IRVING PENN MEMORIAL

Μας άφησε, ‘πλήρης ημερών’ και σε ηλικία 92 ετών ο διάσημος Αμερικανός φωτογράφος IRVING PENN. (Τελικά όλο και περισσότεροι φωτογράφοι ‘χτυπούν’ τα 90. Όπως οι δικοί μας, Νικολέρης, Λέτσιος κ.α. αλλά και ο BRESSON κ.λπ έζησαν αρκετά, πολύ περισσότερο απ΄ ότι η ανθυγιεινή καθημερινή επαφή με τον σκοτεινό θάλαμο θα μπορούσε να προδιαγράψει…Ίσως το ‘μεράκι’ της καλλιτεχνίας τους επιμηκύνει την ζωη…).
Για το σημαντικό έργο του Πέν, -ο οποίος ήταν και αδερφός του σκηνοθέτη ΑΡΘΟΥΡ ΠΕΝ-, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον άψογο συνδυασμό της κομψότητας με τον μινιμαλισμό και ο ίδιος αποκαλέστηκε από τους Λος Άντζελες Τάιμς σαν «μεγάλος δάσκαλος της αμερικανικής μόδας» ενδιαφέροντα είναι τα παρακάτω links :
Irving Penn: Platinum Prints at the National Gallery of Art
Official site
Gallery of 123 photos by Irving Penn
Art News Online article on a Penn photo
Irving Penn gallery
Irving Penn at Luminous Lint
Irving Penn in Paris in the 50'(French)
A selection of photographs

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ΧΡΕΟΚΟΠΟΥΝ......

Τα πνευματικά δικαιώματα για το έργο της πασίγνωστης Αμερικανίδας φωτογράφου Eni Leibovitz καθώς και τρία ακίνητά της στη Νέα Υόρκη, είχαν δηλωθεί ως εγγύηση για δάνειο 24 εκατ. δολαρίων που της χορήγησε η Art Capital Group, μια νεοϋορκέζικη εταιρεία που ειδικεύεται στα δάνεια με ενέχυρα έργα τέχνης.
Η προθεσμία εξέπνεε την Τρίτη, και η φωτογράφος κινδυνεύει να χάσει τα πνευματικά δικαιώματα για όλα της τα μέχρι τώρα πορτραίτα. Και μιλάμε για τα καλύτερα εξώφυλλα των περιοδικών «Rolling Stone» και «Vanity Fair»… (ποιός δεν θυμάται τις ερωτικές πόζες του Λέννον με την Γιόκο Όνο, τους μορφασμούς του Μίκ Τζάγκερ στις συναυλίες κ.α.) .
Τελικά η εταιρία απέσυρε τελικά προσωρινά τη μήνυσή της, δίνοντας χρόνο στην 59χρονη φωτογράφο που έχει φωτογραφήσει τα μεγαλύτερα αμερικανικά ονόματα των τελευταίων σαράντα χρόνων να ..μαζέψει λεφτα…..----

ΠΑΡΑΚΜΗ...

"..... Η χώρα συνταράσσεται με τρόπο πρωτόγνωρο, η εξουσία σε σύγχυση, οι αρχές διαλυμένες, οι αξίες σε προχωρημένη φάση ανατροπής, η απώλεια της αίσθησης του δημοσίου σεβασμού εξαπλώνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, ούτε ο θεός, πιθανότατα, δεν ξέρει που μας οδηγεί......"

(ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ ......."ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ" )

Φράσεις με πληθώρα συνειρμών απο το τελευταίο μυθιστόρημα του μεγάλου Πορτογάλου.....

PALERMO΄S SHOOTING (του Wim Wenders)

-μια συζήτηση ανάμεσα στον Θάνατο(Dennis Hopper) και τον Φωτογράφο (Campino)-

-Οι άνθρωποι νομίζεται πως ότι αντιλαμβάνεστε είναι μοναδικό.
Ειδικά εσείς οι φωτογράφοι.
Έχετε πολλή αυτοπεποίθηση.
Μη με παρεξηγείς. Δεν είμαι εναντίον της φωτογραφίας.
Αντίθετα μου αρέσει πολύ αυτή η εφεύρεση.
Δείχνει καλύτερα από κάθε άλλο τις προσπάθειες του μόχθου μου.
-Τι εννοείς;
-“Θάνατος Εργαζόμενος”.
Έτσι έπρεπε να ονομάζονται οι πιο πολλοί φωτογράφοι.
Αιχμαλωτισμένη ζωή…
Μου αρέσει η ιδέα του αρνητικού.
Η αντίστροφη πλευρά της ζωής.
Η αντίστροφη πλευρά του φωτός.
- Οι πιο πολλές κάμερες δεν το κάνουν πια. Έχουμε προχωρήσει στο ψηφιακό σύστημα.
- Το επιχείρημά μου:
Με το ψηφιακό, περιττό να εμπιστεύεσαι αυτό που υπάρχει.
Είναι ανοιχτή πρόσκληση για παραποίηση.
Όλα γίνονται τυχαία, μπερδεμένα, θολά.
Χάνεις… την “ουσία”.
Κι εσύ… την έχεις χάσει.
Πολλές φορές Φιν.
Φοβάσαι τον υπαρκτό κόσμο.
Το αληθινό φως.
Το αληθινό σκοτάδι.
Το εποπτεύεις.
Θες να το στολίσεις.
Ή το χειρότερο. Προσπαθείς να το αναπλάσεις.
Αυτός είναι ο φόβος του θανάτου!
Ο φόβος της ζωής…είναι ο φόβος του θανάτου!
- Και τι ξέρεις εσύ για τη ζωή;
- Δεν έχεις καταλάβει την αληθινή μου φύση.
Αγαπώ τη ζωή. Την αγαπώ πολύ. Οι θνητοί δεν θα εκτιμούσατε
τη ζωή αν δεν υπήρχα εγώ.
Κι έχω βαρεθεί.
Έχω βαρεθεί που παίζω το ρόλο του κακού.

(Από το blog του Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ... )

ΦΙΜΩΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

"…Στο κελί της φυλακής κατέληξε ο Έλληνας Περικλής Αντωνίου επειδή, κατά την πασχαλινή του επίσκεψη στην Αγγλία, φωτογράφησε στο μετρό του Λονδίνου ένα κοριτσάκι. Ο επί 25 χρόνια εραστής της καλλιτεχνικής φωτογραφίας οδηγήθηκε στο κελί, χωρίς παπούτσια και με καμία επικοινωνία με τους δικούς του ενώ ορίστηκε δικάσιμος για την υπόθεση του….” εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 5-5-2009


Χωρίς σχόλια…Η ηλιθιότητα και η ανεγκεφαλιά του σύγχρονου Αγγλικού κράτους στην ύστερη νέο-φιλελεύθερη μετά – Μπλέρ(=Μπούς) εποχή…. (Και μιλάμε για έναν διακεκριμένο και βραβευμένο φωτογράφο…). Σε λίγο θα μπορούμε να φωτογραφίζουμε μόνο μετά από …γραπτή αίτηση και με πρωτόκολλο… Για να προστατέψουμε, ταχα, την ελευθερία του άλλου. Οσον αφορά την ελευθερία έκφρασης και δημιουργίας… Αυτή πήγε περίπατο… Χάθηκε, ισοπεδώθηκε μέσα στο κλίμα φόβου άγχους και καχυποψίας που γέννησε η αντιτρομοκρατική υστερία των Αγγλοσαξονικών χωρών, μετά τις 3-11... Πως μπορεί όμως να παραχθεί πολιτισμός χωρίς ελευθερία δημιουργίας και έκφρασης.. Μόνο από τα υπέρογκα κονδύλια που διατίθενται για την κάθε Modern Tate Gallery. Μόνο και μόνο για να συρρέουν τουρίστες. Αυτό είναι καταναλωτισμός, αγαπητοί φιλότεχνοι Εγγλέζοι, και όχι πολιτισμός… Αυτή την πολιτιστική Ευρώπη θέλουμε να φέρουμε και στην χώρα μας.. Να μας λείπει…

ΕΑΡΙΝΟΣ ΡΙΤΣΟΣ

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-πού μήτε εγώ δεν ξέρω τί σημαίνουν.
Αύτό πού δεν ξέρω ακόμη με κρατάει. Κι εσύ χεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.Δεν ξέρω σου λέω.
Δύο παράλληλα φώτα απ' το ιδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού που πέφτει τον χειμώνα, απο το ξεχειλισμένο λούκι.
Ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει από ενα τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο αργά-αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο σαν τον λυγμό ενος πουλιού.
Δεν ξέρωτί σημαίνει αυτος ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τα άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν τ' αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας. Κοιτούσαπως κοιμότανε,
το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι- Δεν ήταν μόνο ο ερωτας.
Αυτη η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν
εκείνο το ανεξήγητο
πουζήτησα, άσκοπα και πάλι,
να στο εξηγήσω.---

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - 'ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ'

ΠΕΡΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ (...σε 25 οπτικά μαθήματα...)

1. ΚΩΝ/ΠΟΛΗ

2. ΛΕΣΒΟΣ - ΜΟΛΥΒΟΣ

3. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

4. ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

5. ΛΙΜΕΝΑΡΙΑ ΘΑΣΟΥ (ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ)

6. ΠΡΑΓΑ

7. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

8. ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

9. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

10. ΓΡΙΒΑ - ΠΑΪΚΟ

11. ΚΑΣΤΟΡΙΑ

12. ΣΥΒΟΤΑ

13. ΠΡΕΒΕΖΑ

14. ΜΕΤΣΟΒΟ

15. ΕΛΑΤΗ

16. ΣΠΗΛΑΙΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

17. ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ

18. ΠΑΤΡΑ

19. ΜΙΚΡΟ ΠΑΠΙΓΚΟ

20. ΠΑΡΓΑ

21. ΛΙΒΑΔΙ ΟΛΥΜΠΟΥ

22. ΚΕΡΚΥΡΑ

23. ΠΑΡΙΣΙ (ΜΕΤΡΟ)

24. ΛΙΣΣΑΒΟΝΑ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ)

25. ΚΡΗΤΗ

Ο ΑΠΡΙΛΗΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ ! ! !.

ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ

‘ Ανοιξη; Λάθος κάνεις
Δε γράφει τίποτα τέτοιο εδώ η διαταγή.
Κάτω από την γλώσσα των επιθυμιών
για να μην πούν τα ονόματα’ να τα καταπιούν
αν τις βασανίσει η σύλληψή τους.
…..
Άνοιξη όχι. Απόδραση ξαφνιάσματος
Από αφύλακτη θύρα δευτερολέπτου
Όπως αποδρά η αστραπή
μέσα από ράγισμα κόκκινο θνησιγενές
του μαύρου θόλου….’
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ( ‘ΗΧΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ’

ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ ΑΠΟ ΠΡΑΓΑ

«.. Την χάραξι φρόντισε τεχνικά να γίνει.
Έκφρασις σοβαρή και μεγαλοπρεπής.
Το διάδημα καλύτερα μάλλον στενό,
Εκείνα τα φαρδιά των Πάρθων δεν με αρέσουν.
Η επιγραφή, ως σύνηθες , ελληνικά,
οχ’ υπερβολική, όχι πομπώδης –
μην τα παρεξηγήσει ο ανθύπατος
που όλο σκαλίζει και μηνά στη Ρώμη-
αλλ’ όμως βέβαια τιμητική.
Κάτι πολύ εκλεκτό από το άλλο μέρος
Κανένας δισκοβόλος έφηβος ωραίαος.
Προ πάντων σε συστήνω να κοιτάξεις
(Σιθάσπη, προς θεού, να μην λημονηθεί)
Μετά το Βασιλευ και το Σωτήρ,
να χαραχθεί με γράμματα κομψά, Φιλέλλην.
Και τώρα μη με αρχίζεις με ευφυολογίες,
τα ‘Πού οι Ελληνες’ και ΄Πού τα Ελληνικά’
πίσω από το Ζάγρο εδώ, από τα Φράατα πέρα’.
Τόσοι και τόσοι βαρβαρότεροί μας άλλοι
αφού το γράφουν, θα το γράψουμε κ’ εμείς…»
(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ : ‘ΦΙΛΕΛΛΗΝ’ (1912))

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

"............Τώρα γερτός και εγω, ξανά, μες τα μουγγά τα δειλινά,
θ' αναπολώ γλυκά - ποιός ξέρει,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι....."

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ (ΠΟΘΟΣ)

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

"..Θέλω να κουβεντιάσω σ'ένα καφενείο
που να' χει πόρτα ανοικτή
και να μην έχει θάλασσα...
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή...
να μπάινει ο ήλιος στο κονιάκ
και η σκονη μαζυ με τα τσιγάρα στα πνεμόνια μας..."

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ ( Από την συλλογη "ΙΔΙΩΝΥΜΟ")

ΜΟΝΑΞΙΑ

" ...Κάθε φορά που βρέχει μοναξια
φουσκώνουν της ποίησης ρυάκια.."
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Φυλαχτείτε απ' την πλημμύρα που έρχεται.......

ΚΕΦΑΛΙ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΣΕ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Είσαι καλός εσύ~ βλέπεις το παρελθόν κι ευχαριστιέσαι.
Κάθε μέρα το ίδιο παρελθόν: ένα κεφάλι μοναχό.
Ό, τι απέμεινε απ' το κορμί.
Σίγουρο παρελθόν.
Όμως εγώ μεγάλωσα, έχω πεθάνει πια
Κι ακόμα δεν απέκτησα κορμί.
Αυτό ποτέ σου δεν το είδες.
Είχα για λίγο μοναχά τις νύχτες που κοιμόσουν
Μα μου το σπάραξαν
Γυναίκες, άντρες και παιδιά
Ολόκληρες πατρίδες αυταπάτες
Θηρία πέρασαν
Τις νύχτες που εσύ κοιμόσουν
Μεσ' το δικό μου παρελθόν

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ
Από το blog του ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ ‘ΠΟΙΗΤΙΚΑ’

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

" ΝΕΡΟ - ΡΕΥΜΑΤΑ"

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ανακαινίστηκε, απόκτησε πιο μικρούς και πιο λειτουργικούς εκθεσιακούς χώρους και μας περιμένει, μεχρι τις 25 Μαρτίου στην μεγάλη διπλή ομαδική έκθεση με θέμα το νερό με τον τίτλο «ΝΕΡΟ – ΡΕΥΜΑΤΑ» . Το ένα μέρος αφορά τα φετινά βραβεία και τις συμμετοχές στον διεθνή διαγωνισμό PRIX PICTET που είχε θέμα το νερό, ενώ στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται έργα δημιουργών από την Ελλάδα και το εξωτερικό που επικεντρώνονται στο υδάτινο στοιχείο.
Αν και η διαφήμιση είναι κάτι που δεν συνάγει με τους σκοπούς και την ιδεολογία αυτού του blog είναι μια έκθεση που συνιστάται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της φωτογραφίας αυτής της πόλης, μίας πόλης που παρόλη την ύπαρξη του μοναδικού ελληνικού μουσείου φωτογραφίας, συνεχίζει να τρέφεται με τα εκθεσιακά ψίχουλα που αφήνουν τα ‘λουκούλεια’ εικαστικά φωτογραφικά γεύματα της Αθήνας…. (Αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη φωτογραφική ιστορία….).--

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Φτάσαμε αισίως τελικά και στο ιδιαίτερο εκείνο έτος που μερικές δεκαετίες πριν τραγούδαγε ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ σε εκείνο το αλησμόνητο ποπ τραγουδάκι. Μπήκε με χιόνια, εξεγέρσεις και …ανασχηματισμούς το 2009 και κανένας δεν ρώτησε τον κ. Τουρνά αν είναι όντως ‘…εξήντα χρονών…΄ και αν ελπίζει ότι η γυναίκα του θα ‘…φαίνεται νέα…’. Δεν μπορώ να πώ ότι είμαι αισιόδοξος… Και τα γεγονότα με επαληθεύουν καθημερινά. (Εκείνο το ηλίθιο Αμερικάνικο ευφυολόγημα ‘think positive’ εδώ μου κάθεται…). Απλά κάθομαι και αναλογίζομαι πόσοι από όλους εμάς που κάποτε πιτσιρικάδες σιγανομουρμουρίζαμε εκείνο το τραγουδάκι, κατάφεραν τελικά να σύρουν την ζωή τους ως εδώ… Μερικοί έμειναν στον δρόμο…κάποιο τροχαίο , κάποια αρρώστια και το νήμα κόβεται… Είμαστε από τους τυχερούς λοιπόν????? Και πόσες άλλες μελλοντικές ημερομηνίες θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε…Θα αντέξω άραγε να φτάσω μέχρι την χρονιά της αγαπημένης μου κινέζικης ταινίας με τον τίτλο «2046» ή ….θα είμαι στέρεος στα πόδια μου με την λήξη του πρωτοκόλλου για την κλιματική αλλαγή το 2025 ή … θα δω τον πρώτο α΄νθρωπο στον Αρη το 2033 ή…???? Θα ήταν άραγε σωστό να το ξέραμε εκ των προτέρων …ή όχι… Πάντως δεν έχει αλλαξει και πολύ ο κόσμος μας από την δεκαετία τοπυ 70 που γράφτηκε το τραγούδι. Τα ίδια λαμόγια, οι ίδιες αδικίες , ο ίδιος πόνος…. ο ίδιος γνωστός σκατόκοσμος. Μάταια ο Τουρνάς με την φορτισμένη φαντασία της εποχής προσπαθούσε να ανιχνεύσει έναν διαφορετικό μελλοντικό κόσμο. Το μόνο που αλλαζει είναι οι εικόνες της φύσης καθώς ντύνεται στα άσπρα και οι ομορφιές της ορεινής Ελλάδας που είναι ατελείωτες, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ λοιπόν, έστω και καθυστερημένα λογω εκδρομών και διακοπών σε μέρη που η blogόσφαιρα φαντάζει μακρινή και δεν πρέπει να κουβαλάς το παραμικρό laptop, καλή χρονιά σε όλους μας ακόμα και στους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας…..

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

‘ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ … ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝ’

Έχει αναλωθεί πολύ φαιά ουσία και λόγος, από σκεπτόμενους και ανεγκέφαλους, από δημόσια πρόσωπα και καθημερινούς τύπους, από ιθύνοντες και μη, με συζητήσεις επί συζητήσεων για όλα αυτά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, (αν φυσικά έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους γιατί ακόμα η ένταση τους συνεχίζεται….). Και όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα, παρόλο που για πρώτη φορά στα χρονικά επιτυγχάνεται κάποια σύγκλιση απόψεων για το αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας που βρήκε αφορμή την δολοφονία του νεαρού να ξεσπάσει. Ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε άλλαξε την πολιτική της (τουλάχιστον μέχρι τώρα), ούτε ‘μυστικοί πράκτορες’ από ‘ξένα σκοτεινά κέντρα’ επιβουλεύτηκαν την χώρα μας (εδώ οι απόψεις της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. και της εφημερίδας ‘ΑΥΡΙΑΝΗ’ συμπορεύονται, ίσως επειδή τα μυαλά και των δύο εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος, το …μηδενικό…, όπως έλεγε ο αείμνηστος Ραφαηλίδης), ούτε κάν κανένα νομοσχέδιο για αναδιοργάνωση της αστυνομίας δεν βρέθηκε στον ορίζοντα, ούτε τελικά η επανάσταση πραγματοποιήθηκε, (παρόλο που μας έγνεψε για λιγάκι από μακριά….). Τι έγινε λοιπόν…. Γιατί τέτοια ένταση από μια τόσο μικρή χώρα? Υπήρχε πραγματικά τέτοια ένταση ή μας την δημιούργησαν τεχνητά λόγω σκοπιμοτήτων? Και αν υπήρχε γιατί δεν ιδρώνει, μέχρι τώρα, το αυτί κανενός για να έχει κάποιο αποτέλεσμα αυτή η κατάσταση???… ή μήπως έχει… Μάλλον το αποτέλεσμα υπάρχει αλλά δεν είμαστε ακόμα σε θέση να το βιώσουμε. Απλά το ψυχανεμιζόμαστε… Σαν την οσμή από τα δακρυγόνα που πλανιέται ακόμα στην ατμόσφαιρα. Η νέα γενιά έρχεται ακάθεκτη. Παιδιά που δεν μεγάλωσαν σε αλάνες αλλά σε διαμερίσματα, που έχουν συσσωρεμένη ενέργεια και θέλουν να κάνουν θόρυβο, που δεν βίωσαν στερήσεις για να έχουν κόμπλεξ, που μπούχτισαν από τον κοινοβουλευτισμό για να είναι κομματικοποιημένοι, που είναι πληροφορημένοι για όλα λόγω ίντερνετ και σαφώς πιο ώριμοι και πιο σοφοί από εμάς τους σαραντάρηδες, που αντιμετωπίζουν το ‘παιχνίδι’ με τους μπάτσους και το σπάσιμο των βιτρίνων σαν πλατφόρμα video game, χωρίς ιδεολογικά (βλ. κομματικά) κίνητρα (βλ. συμφέροντα). Πώς να περιορίσεις αυτά τα παιδιά στον εκφυλισμένο τηλεοπτικό χρόνο. Θα έρθει η ώρα που θα πάρουν παραμάζωμα, Πρετεντέρηδες, Τριανταφυλλόπουλους και όλο το κακό συναπάντημα…. Αυτή η αλλαγή έρχεται. .. Για να έχει αποτέλεσμα όμως επιβάλλεται να ασχοληθούν οι όποιοι ιθύνοντες (είτε ΝΔ είτε ΠΑΣΟΚ) ουσιαστικά μαζύ τους και όχι …‘παρεμπιπτόντως’. Η αναδιάρθρωση της Παιδείας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα σε σχέση με όλα, πολύ περισσότερο με την αναδιάρθρωση της Οικονομίας. Και μιλάω για την ατομική-προσωπική, παιδεία-οικονομία και όχι για την συλλογική που ως συνήθως είναι σε χέρια α-νοήτων. Όσο είναι ακόμα καιρός.. Γιατί η λεζάντα με το game over δεν φάνηκε ακόμα στην οθόνη του μυαλού μας..—

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Και για όποιον ρωτήσει γιατί στην Ελλάδα και όχι κάπου αλλού ας αναρωτηθεί σε ποιο μέρος της Ευρώπης και του Κόσμου ο καφές έχει 5 ευρώ σε συνοικιακή καφετερία, οι φροντιστηριακές ώρες είναι περισσότερες από τις σχολικές και το κράτος προσφέρει τέτοια ελάχιστα ψίχουλα φροντίδας στον πολίτη (βλ. ΙΚΑ κλπ).--

ΑΔΕΡΦΕ ...ΜΟΛΟΤΩΦ

«Μη ρίχνετε άλλα δακρυγόνα… κλαίμε και μόνοι μας…»

1) “Βόμβα μολότωφ, συμφωνα με την wikipedia, ονομάζεται εμπρηστικός μηχανισμός ο οποίος αποτελείται από γυάλινη φιάλη γεμάτη με εύφλεκτο υγρό το στόμιο της οποίας κλείνεται με ύφασμα. Πριν τη χρήση του, το ύφασμα αναφλέγεται για να χρησιμοποιηθεί ως φυτίλι. Με την πτώση της φιάλης, αυτή σπάει, το εύφλεκτο υγρό απλώνεται σε μεγάλη επιφάνεια και το ύφασμα μεταδίδει τη φωτιά. Το κοκτέιλ μολότωφ λόγω της απλής του κατασκευής χρησιμοποιείται σε μάχες πόλεων.”
Πήρε το όνομά του από τον σοβιετικό πολιτικό της εποχής του Στάλιν Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ (αραγε το θυμάται αυτό η κ. Παπαρήγα όταν ξεσπαθώνει εναντίον των εξεγερμένων νέων, των κουκουλοφόρων και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α......), που την επινόησε για να βοηθήσει τα άτακτα τμήματα του δημοκρατικού στρατού στην αντιπαράθεση τους με τα τις φάλαγγες του Φράγκο στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ένα όπλο, γνήσιο τέκνο του σοσιαλισμού και της επανάστασης, τόσο εκδηλωτικό και πηγαίο, γιατί λοιπόν να απορρίπτεται και να εξοστρακίζεται από ένα αριστερο και επαναστατικό κόμμα, όπως θέλει να πιστεύει ότι είναι το Κ.Κ.Ε.??? Το πνεύμα του Βιατσεσλαβ Μιχαήλοβιτς περιφέρεται σε κάθε δρόμο και κάθε σοκκάκι που η οργή και η αγανάκτηση μιας ξεχασμένης (βλ. ξεγραμμένης) γενιάς ξεδιπλώνει την δική της κατάθεση ζωής σε μια κοινωνία αποκλεισμού και καταστολής, σε μια κοινωνία αποβλάκωσης και ερημοποίησης των ιδεών, ανορθολογισμού και μικροκομματικών συμφερόντων, περιφέρεται και θα καταμαρτυρήσει στον μεγάλο ‘πατερούλη’ όλες τις λεκτικές αταξίες της κ. Παπαρήγα. Και τότε ο παππούς Ιωσήφ από τα ουράνια θα εξαπολύσει τους κεραυνούς του, (άλλο είδος μολότωφ) και θα πετύχει τους άχαρους, ρομποτοποιημένους συνοδοιπόρους στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, διαποτίζοντας κάθε ικμάδα της ύπαρξής τους με ‘πνοή ζώσα’ και συναίσθημα, μετατρέποντας τις άψυχες και στείρες ιδέες τους, σαν άλλος δόκτωρ Φρακενστάιν, σε ζωηρό επαναστατικό ‘τέρας’ που θα φλέγεται (όχι από μολότωφ αλλα) από ζωή και ελευθερία και θα καταπιεί αυτή τη σάπια κοινωνία που ζούμε….Μέχρι τότε ας μείνουν στην άκρη τα πολιτικά παιχνίδια και ας αφουγκραστούμε όλον αυτόν τον εξεγερμένο συμφερτό που (έστω και υπό κάποιους όρους καθοδηγούμενο), μέσα από τις κουκούλες και τις μολότωφ, έχει κάτι να μας πεί και κάπου να μας αγγίξει….. 2) Είναι τελικά παράξενο, τραγικά παράξενο, πως φέρνει η συγκυρία μερικές φορές τα πράγματα και πως μια εν ψυχρώ δολοφονία αστυνομικού, που δεν ήταν και η μοναδική στα χρονικά της αστυνομικής καταστολής, (καμιά πενηνταριά φόνους μετράνε στα τελευταία είκοσι χρόνια…), θα πυροδοτούσε μια τέτοια αντίδραση που θα έφτανε μέχρι τη γενική διάλυση και το ακαταλόγιστο χάος ενός ολόκληρου κράτους…. (ή μήπως αυτό το νεοελληνικό μόρφωμα που ζούμε δεν υφίστατο ποτέ σαν ‘κράτος’ παρά μόνο σαν μια αχυρένια ‘παράγκα’, της διαπλοκής και της υποκρισίας, που έφτανε η πνοή ενός αγανακτισμένου δεκαπεντάχρονου για να σωριαστεί κατάχαμα…). Αξίζει την διάσταση της μια τέτοια γενικευμένη οργή ή προβάλλεται η διογκωμένη υπερβολική της ματιά μέσα από τα Μ.Μ.Ε. που η συνάφεια και υποστήριξη τους στο όλο θέμα δεν δικαιολογείται, αναλογίζοντας ότι παραμένουν διαμορφωτές συνειδήσεων και φερέφωνα των εκάστοτε συμφερόντων της εξουσίας. Είναι απορίας άξιο πως μεταβλήθηκαν από τηλεδικαστές αν όχι σε συμπαραστάτες ιδεολογικά των γνωστών- αγνώστων κουκουλοφόρων, τουλάχιστον και για πρώτη φορά σε αντικειμενικούς κριτές. Ανακάλυψαν μήπως την αληθινή δημοσιογραφία (τρέμε Κούλογλου…) ή αναλώθηκαν μόνο στο συγκεκριμένο περιστατικό για κάποια άγνωστη αιτία (τόσο δάκρυ για τον Αλέξη …δεν θα το ευχόταν ο ίδιος ούτε στα πιο απύθμενα βάθη της ανθρώπινής του ματαιοδοξίας, όταν ζούσε) παραμερίζοντας το όλο ιδεολογικό-οικονομικό-κοινωνικό πλέγμα που το περιβάλλει. Μήπως κάποιοι από τα στυγερά συμφέροντα του ανορθολογισμού που βρίσκεται πέρα και πάνω από τις εξουσίες της πολιτικής και των καναλιών έχουν ενοχληθεί απερίγραπτα από τα δεδομένα του σκανδάλου Βατοπεδίου και τρίζει το οικοδόμημα της λογικής τους, ώστε θέλησαν να στρέψουν την κοινή γνώμη κάπου άλλού αλλά τελικά η κατάσταση τους ξέφυγε, έχασαν, κοινώς, την μπάλα και έγινε αυτό που έγινε… ‘Η μήπως ωρίμασαν οι συνθήκες για επανάσταση, για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα, (που ιστορικά αυτό συμβαίνει πάντα μετά από οικονομική εξαθλίωση, πράγμα που υφίσταται στις μέρες μας…). Άνοιξαν οι ασκοί για για έναν καινούργιο Μάη και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι… Τότε που έιναι οι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες, γιατί δεν αφήνουν τον ζεστό τους καναπέ, που είναι οι διανοούμενοι, οι ‘πνευματικοί ταγοί’ σαν τον Σαρτρ στο φλεγόμενο Παρίσι ή μήπως στην Ελλάδα εκλείπει δυστυχώς το είδος…. Αμέτρητες απορίες θολώνουν το κουρασμένο μου μυαλό. Που θα φωτιστεί μονάχα από την θαλπωρή που αφήνει η φλόγα της μολότωφ στο πρόσωπο ενός μπάτσου….. 3) Η απόλυση του φωτορεπόρτερ του ‘Ελεύθερου τύπου’ ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΡΩΝΗ επειδή τράβηξε τις φωτογραφίες των αστυνομικών να σημαδεύουν με όπλο διαδηλωτές (Tvxs), πέρα από προσπάθεια φίμωσης της δημοσιογραφικής αλήθειας ξαναφέρνει στην επιφάνεια το παλαιό πρόβλημα της σχέσης μιας φωτογραφίας με τον δημιουργό της και το πολυδιάστατο θέμα των copyright στην χρήση και την διακίνηση μιας εικόνας. Γιατί το θέμα δεν αφορά την δημοσίευση ή όχι της επίμαχης φωτογραφίας αλλά τον τρόπο δημοσίευσης και αν αυτός παραβιάζει κάποιο συμβόλαιο που απαγόρευε την διαρροή της σε άλλα διαφορετικά μέσα. Πέρα από την νομική υπόσταση μιας τέτοιας κατηγορίας, που μπορεί και να ισχύει στον χώρο των εφημερίδων (αν και μου φαίνεται πολύ ακραίο να εφαρμόζεται μονάχα στην συγκεκριμένη εικόνα και με την συγκεκριμένη τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα…), το όλο θέμα καταντάει κάπως γελοίο στην εποχή του διαδικτύου και του καταιγισμού των εικόνων – φωτογραφιών που μας βομβαρδίζουν από παντού, από το κινητό μας τηλέφωνο μέχρι την οθόνη του PC μας. Ποιο συμβόλαιο…. Και τι να προστατέψει …και με ποια νομική βάση. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του φωτογράφου. Κάτι σαν τις δηλώσεις αποδοχής που πρέπει να τσεκάρεις θετικά, χωρίς καλά καλά να τις διαβάσεις, για να τρέξεις ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή σου. Γεμάτο το ίντερνετ από κλεμμένες ή παραποιημένες φωτογραφίες για κάθε χρήση. Τα συμβόλαια μας μάραναν τώρα… Απλά για να έχεις ένα έρεισμα να τιμωρήσεις έναν φωτογράφο επειδή είχε το θάρρος να παρουσιάσει την αλήθεια όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελε να είναι το αφεντικό του και η φυλλάδα που αυτό εκπροσωπεί. Άλλωστε η Φωτογραφία , πιο πολύ από τον Λόγο, που μπορεί να είναι παραπλανητικός, προσεγγίζει την αλήθεια γιατί απορρέει από την καταγραφή της πραγματικότητας. Και την αλήθεια της αστυνομικής βίας που φτάνει μέχρι την εν ψυχρώ δολοφονία, καμμία απόλυση και κανένα συμβόλαιο εργασίας δεν μπορεί να αποκρύψει….