που στα τελευταία κείμενα μου ολοένα και περισσότερο  πολιτικολογώ, παραβιάζοντας τον αμιγώς φωτογραφικό χαρακτήρα που διαποτίζει την σχέση μου με το διαδίκτυο, δεν είναι θέμα ούτε ιδιοσυγκρασίας ούτε επαναστατικής (αντιμνημονιακής) ‘γυμναστικής’. Σαν πολίτης αυτής της χώρας και λάτρης της δημοκρατίας του διαλόγου, πάντα είχα τις απόψεις μου και τις συζητούσα εξονυχιστικά, είτε με φίλους είτε μέσα από αντίστοιχα  forum. Πάντα όμως απόφευγα να βάλω ταμπέλες στις σκέψεις και τα λόγια μου και ποτέ δεν άφησα να τσουβαλιάσει την ιδεολογία μου ο στείρος και ανεύθυνος πολιτικός μηχανισμός, ιδιαίτερα της δογματικής των κομμάτων. Επικοινωνούσα και διαλεγόμουνα με ‘πολιτιστικά κριτήρια’, συγκεντρώνοντας στην έννοια ‘πολιτισμός’, εκτός από τα θέματα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που με αφορούσαν ατομικά και μαζικά και όλο εκείνο το πλέγμα των  πολιτικών θεμάτων που αφορούν και καθορίζουν τις ζωές μας και τις σχέσεις μας  μέσα σε αυτήν την συγκεκριμένη κοινωνία που μας έλαχε να υπάρχουμε…  Και πέρα από κόμματα και μηχανισμούς αυτό το θεωρούσα και εξακολουθώ να το θεωρώ σαν υγιή μορφή κοινωνικής έκφρασης. Τα τελευταία χρόνια όμως, που ως γνωστόν βιώνουμε μια ανεπανάληπτη κρίση, τα πράγματα έχουν ξεφύγει ως προς τα κριτήρια που θέτουμε για την διατύπωση των σκέψεών μας. Τι είναι σωστό η λάθος, υγιές ή αρρωστημένο, πολιτικοποιημένο ή όχι, συμπλέκονται σε ένα ομιχλώδες και ασαφές τοπίο, που πέρα από αυτό δεν μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά κανένα ψίγμα ή έστω κάποια μεταμόρφωση της αλήθειας. Το μόνο αληθινό που αντιλαμβανόμαστε είναι μια διαρκή παρακμή, μια κρίση που έχει ξεφύγει όχι μόνο από τον οικονομικό της μανδύα αλλά και από τον πολιτικό της αντίκτυπο και αγκαλιάζει ολόκληρη την κοινωνία μες από το προσωπικό ‘φαντασιακό’ του καθενός. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι μονάχα πολιτικοοικονομικό το πρόβλημα αλλά βαθύτατα κοινωνικό και ουσιαστικά πολιτιστικό – πολιτισμικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις η πολιτιστική συζήτηση οφείλει, αν σέβεται την άποψή της να πολιτικολογεί, στην προσπάθεια της να καταλάβει και να κατανοήσει τι γίνεται. Γιατί ουσιαστικά η διαρκής κατάρρευση των θεσμών μας έχει οδηγήσει σε ένα αφιλόξενο τοπίο που υπάρχει ανάγκη να το κατανοήσουμε και να το ανιχνεύσουμε καλά, πριν από κάθε τελική απόρριψη ή καθολική αποδοχή. Σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγηθούμε είτε σε απολιτίκ συμπεριφορές τύπου ‘ΠΟΤΑΜΙ’, που βολεύει το σύστημα εξουσίας και τα συμφέροντα του γι αυτό και προωθείται αθόρυβα και μαζικά στον κοινωνικό ιστό και στο εκλογικό σώμα (άλλωστε το πείραμα Μπερλουσκόνι έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο) είτε σε άσκοπες και ξεπερασμένες δυναμικές αντίστασης (πορείες, απεργίες κ.α.) παλαιολιθικού τύπου που ενισχύουν την αδυναμία της αριστεράς να κατανοήσει τις καινούργιες λογικές. (Ούτε λόγος φυσικά για το γνωστό ακροδεξιό φασιστικό μόρφωμα, ουσιαστικό παράγωγο του καταρρέοντος συστήματος, με ουσία και στόχο απολιτίκ κατευθύνσεις..). Πρέπει λοιπόν, για την ορθή αντιμετώπιση των θεμάτων της κρίσης και για την κατανόησή της, κατανόηση κατά βάση του ίδιου μας του εαυτού, να επιλέγουμε την πολιτική εκβάθυνση των πραγμάτων, ανοίγοντας δρόμους στην σκέψη και τον λόγο μας που θα μας οδηγήσουν στην υπέρβασή της και στην αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας. Πέρα από μνημόνια και αντιμνημόνια, πέρα από θιασώτες και αγανακτισμένους, πέρα από ιστορικές αναγκαιότητες και ανατροπές….      

ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

«Φοβού τους Ελληνες και πρωτογενή πλεονάσματα φέροντας» αναφέρεται σε ανάλυση του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (CFR), στην οποία προβλέπεται πως η Ελλάδα «θα χρεοκοπήσει κάποια στιγμή την επόμενη χρονιά».  (ΕΝΕΤ.gr)

...Άλλωστε ο γραφικότατος Αδωνις το είπε στην εκπομπή του Χατζηνικολαου : «Το 2010 είχαμε χρεοκοπήσει..». Και επειδή, όπως λένε, ‘από παιδί και από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια’, δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία για το δόλιο παιχνίδι που παίχθηκε, (και δυστυχώς παίζεται ακόμη) άμοιρα και ανελέητα, στις πλάτες μας… Η λέξη – καραμέλα που πιπιλίζαμε όλοι μας στις αναμεταξύ μας συζητήσεις πλέον ειπώθηκε, με τον πιο κωμικό τρόπο τολμώ να πώ, λόγω της ιδιαιτερότητας του συγκεκριμένου Υπουργού, από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Όλα τελικά αποδεικνύονται μια ‘μπλόφα’. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Η διαφορά στην διατύπωση από το παλιότερο «σας σώσαμε από μια επερχόμενη χρεοκοπία» που δικαιολογούσε την προσφυγή στο ΔΝΤ, στο σημερινό «σας σώνουμε από την χρεοκοπία που σας επέβαλλαν οι άλλοι», που σιγά σιγά μετατρέπεται «είμαστε χρεοκοπημένοι, έτσι και αλλιώς γι ΄αυτό να μην φωνάζετε και μην ελπίζετε…» φανερώνει το συγχυσμένο και αδύναμο πρόσωπο των κυβερνόντων, (όλα τα άλλα λόγια πέρι ‘πρωτογενούς πλεονάσματος‘ και άλλων τινών είναι λεκτικά ‘μπουρμπούτσαλα’), αδύναμο να αντικρύσει την αλήθεια κατά πρόσωπο, και φυσικά δεν εκφέρεται αβίαστα και με ‘ελαφρά τη καρδία’ στην μέση μιας προεκλογικής περιόδου… Έχει το σκοπό του και το στόχο του το πράγμα… Η επίσημη χρεοκοπία της χώρας, άσχετα με τις οικονομικές ψευδο - αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησεις, δεν ανατρέπεται με πολιτικές ακροβασίες μιας ψυχορραγούσας πολιτικής σκηνής. Απαιτεί ριζοσπαστικές ανατροπές της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Η πιθανότητα αριστερής διακυβέρνησης του τόπου, για πρώτη φορά στα χρονικά και σε ευρωπαϊκή χώρα, και οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει για πολλούς, είναι πολύ πιο τρομακτική, για κάποιους, από την πλήρη παραδοχή και αποδοχή του βουλιάγματος μιάς χώρας στα λασπόνερα της χρεοκοπίας. Μιά παραδοχή που με νύχια και με δόντια, κρατούσαν τόσα χρόνια επτασφράγιστα κλειστή, με δηλώσεις κόντρα δηλώσεων, και οικονομοτεχνικές αποτιμήσεις μπακαλίστικης υφολογίας, από τοπικά αλλά και αλλότρια παπαγαλάκια. Θυμίζει τον βαρκάρη που ανοίγει ο ίδιος τρύπα στο καΐκι του για να το βουλιάξει και να μην περάσει στα χέρια άλλου καπετάνιου. Ή τον δημόσιο υπάλληλο που όταν πλησιάζει η στιγμή της μετάθεσης ή της σύνταξης κουβαλάει μαζί του κατά την αναχώρηση και όλο το αρχείο του γραφείου του, που ανήκει στην υπηρεσία, αφήνοντας σύξυλο τον αντικαταστάτη του ο οποίος πρέπει να ξαναοργανώσει όλο εκείνο το γραφειοκρατικό πλέγμα που έχει ήδη δομηθεί και επεξεργαστεί από την προηγούμενη διοίκηση (ένας βασικός, αλλά όχι και ο μοναδικός λόγος που ο δημόσιος τομέας χωλαίνει…). Ετοιμάζονται να παραδώσουν ‘καμμένη γή’ στον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά η μία και η μόνη δυνατότητα εξόδου από το οικονομικό αλλά και, κυρίως και κατ’ ουσία, από το κοινωνικό αδιέξοδο, δεν είναι μια απλή εναλλαγή της εξουσίας (που θυμίζει τις αποφράδες μέρες του ΠΑΣΟΚ)… Απαιτεί διαθρωτικές αλλαγές και μεταβολή του ‘κοινωνικού φαντασιακού’, πράγμα που αμφιβάλλω αν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να το προσφέρει και η κοινωνία να το δεχτεί… Θα δείξει. Μια προσπάθεια ποτέ δεν έβλαψε κανένα. (..αρκεί να πειστούμε ότι δρομολογείται η προσπάθεια…).

NYMAN

Απο την συναυλία του MICHAEL  NYMAN  με την ΚΟΘ στην αιθουσα τελετων του ΑΠΘ. 

(ο μαέστρος κουρασμένος κάθεται σε καρέκλα στο πόπντιουμ...)

IRLAND

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ (ΧΡΙΣΤΙΝΑ)

ΤΟ ΦΑΛΛΙΚΟ.... ΣΥΝΝΕΦΟ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΧΕΙ...ΓΚΑΒΛΕΣ....

ΤΣΙΠΡ-ΑΝΤΡΕΑΣ Νο2

Πάνε καλά αυτοί εκεί κάτω στον ΣΥΡΙΖΑ… Και λέγοντας ‘κάτω’ εννοώ στις κεντρικές επιτροπές και τα τοιαύτα. Διαφωνούν με το θέμα προσέγγισης για την άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής επειδή «…Ο προβληματισμός έγγειται στο ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσει υπέρ της άρσης ασυλίας μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τότε -κατά ορισμένα στελέχη- υπάρχει ο φόβος να δημιουργηθεί η εντύπωση πως η ΧΑ είναι ένα αντισυστημικό κόμμα το οποίο όλοι πολεμούν…». Δεν στέκομαι στην, (πασιφανή σε κάθε ορθώς σκεπτόμενο), λογικοφανή αντίληψη ότι η επέκταση αυτού του θέματος με το δηλ. να βγάλουν εκτός νόμου ένα, κατά τα άλλα, νόμιμο κόμμα, το οποίο σαν κράτος και σαν πολιτεία δεν είχες, (τα κότσια να πω, την βούληση ή τ΄ αρχίδια, -πάρτε όποιο θέλετε), να επιβάλλεις όρους για την είσοδο του κάθε μορφώματος στην Βουλή (αλήθεια γιατί δεν εκπροσωπούνται στην βουλή των Ελλήνων οι…’Πυρήνες της φωτιάς’ και τα άλλα συναφή…), ή μήπως όπως λένε οι κακές γλώσσες επίτηδες ωθήθηκε η νομιμοποίηση του φασισμού σε μία ‘αμιγώς’ δημοκρατία για να εξορκιστεί η παρουσία της αριστεράς προ των πυλών της εξουσίας και μετά χάθηκε ο έλεγχος, με το έρχεσαι λοιπόν εκ των υστέρων και να θέτεις ασφαλιστικές δικλείδες το μόνο που καταφέρνεις είναι να ηρωοποιείς το όλο νεοναζιστικό μόρφωμα, να του δίνεις αξία και να το ανεβάζεις εκλογικά ιδιαίτερα στον αντιμνημονιάκο χώρο που σε ενδιαφέρει. Πέρα από αυτή την ευκολονόητη αλήθεια, της οποίας η ανάλυση έπρεπε να γίνει στην ώρα της και σωστά ορισμένα στελέχη το ανέφεραν, μέχρι το σημείο να υπάρχει προβληματισμός για το αν θα πρέπει η κεντρική επιτροπή να προχωρήσει σε άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, για να μην μας ταυτίσουν με τα μνημονιακά κόμματα, η απόσταση είναι τεράστια και επικίνδυνη και χρειάζεται μεγάλη λα’ι’κίστικη ψηφοθηρική επένδυση και αντι- ιδεολογική παλιο-κομματική νοοτροπία για να την διαβείς χωρίς συνέπειες. Τα ψελλίσματα πέρι ‘αντισυνταγματικής μεθόδευσης’, μόνο γραφικά μπορούν να ακουστούν, (τραγελαφικά γραφικά όταν προέρχονται από το στόμα νομομαθών αριστερών στελεχών..), σε μια χώρα υπό χρεοκοπία και κατάρρευση, όπου κανένα ακραιφνή στοιχείο του συντάγματος και των νόμων δεν τηρείται και δεν εφαρμόζεται πλέον, παρά μόνο αυτά που εξυπηρετούν το μνημόνιο και το χρέος…. (εκτός βέβαια αν κάποιοι πιστεύουν ακόμα και αγωνίζονται να πάρουν τα ηνία της εξουσίας σε μια δυναμική και σταθερή χώρα, κανονική αλλά κακοδιοικούμενη από τα κακά ‘συμφέροντα’, γεμάτη προοπτικές γι’ ανάπτυξη που κάποιοι δεν της επιτρέπουν να ‘ανθίσει’. Πολύ ιδεατό για να βγεί αληθινό..). Τον φασισμό τον πυροβολείς με ιδεολογικά και πολιτικά όπλα. Ανεξάρτητα αν αυτό το χρησιμοποιούν κάποιοι με στόχο την υφαρπαγή των ψηφοφόρων τους στις επερχόμενες εκλογές. Η ιδεολογική σου θέση,(και τόσα χρόνια αυτό έκανε ο Σύριζα γι αυτό ξεχώριζε) δεν καθορίζεται και διαμορφώνεται από το προσδοκώμενο εκλογικό σου ποσοστό. Και τι θα απολογηθείς σε όλους αυτούς τους συντρόφους που έχουν ματώσει στην κυριολεξία από τις αντιπαραθέσεις στον δρόμο, -και όχι στην ασφάλεια της βουλής-, με όλα αυτά τα φασιστοειδή… Ότι σχεδόν τους προστάτεψες, μόνο και μόνο για να μην βγει κερδισμένη η ΝΔ… (Κάτι από τραμπάλα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν σας θυμίζει;;). Ποιος ιδεολόγος Αριστερός (με άλφα κεφαλαίο) θα σε πάρει μετά στα σοβαρά. Φυσικά και εννοείται και σχεδόν επιβάλλεται η, αναδυόμενη από τα νέα πολιτικά ήθη και ταυτιζόμενη με την ηθική της ανανεωτικής αριστεράς, θέση ο καθένας να σκέφτεται και να ψηφίζει κατά συνείδηση. Και τελικά άλλο η άρση της ασυλίας εκεί που επιβάλλεται και για όλους τους βουλευτές που υπάρχει ανάγκη και εισαγγελικό αίτημα επί του προκειμένου και άλλο η παράτυπη και κάπως αυταρχική αφαίρεση της νόμιμης υπόστασης ενός κόμματος που καλώς ή κακώς εκφράζει ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού. Αλλά μια κεντρική τοποθέτηση είναι επιβεβλημένη και επιθυμητή ιδίως όταν αυτή προκαλεί διάλογο και δημιουργικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Φτάνει να μην μας ξαναγυρνάει σε παλιότερες, ασυζήτητα ξεπερασμένες και παρωχημένες εποχές, όπου όλα κατευθύνονταν και υποτάσσονταν στην μία και μοναδική φωνή του ιδρυτή – αρχηγού – πατριάρχη – προστάτη και κάθε άλλη διαφωνούσα νοοτροπία ‘κατέβαινε’ παραπαίοντας ‘αυθωρεί και παραχρήμα’ από το περιβόητο ‘τρένο’ της πολιτικής και της ‘αλλαγης’…

ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

“Η ελληνική κοινωνία δεν είναι κοινωνία αλληλεγγύης. Είναι μια κοινωνία εσωστρεφής, κατακερματισμένη, ατομιστική, υλιστική και σκληρή”.


Αστέρης Χουλιάρας (καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου)

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της βίωσης των οικονομικών συγκυριών του μνημονίου κατά κύριο λόγο αλλά όχι πάντα εξ αιτίας αυτών, βιώνουμε μια ξέφρενη άνθηση, θα έλεγα έναν ‘ορυμαγδό’ που παίρνει μορφή χιονοστιβάδας, από διαφόρων ειδών, καταστάσεων και αποχρώσεων οργανωμένα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, είτε φιλανθρωπικού,- απαραίτητου σε μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού που ζουν στα πλαίσια της φτώχιας και έχουν πραγματικά ανάγκη-, είτε πολιτιστικού προσανατολισμού. Αν εξαιρέσεις τα κοινωνικά δίκτυα της εκκλησίας που υπάρχουν από μια, κατ κάποιο τρόπο, ηθική αναγκαιότητα και τα εθνικοπατριωτικά πυροτεχνήματα της Χρυσής Αυγής με σκοπό να ξεπλύνουν το εγκληματικό τους πρόσωπο, -όπως ο αρχιμαφιόζος ξεπλένει τα παράνομα κέρδη των ναρκωτικών μετέχοντας σε φιλανθρωπικά gala και εκδηλώσεις, άπειρα τα παραδείγματα..-, και να προσελκύσουν ψηφοφόρους, τα περισσότερα κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης καλύπτουν και εκφράζουν τον αριστερό χώρο, χωρίς κατά ανάγκη να εκφράζουν πολιτικούς σχηματισμούς και κόμματα. Διέπονται όμως από κοινωνικού προσανατολισμού ιδεολογίες και αρχές και αριστερίστικες αμεσοδημοκρατικές οργανωτικές δομές, όχι κατ’ ανάγκη σκληροπυρηνικές, απόηχος κάποιου ‘βάρβαρου’ κνίτικου παρελθόντος… Είναι όμως πάντα η συμμετοχή σε τέτοια δίκτυα ικανός και αναγκαίος παράγοντας να οδηγήσει στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, στην ανατροπή του μέχρι τώρα εμπεδωμένου τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς της νεοελληνικής πραγματικότητας;;; Δυστυχώς οι μέχρι τώρα σεβαστές προσπάθειες δεν οδήγησαν σε βάσιμα θετικά αποτελέσματα. Στην ψυχολογία της κοινωνίας μας έχει τόσο εμβαθύνει ο καταναλωτικός παράγοντας ώστε ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως ένα σημαντικό μέσο προφύλαξης απέναντι στις απειλές του ατομικισμού και του ωφελιμισμού. Τα άτομα συχνά δεν αντιλαμβάνονται πως είναι προς όφελός τους να δρουν αλληλέγγυα προς τους άλλους. Σε τέτοιο σημείο που απλές οργανωτικές προσπάθειες πολιτιστικού και ιδιαίτερα εικαστικού περιεχομένου, -πέρα από τα πολιτικοποιημένα σχήματα που ταυτίζουν τα συμφέροντα της όποιας ομάδας με το συμφέρον της ‘παράταξης’-, να αμφισβητούνται και να λοιδορούνται, μέσα στο γενικόλογο σχήμα αιτιών και σκοπιμοτήτων, οικονομικών και μη, ανάγοντας τα πάντα στο καπιταλιστικής ψυχοσύνθεσης, νεοφιλελεύθερο αξίωμα του νόμου των αγορών και της αναγκαιότητας του όποιου ‘κέρδους’. Σαν να μην μπορούσε ν’ αποτελεί αναγκαίο ‘κέρδος’, η ψυχική και σωματική ενασχόληση, το δόσιμο, το μεράκι, η ανόθευτη εργασία που πηγάζει από την καθαρή αγάπη προς την Τέχνη, την όποια μορφή τέχνης, και από τις μορφές έκφρασης και επικοινωνίας που αναβλύζουν απ’ αυτήν διαρκώς στο κοινωνικό περίγυρο καλύπτοντας προσωπικές συναισθηματικές και δημιουργικές ανάγκες και λογικές… Θέτοντας σε τέτοια βάση τα πράγματα χάνεις όλη την χάρη και την γοητεία της προσφοράς, υποβαθμίζοντας την κάθε οργανωτική προσπάθεια, από τα πιο πολυσύνθετα κοινωνικά δίκτυα μέχρι την πιο μικρή τοπική πολιτιστική παρέα, σε μηχανισμό κατοχύρωσης εξουσιών και μικροπολιτικών εγωισμών. Πράγμα, τουλάχιστον στα πολιτιστικά δίκτυα αλληλεγγύης, διότι αυτά ενδιαφέρουν σαν τα, τυπικά, πιο ανεξάρτητα και απελευθερωμένα από πολιτικούς μηχανισμούς και συμφέροντα, ακόμα και στις μικρότερες ομάδες και ομαδούλες, εντελώς ασυμβίβαστο και άκαιρο, αφού η καλλιτεχνική παραγωγή και η ελευθερία έκφρασης που εμπεριέχει, ουδέποτε μπόρεσε να συνεργαστεί και να συγκεραστεί με οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Αντίθετα η δραστηριοποίηση σε μία τέτοια πολιτιστική ομάδα δράσης προϋποθέτει την εθελοντική εργασία και προσφορά, την ολόπλευρη ανάπτυξη και οργάνωση, (ένα έξοχο «σχολείο δημοκρατίας» το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί ‘κνίτικο κατάλοιπο’), του ανθρώπινου δυναμικού και της πλήρους αξιοποίησης των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων του κάθε μέλους χωριστά. Χωρίς να αποβλέπει τελικά σε καμιάς μορφής ‘κέρδος’ και ωφελιμότητα. Φυσικά η υπαγωγή σε μία τέτοια ομάδα εξαρτάται από τον βαθμό της ταύτισης με αυτήν, δηλαδή με τον βαθμό στον οποίο το άτομο αισθάνεται ότι ανήκει σε αυτήν… Τότε μόνο θα έχει σημασία και ουσία η συμμετοχή του. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η δραστηριοποίηση και η ενασχόληση σε ομαδικές εκδηλώσεις, όσο καλοπροαίρετες να ηχούν αυτές, μόνο και μόνο για να αντλήσει κάποιος προσωπικό συμφέρον. Η καλύτερη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η μη συμμετοχή….



ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ

Η ΜΕΤ- ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

«ΤΣΙΠΡ-ΑΝΔΡΕΑΣ»


Το ξέρω ότι είναι παραφιλολογίες που κάνουν κακό στο στόχο της κοινωνικής ανατροπής, θα πούν μερικοί. Το ξέρω ότι είναι βούτυρο αλειμμένο στο ψωμί της αντίδρασης και των μνημονιακών, ιδιαίτερα μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να κρατηθεί με νύχια και με δόντια και επινοεί κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο (η δημοκρατία της προσφιλής μας μπανανίας… μάλλον η κομματοκρατία), για να στοχεύσει τον αντίπαλο που θριαμβεύει στις δημοσκοπήσεις. Το ξέρω ότι η αναγκαιότητα για σωστές αλλαγές στην πολιτική και στην κοινωνία, (και όχι φληναφήματα του στυλ ‘πρωτογενές πλεόνασμα’), επιβάλλει σοβαρότητα ανάλογη των προσδοκιών, μακριά από κουτσουμπολίστικης αισθητικής μικροκομματικές διαφοροποιήσεις. Ξέρω καλά και την πορεία ενός χώρου που δημιουργήθηκε επιβάλλοντας μια διαφορετική οπτική στον χώρο της αριστεράς, αντρώθηκε μέσα από διαφωνίες και συζητήσεις και συγκροτήθηκε από συνιστώσες, κοινές βέβαια στον σκοπό, αλλά διαφορετικής ιδεολογικής και πολιτικής απόχρωσης. Τόσο διαφορετικός χώρος από την λογική των ‘ξεπερασμένων’ αρχηγικών κομμάτων που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το χάλι που ανιχνεύεται σε κάθε μας βήμα. Και βέβαια έχω συναίσθηση ότι αυτός ο χώρος βρίσκεται ‘προ των πυλών’ της εξουσίας, η οποία αν διαφθείρει πάντα και τον καθένα όπως λένε ή είναι θέμα προσώπου που θα την διαχειριστεί (μια κάπως πιο αισιόδοξη άποψη.., που μας κάνει, γι΄ αυτό την κρατάμε!!), δεν το έχουμε διαπιστώσει ακόμα και πάντα επιβάλλεται να δίνουμε μια ευκαιρία, αφού ως γνωστόν τα δεδομένα και τα αξιώματα ισχύουν μέχρι να ανατραπούν. Σε όλα αυτά είμαι γνώστης και κοινωνός και δεν μπορεί κανείς να μου προσάψει μεροληπτικότητα. Και φυσικά είναι λάθος να καταργείς με σοφιστείες και αποφθέγματα την μοναδική πλέον ελπίδα που υπάρχει στην κοινωνία μας, μετά από τόσα χρόνια εθνικής κατάθλιψης, για ρήξεις και ανατροπές. Αλλά αισθάνομαι ότι θα κάνω κακό στον εαυτό μου και στις αρχές μου αν δεν το παραδεχτώ και συνεχίσω να εθελοτυφλώ, αναμασώντας τις γνωστές δικαιολογίες. Περιστρέφεται καιρό τώρα στο στόμα μου σαν κακόφορμη ροχάλα φυματικού που πρέπει να αποβληθεί με φτύσιμο στο πτυελοδοχείο για να μην επιβαρύνει περισσότερο με την κατάποση την υγεία και το στομάχι του ασθενούς. Και πρέπει να το ξεστομίσω και εγώ, (και να το παραδεχτώ…) άσχετα αν είναι το μπαλάκι που παίζει στα χείλη του καθενός τελευταία … : ΝΑΙ !!! ο ΣΥΡΙΖΑ στις λειτουργίες και στις δράσεις του ολοένα και θυμίζει το ΠΑΣΟΚ. Ιδιαίτερα των αμνημόνευτων πρώτων χρόνων της Αλλαγής. Και υιοθετεί τις εγωπαθείς, αυταρχικές αλλά και λαοπρόβλητες πρακτικές του Ανδρέα. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος τελευταία. Για αυτό που δεν είμαι σίγουρος είναι ότι δεν έχω κατασταλάξει ακόμα αν αυτό οφείλεται στην ίδια την δομή του κόμματος που αλλάζει οπτική γωνία, με την προοπτική να κυβερνήσει ή φταίνε οι χιλιάδες ψηφοφόροι που κάποτε ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και τώρα μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να επιβάλουν από κάτω τις απόψεις τους και τις παρωχημένες θέσεις τους??? (ελπίζω να απογοητευτούν όλοι αυτοί για αυτά που προσδοκάνε, γιατί διαφορετικά θα απογοητευτούμε όλοι εμείς… και στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ του 25% δεν θα υπάρχει κανένας ψηφοφόρος πλέον, από το παλαιόθεν 3% που του έδινε υπόσταση και ζωή όλα αυτά τα χρόνια…. Τι ειρωνεία!!!). Φυσικά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι επαναλαμβάνεται, αλλά πάντα με διαφορετικό τρόπο. Και προχωράει προς τα εμπρός. Είναι και ο νόμος της ζωής άλλωστε (η έλικα του DNA). Και η ζωή δίνει πάντα ευκαιρίες. Ποιος ξέρει… Τα λάθη του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής μπορεί να μην επαναληφτούν. Επιβάλλεται να είμαστε αισιόδοξοι. Και ο Ανδρέας όταν ξεκινούσε είχε συμβαδίσει με τις καλύτερες προθέσεις. Απλά ξέμεινε σ’ αυτές…(το ότι αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις μου έδωσαν οι αυτοδιοικητικές εξελίξεις στον Δήμα Καλαμαριάς ελάχιστη σημασία έχει. Απλά ήταν ένα δυνατό παράδειγμα που επαληθεύει και καθιερώνει τον κανόνα…).



ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ

ΜΙΖΕΡΙΑ GO HOME...

«..ΓΚΡΙΝΙΑ…ΓΚΡΙΝΙΑ…ΓΚΡΙΝΙΑ…»:

Α.. όλα κιόλα. Δεν την μπορώ την μιζέρια!!!. Που ακολουθεί σαν απαραίτητο και μοναδικό συμπλήρωμα την φτώχια και την οικονομική εξαθλίωση. Και συνυπάρχει σε κάθε ρανίδα της θλιβερής και σύντομης ζωής μας, -που επειδή και διότι είναι σύντομη θα πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτή, όσο πιο γρήγορα μπορέσει-, τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Ανέκαθεν ήμουν μελαγχολικός και ολίγον γκρινιάρης. Ακόμα και την εποχή των παχιών αγελάδων, που όλοι εθελοτυφλούσαν και νόμιζαν ότι ζούσαν στην ωραιότερη και πιο θαυμαστή χώρα του κόσμου, -έτσι τους είχαν προγραμματίσει. Ήμουν γκρινιάρης διότι στον ‘επεξεργαστή’ του δικό μου μυαλού, που αναπτυσσόταν δίχως ‘τοίχος προστασίας’ είχε εισέλθει και εγκατασταθεί, καταστροφικό malware, o επιλεγόμενος ‘υιός της αμφιβολίας’, για όλα και για όλους που μας σερβίριζε το τότε ακμαίο σύστημα (βλ. Ολυμπιακοί αγώνες, χρηματιστήριο κ.α.). Ήμουν γκρινιάρης από πεποίθηση, από ιδεολογία, ίσως από αναγκαιότητα της προσωπικότητάς μου…, μπορεί και από μια γενικευμένη μοδάτη στάση στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, που επέβαλλε κριτική, αμφισβήτηση και θεμελίωνε επαναστατικές αντιδράσεις, απέναντι σε κάθε τι που προσπαθούσε να εγκαθιδρύσει και να παγιώσει η άρχουσα τάξη. Ήταν ένα κάποιο στυλ… Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν προσωπικό, -πολλοί φίλοι μου, ιδιαίτερα κολλητοί μου με χαρακτήριζαν γκρινιάρη-, ή αν ταυτίζονταν με μια ολόκληρη γενιά, αλλά ήταν ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης. Ίσως το στυλ ενός ιδιαίτερου μοναδικού και προοδευτικού τρόπου σκέψης… Αλλά αυτό το τελευταίο, αυτή η τελευταία ψύχωση μελαγχολίας και κατάθλιψης, που έχουμε πάθει όλοι συλλήβδην σαν έθνος, την μνημονιακή εποχή είναι το κάτι άλλο. Ούτε συνδέεται με την αδηφάγα εκδήλωση ψυχοβόρων ιδιοσυγκρασιών αλλά ούτε και με την προσπάθεια ψηλάφησης και αναζήτησης της γνώσης και της αλήθειας μέσω της αμφιβολίας, -πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο και ενδιαφέρον. Αποτελεί ένα μοναδικό και εποχιακό φαινόμενο. Που τείνει να μετεξελιχθεί σε μόνιμο… Ένα καρκίνωμα που αναπτύσσεται ραγδαία στον κοινωνικό ιστό, χωρίς επιστροφή. Μία απελπισία που συμπαρασέρνει στον μακάβριο χορό της, κάθε ικμάδα ελπίδας και θετικής ενέργειας. Ελπίδας για να φτιάξουν κάποτε τα πράγματα στο μέλλον και θετικής ενέργειας για να μπορέσει να γίνει αυτό πραγματικότητα.  Mιζέρια, μιζέρια, μιζέρια…. Που πρέπει να καταπολεμηθεί σύσσωμη. Και όχι με ψυχαγωγικά τερτίπια. Η διασκέδαση και το ξεφάντωμα, το άγριο γέλιο, το χάχανο, (..απόκριες έχουμε) και το αφελέστατο χιούμορ, το ποτό και το ξόδεμα δεν έχουν θέση στην πολεμική μας φαρέτρα εναντίον του τέρατος. Το τέρας της μιζέριας δεν σκοτώνεται μ’ αυτά. (Πώς να μην σταματάς να μιζεριάζεις όταν σκέφτεσαι ότι οι Ελληνες σε λίγο καρό θα πάνε και θα ψηφίσουν πάνω κάτω, -εκτός ορισμένων εξαιρέσεων-, τα ίδια πρόσωπα που με τον ένα η τον άλλο τρόπο, τους έφτασαν ως εδώ… πώς να μην γκρινιάζεις όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ο φασισμός και ο ρατσισμός έχουν εδραιωθεί γύρω μας και έχουν κατακτήσει ήδη την ελληνική βουλή…). Χρειάζεται κάτι άλλο από ένα ανάλαφρο διάλειμμα. Μια στόχευση με κάποιο μήνυμα. Μια ένεση υπερβολικής αισιοδοξίας, ( το think positive των Αμερικανών), εμπλουτισμένη με ιδεολογικές παραμέτρους και στόχους. Έστω και αν αυτός ο στόχος είναι άσχετος και χαμερπής για τους πολλούς. Όπως η δημιουργία μιας καλής φωτογραφίας ή ενός ευανάγνωστου κειμένου. Για να χαμογελάσει πάλι αληθινά και ειλικρινά το χειλάκι μας. Το χειλάκι που έχει βαρεθεί να βρίζει πολιτικούς, δημοσιογράφους, εφοριακούς και κάθε συνομοταξία που κάνει την ζωή μας πιο δύσκολη, σχεδόν αφόρητη. Το χειλάκι ενός πολίτη του μνημονίου…

                                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΤΣΟΣ